ยังไม่สายเกินไป

อ.วรศิลป์

ครั้งหนึ่งนานมา   มีชายชรา                 นัยน์ตาฝ้าฟาง
งก ๆ เงิ่น ๆ         เดินไม่เห็นทาง         แต่ละก้าวย่าง       
ดูช่างลำเค็ญ
ชีวิตแสนเศร้า    อยู่เดียวเปลี่ยวเหงา   ตามองไม่เห็น
ไร้สิ้นจุดหมาย    เหมือนตายทั้งเป็น    ลำบากยากเข็ญ    
อยู่เพียงลำพัง
ชายชราเล่า        อดีตครั้งเก่า             เรื่องราวหนหลัง
เมื่อครั้งยังแกร่ง  เรี่ยวแรงพลัง            หากินไม่ยั้ง           
เลี้ยงดูครอบครัว
อดบ้างอิ่มบ้าง      สู้ทนทุกอย่าง         ยกเว้นทางชั่ว
ทางแห่งอบาย     สิ่งร้ายเมามัว            ไม่เคยเกลือกกลั้ว 
กลัวเป็นบาปกรรม
ลูกเต้าหญิงชาย   ไม่เป็นดั่งหมาย       ฝักใฝ่ทางต่ำ
ตักเตือนไม่วาย   เช้าสายบ่ายค่ำ        ไม่เคยจะจำ           
ชอกช้ำชายชรา
น้ำตาเอ่อท้น      สุดกล้ำฝืนทน          หมองหม่นหนักหนา
ล่วงสิบสองปี        ที่ไม่เห็นหน้า         ลูก ๆ ของข้า           
เป็นตายอย่างไร
ฝ่ายเมียของตา    ตายไปปีกว่า           เพราะว่าพิษไข้
พินิจคิดดู           อดสูกระไร              ข้าวปลายาไส้          
ยากไร้สิ้นดี
ชายชราบ่น        หากวันที่ตน             ต้องกลายเป็นผี
จะมีบ้างไหม       น้ำใจอารี                ลูกเต้าที่มี               
กลับมาเผาตน
*********************
ได้ฟังดังนั้น       ในใจของฉัน            ก็พลันสับสน
ลูก ๆ ของตา        มากหน้าหลายคน  หลบลี้หนีพ้น          
พ่อตนเดียวดาย
นับจากวันนี้       หากคิดทำดี            ก็คงไม่สาย
กลับมาดูแล        คนแก่ใกล้ตาย      ความหวังสุดท้าย      
ของชายชรา
ด้วยบุพการี       พระคุณท่านมี          มากล้นนักหนา
คนใดกตัญญู     เชิดชูบูชา              ดินแดนภพหน้า      
สวรรคาลัย
** วรรณกรรมเพื่อพ่อ **				
comments powered by Disqus
  • คนเขียนกลอนครับ

    8 พฤศจิกายน 2549 12:59 น. - comment id 624619

    ฟังคำเรื่องพ่อ  แต้มต่อสิ่งเห็น
    น้ำตากระเซ็น  เห็นเช่นอย่างมี
    พ่อแสนเป็นทุกข์  ลูกลูกสุขขี
    ไม่เว้นว่างมี  เยื้องกรายไปดู
    
    ปล่อยพ่อลำบาก  ทุกข์ยากอดสู
    ท่านเคยเลี้งยดู  ฝึกเราก้าวเดิน
    เคยเฝ้าถนอม  เห่กล่อมลูกเพลิน
    ให้ลูกเจริญ  เกินกว่าผู้ใด
    
    วันนี้ขอเจ้า  ก้าวกลับหมุนไป
    พบพ่อพระใจ  ได้เลี้ยงเรามา
    คอยดูแลท่าน  ทุกวันเวลา
    พระคุณนี้หนา  หาใดทดแทน.....
    
    
    ขอร่วมด้วยคนครับ
  • หนูน้อยหมวกแดง

    8 พฤศจิกายน 2549 18:27 น. - comment id 624777

    สวัสดีค่ะ หนูไม่ได้เป็นคนที่เข้ามาเวบนี้ประจำหนรอกนะคะ พอดีต้องทำรายงานส่งอาจารย์ เข้ามาเปิดดู เห็นกลอนอาจาย์ เลยทำให้คิดอะไรๆ ได้หลายอย่าง ขอบพระคุณค่ะ

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>