ดาวโรย

สุนทรวิทย์

เธอเป็นดาว  มหาลัย  วัยใสสด
			แสนงามงด  ใครใคร  หมายครองคู่
	  แข่งพะนอ  เอาใจ  ใส่โฉมตรู
			กลับไร้ผู้  สมหวัง  ดังทุ่มเท
	
    							เธอโดดเด่น ต้องตา  กว่าผองมิตร
			กายโศภิต  แรกสาว  พราวเสน่ห์
			เสียที่คบ  หลายชาย  หน่ายจำเจ
			เปลี่ยนโลเล  ลองเล่น  เช่นกีฬา
			
           	เราต่างจบ  มหาลัย  ไปตามฝัน
		 ข่าวคราวพลัน  เงียบหาย  ไม่สู่หา
			เนิ่นนานปี  เหินห่าง  ต่างชรา
   มาพบหน้า  อีกครั้ง  ช่างบังเอิญ				
			
      					ฉันทักทาย  ไต่ถาม  ความผาสุก
   เธอปรับทุกข์  ระทวย  หมดขวยเขิน
		 ว่ายังโสด  โดดเดี่ยว  เปลี่ยวเหลือเกิน
			ทั้งเผชิญ  คำหลู่  อยู่เดียวดาย
		
         		นึกอาลัย  คืน,วัน  อันแสนสั้น
			เมื่อก่อนนั้น  หนุ่มหนุ่ม  รุมมั่นหมาย
			เพราะรับรัก  กักตุน  จนวุ่นวาย
			ท้ายทุกราย  ต่างทยอย  ถอยอำลา
			
     					ฟังแล้วเหมือน  ละคร  สอนชีวิต
			 ภาพที่เพื่อน  สนิท  เคยอิจฉา
			 แท้จริงเพียง  ฉากหนึ่ง  ซึ่งลวงตา
				ฉันพึ่งมา  เข้าใจ  ในยามนี้
			
          	จำไว้เถิด  นงคราญ  ลูกหลานเอ๋ย
			  การเกินเลย  มากรัก  เสียศักดิ์ศรี
		   จงรักษา  คุณสมบัติ  กุลสตรี
			  หญิงจะดี  มีค่า  อย่าหลายใจ				
comments powered by Disqus
  • Punlerto

    7 กันยายน 2554 13:25 น. - comment id 1207437

    41.gif
    
    เรื่องจริงเลยรึเปล่าครับเนี่ย?
  • สุนทรวิทย์

    7 กันยายน 2554 22:18 น. - comment id 1207537

    ทำนองนั้น ดัดแปลงนิดหน่อย

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>