Because...

แมงกุ๊ดจี่

447064829229769.gif

หากจะนับรอยโศกวิโยคจิต
หว่างชีวิตผลิกผันกับหวั่นไหว
มีพลาดผิดหลายคราวมายาวไกล
อีกเมื่อไหร่? พบสุขความทุกข์จาง...

ทำอย่างไร?  จึงปรากฎเรื่องสดใส
หรือมีใคร?...นำพาพบฟ้าสาง
เถอะสักครั้งบรรเทาทุกข์เบาบาง
ปลีกหนทางหวั่นไหวไกลวังวน...

อยากปลงใจแน่จริงทุกสิ่งนั้น
วิตกพรั่น...ยอมรับว่าสับสน
เหลียวทางใดมันฝืดพามืดมน
หวังผ่านพ้น...วัฏฏะห้วงชะตา...

ทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามไตรลักษณ์
ควรตระหนัก...รอยกรรมธรรมดา
ความเกิด-ดับวนเวียนกงเกวียนพา-
เมื่อถึงครา...ให้ผลรับทนไป...

เพราะวันนี้...ที่เห็นและเป็นอยู่
มิอาจรู้...อนาคตปรากฎใด
ทุกรอยก้าวซ่อนเจ็บหนาวเหน็บใน
ทนข่มไว้...ให้ลึกแม้นึกกลัว...


อย่าถามว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร?
เรื่องมันไม่ได้ยืดยาว  แต่เล่าอย่างไรก็ไม่จบ...

เพราะรัก...ทำให้กลัวงั่นรึ? ไม่จริงหรอก...
Would you ever let me down?
I'm worry so worry that you'll let me down.


				
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>