เขียนถึง...

ประภัสสุทธ

๏ เขียนถึงฟากฟ้าทะเลกว้าง		
ทุกอย่างกางไกลเหมือนเธอไหม 
คลี่คลุมพุ่มตึกลึกถึงไพร			
ก้อนกรวดอวดผาใหญ่ ใจมนุษย์
๏ อ้อมโอบอบอวลม้วนละมุน		
กลั่นหยดเจือจุนมหาสมุทร
เคลื่อนค่ำต่ำฟ้าดาวเดือนผุด		
ยื้อหยุดฉุดใจให้เฝ้ามอง
๏ เขียนถึงแม่น้ำลำธารใส		
หล่อเลี้ยงสิ่งใดในบึงหนอง
ห้วยหาดลาดตลิ่งบิ้งลำคลอง		
อาบเอ่อทดลองเลี้ยงสิ่งใด
๏ ชุ่มชื่นฉ่ำโชกโศลกเย็น			
หลอมเลี้ยงเส้นเอ็นทุกเส้นใย
ดินป่านาเขาลำเนาไพร			
วิถีใจ ความคิด จิตวิญญาณ
๏ เขียนถึงธรรมชาติสะอาดสวย		
คนจน คนรวย คนกล้าหาญ
สูงต่ำดำขาวสาวแก่ยาน			
ทั่วฐานหนทางต่างตรงไหน
๏ ผู้คน เกิด แก่ แลเจ็บ ตาย		
ความหมายคลี่คลายสลายไป
นิเวศน์ชีวิตลิขิตไว้			
" ธรรมชาติ " ย่อยสลายทุกชีวิต
๏ เขียนถึงมนุษย์ปุถุชน			
แหวกว่ายเวียนวนหลงยึดติด
สิ่งใดไขว่นำทำความคิด			
บั้นปลายท้ายชีวิตคิดสิ่งใด
๏ หรือหวังตามหวังทั้งสังคม		
หรือบ่มสังคมตามหัวใจ
หรือเพียง เลี้ยงหัว ตัวรอดไว้		
ตามยุคทุกสมัยของสังคม
๏ ฉันถามเพื่อหวังให้คิดต่อ		
หลอกล่อต่อคำร่ำระดม
รึโลกทุกอย่างสร้างเหมาะสม		
ปล่อยปละคละเปือกตมชะตากรรม
ประภัสสุทธ
13 มีนาคม 2556				
comments powered by Disqus
  • แก้วประภัสสร

    18 มีนาคม 2556 19:52 น. - comment id 1256810

    มาอ่าน มาทักทาย สหายเก่าค่ะ
    11.gif36.gif36.gif
  • ประภัสสุทธ

    18 มีนาคม 2556 20:55 น. - comment id 1256817

    ขอบคุณมากครับ :-)

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>