ดาว ฟ้า ดิน

บพิตร

มิอาจฝันก้าวถึงซึ่งฟากฟ้า
เพียงจดจำเวลา ณ ผืนดิน
มือกับมือใจกับใจได้ยลยิน
ความห่วงหาความถวิลความอาทร
สุดสายตาฟ้ากว้างทางคงไกล
กับกรุ่นกลิ่นดินใกล้ได้อุ่นร้อน
ความเยือกเย็นเหน็บหนาวหรือร้าวรอน
ดินสะท้อนความจริงยิ่งกว่าดาว
เวิ้งฟ้ากว้างห่างไกลเกินไขว่คว้า
คงเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าสุดสอยสาว
ขอซบดินกลิ่นน้ำค้างที่พร่างพราว
ยามเจ็บร้างขอดินรองร่องน้ำตา
ดาวกับดินแสนห่างอย่างสองเรา
แต่ความเหงาเหนี่ยวรั้งทั้งดินฟ้า
ความผูกพันคิดถึงฉุดดึงมา
โน้มเหนี่ยวฟ้าเคียงอยู่คู่ผืนดิน.
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>