ปลายน้ำค้าง

ติตาดาลัน

ปลายน้ำค้าง

ฝนนั้นยังตั้งเค้าหม่นเทาทั่ว
โบกต้นรักหักขั้วแต่หัวค่ำ
ปุยเมฆนี้ที่คลุมเป็นกลุ่มดำ
ทอดตัวคล้อยลอยต่ำช่วยค้ำชู

กลีบเมฆเทาเบาหวิวเริ่มปลิวพัด
ฝากลมย้ำซ้ำซัดอย่าลัดลู่
กลิ่นหอมฟุ้งคลุ้งคงหลงฤดู
วิหคเหินเพลินคู่มิรู้นอน

จึงดอกไม้ใบช้ำกับคำเย้า
นั้นอาจแปลงแมงเม่ากระเซ้าซ่อน
รินหยาดฝนล้นคละหมู่ภมร
กลิ่นหอมหวนชวนย้อนเว้าวอนทัก

ก้านละมุนคุ้นเคลื่อนเขยื้อนไหว
คงรู้รับซับไซ้ไถลถัก
โปรยสายฝนปนหมอกช้ำชอกนัก
จึงหยากไย่ไร้หลัก ..ต้นรักชัง

น้ำค้างเอยเคยล้อเพียงคลอเคล้า
ความรักเราไยลี้ ..ไม่จีรัง !

รการตติ

				
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>