นักเดินทาง

หญิงบ้า

                                      พาตัวเองออกห่างจากบ้านเกิด
                               พรากจากผู้ให้กำเนิดเปิดโลกใหม่
                               ค่อยค่อยวางย่างเท้าก้าวออกไป
                               เรียนรู้ความเป็นไปในสังคม
                                        ระหว่างทางช่างฝันฉันอ่อนล้า
                               บางเวลาฉันทุกข์ไม่สุขสม
                               ข้อเท้าเคล็ดขัดยอกออกระบม
                               บางเวลาฉันจมบ่อน้ำตา
                                         ในบางคราเบื้องหน้ามีดอกไม้
                                สวยสดใสใครใครเสน่หา
                                ฉันลักยิ้มลอบชมบุษบา
                                ก่อนเดินหน้าล่าฝันวันต่อไป
                                         บนถนนแห่งการแสวงหา
                                 อาจมีรถมีราให้อาศัย
                                 คนบนทางบ้างก็มีน้ำใจ
                                 แต่บางคันก็ขับไวเกินตามทัน
                                         ทุกวี่วันฉันยังต้องเดินต่อ
                                 ประสบการณ์ไม่พอขอสร้างสรรค์
                                 แม่พ่อส่งเสบียงเลี้ยงชีวัน
                                 เฝ้ารอวันลูกรักจักงดงาม
                                 
                                                                  
                                          
                                
                                
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>