ลับ..คม

คอนพูทน

“นักเลงกลอน” นอนเปล่าจักเศร้าจิต เมื่อชีวิตห่างวรรคไป่ฉลักศิลป์ มืดบอดเรียกเพรียกก้องยินก้องยิน แล้วเทรินเบียดรุก..เหงาบุกพะนอ   ๏ ภาษากร่อยร้อยคัดเลือกจัดหลง ค่อยค่อยประจงรายเจิมแต่งเสริมต่อ แค่หนึ่งบทรสชาติขมบาดคอ อักษรทอเขียนทา..พร่ำสาธยาย   ๏ ปัญญาบางร้างกลิ่นแต่อยากกล่อม ต่อมยั่วกลั้วหยิบกลึงรำพึงฉงาย แลติดขัดกลัดถ้อยเหมือนลอยชาย ก้าวย่างส่ายย่ำซวน..ผิดกระบวนพจน์   ๏ ลำนำทื่อสื่อนัยยังไกลหวาน สำนวนกานท์จางกรุ่นหยาดละมุนหยด อ่อนเกลือบอกออกปากไม่อยากซด น้ำยาหมดเหลือหม่น..ร้าวระคนเรียง   ๏ จึ่งลับคมน้ำคำรำเพลงเร่า ฟ้อนเบาเบาโฉบบินเสกประทิ่นเสียง ชงช่อชื่นชุ่มฉ่ำนุ่มสำเนียง วันทาประดียงฉัตรดาว..เปล่งพราวครั้น   ๏ ขาดบำเทิงเริงความขาดงามเหมือน ทำนองเฝื่อนขื่นฟังแว่วยังประหวั่น กล่อมโลกพรายกรายเพลงบรรเลงนั้น เหลาคมพลางวางขานบนลานบรรณ บันทึกฝันเวี่ยฟ้า..เพียงอุราเพลิน๚ะ๛                              คอนพูธน®

comments powered by Disqus

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>