รออรุณจะรุ่ง

คนกรุงศรี

เย็นยะเยียบ เงียบเหงา สุดเปล่าเปลี่ยว

ตัวคนเดียว ไร้ทาง ที่ข้างหน้า

ตะวันลอย ลับหาย จากสายตา

สิ้นทิวา ราตรี มีเพียงเรา

 

รัตติกาล กรีดกราย ไปทั่วทิศ

มันมืดมิด วังเวง ดังเพลงเหงา

ดาวกระพริบ ลิบไกล ไร้แสงเงา

ซุกกายเข้า ข้างพง คงอุ่นกาย

 

แว่วเสียงเพลง ภูตไพร มันไขขาน

บอกร้าวราญ หัวใจ ไร้จุดหมาย

เหมือนโหยหวน ครวญตอน ก่อนวางวาย

ฟังแล้วคล้าย ชวนเชิญ ให้เดินทาง

 

รออรุณ จะรุ่ง วันพรุ่งนี้

อยากจะมี ชีพอยู่ ดูฟ้าสาง

แต่ว่าหวัง ดูเหมือน จะเลือนลาง

จะก้าวย่าง ต่อไป ได้ไหมเรา

comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>