ซอคราง - นางครวญ

สุริยันต์ จันทราทิตย์


     ๏ ฉันสีซอสำเนียงเสียงปนเศร้า
กล่อมทุ่งเหงาไพรป่าผืนนากว้าง
ในวันที่กลิ่นไอไฟรักจาง
เขาแรมร้างเป็นอื่นไม่คืนมา
     ๏ ลืมแล้ว"ลาวดวงเดือน"(๑)เคยเอื้อนเอ่ย
พร่ำรำเพยความนัยที่ใฝ่หา ว่ารักเจ้าชีวันขวัญชีวา จำนรรจาความรักสลักใจ      ๏ ว่าโอ่โอ้ละหนอดวงเดือนเอ๋ย
พี่นี้รักทรามเชยจะหาไหน แม้นกลิ่นมวลบุปผาผกาใด จะหอมไกลหอมเท่าหอมเจ้าเอย      ๏ ลืมแก้มสาวลืม"ลาวดอกไม้เหนือ"(๒)
เขาคงเบื่อถ้อยคำพร่ำเฉลย จึงร้างจากฝากช้ำซ้ำคนเคย ได้ชิดเชยชมชื่นแล้วคืนคำ
     ๏ ลืมแล้ว"ลาวเสี่ยงเทียน"(๓)เวียนลอยล่อง หัวอกน้องละเมอพกเพ้อพร่ำ ถวิลครวญหวนไห้คนใจดำ คราพี่ย้ำรักปองน้องบ้านนา      ๏ "สร้อยสนตัด"(๔)ขัดข้องตรมหมองไหม้ กล่อมพงไพรลำเนาเคล้าบ้านป่า ส่งสาส์นฝากจากใจคนไกลตา น้องคอยท่าอย่าร้างทิ้งนางครวญ(๕)๚๛
comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>