30 มีนาคม 2550 16:52 น.

สวนกระแส

คีตากะ

ห้วยละหานธารหลากอันกรากเชี่ยว
โค้งคดเคี้ยวเลี้ยวลดมากโขดหิน
ปลาว่ายสวนทวนน้ำทำอาจิณ
เกรงแดดิ้นบนดินดอนตอนน้ำพา

กุมชีวิตคิดทวนสวนกระแส
มิยอมแพ้แม้ยากลำบากหนา
รางวัลให้ผู้ไม่แพ้แก่โชคชะตา
น้อยนักฝ่าจนมาถึงซึ่งเส้นชัย

คิดแตกต่างสร้างสรรค์ฝันนอกกรอบ
ดำหริชอบมอบประโยชน์โทษไฉน
ด้วยมรรคากล้าหาญมิหวั่นภัย
ดั่งปลาว่ายไม่ยอมแพ้กระแสชล

ม่านมายาหนาแน่นแสนคดเคี้ยว
ดุจน้ำเชี่ยวเกี่ยวใจให้หมองหม่น
มิคิดสู้รู้เรียนเพียรดิ้นรน
ย่อมไม่พ้นโดนซัดพัดไปไกล...				
24 มีนาคม 2550 15:24 น.

อารมณ์ขันของพระเจ้า

คีตากะ

พระผู้สร้างทรงสร้างสรรค์จักรวาล
เกิดผลงานอันประณีตวิจิตรศิลป์
แต้มแต่งสีที่หลากล้ำได้ตามจินต์
ราวศิลปินจินตนาเกินกว่าเดา

สุริยันจันทราดาราพราย
พฤกษ์พงไพรสายธารลานหุบเขา
สร้างมนุษย์สุดประเสริฐเกิดแทนเงา
พระองค์เล่าเท่าเทียบเปรียบบิดา

โลกาล้ำงามตาตามประสงค์
น่าใหลหลงคงเวียนว่ายคล้ายปริศนา
เฉกละครหลากตอนย้อนวิญญา
มิเลิกลาน่าสนุกบ้างทุกข์ทน

อารมณ์ขันอันพระองค์จำนงหมาย
แฝงเลศนัยให้พินิจคิดสักหน
โบสถ์วิหารอันพระองค์ดำรงตน
กลับสร้างไว้ในใจคน....ค้นบ่เจอ !				
24 มีนาคม 2550 14:29 น.

นาวาชีวิต

คีตากะ

เรือลำใหญ่ได้จอดทอดสมอ
เทียบท่ารอต่อชนคนทั้งหลาย
เพื่อพาข้ามลำธาราชลาลัย
สู่แดนใหม่ไร้ทุกข์สุขาวดี

ทะเลทุกข์กว้างไกลเหมือนไร้ฝั่ง
ลมบ้าคลั่งอาจฝังร่างกลางวิถี
คลื่นถาโถมโหมใส่ไร้ไมตรี
ห้วงนทีที่เชี่ยวกรากลำบากไป

เรือเทียบท่าชลาศัยจวนใกล้ออก
คู่รักบอกอำลาน้ำตาไหล
โบกมือลาญาติกาก่อนลาไกล
สุดใจหายหวังได้พบสบอีกครา

เรือออกแล่นสู่แดนที่นิรทุกข์
ยามกลียุคทุกข์เข็ญเข้าเข่นฆ่า
จำล่องเรือเหนือน้ำทางสัมมา
สุดขอบฟ้าคงฝ่าไปไม่หวนคืน...				
22 มีนาคม 2550 17:56 น.

ฝนหลงฟ้า

คีตากะ

อาทิตย์อุทัยไขแสงแดดแรงกล้า
ท้องนภาไร้เมฆเฉกทาสี
อากาศร้อนตอนบ่ายคล้ายอัคคี
ราวบดขยี้ชีวีเราเป็นเถ้าถ่าน

พลันลมแรงแฝงไอของสายฝน
ฟ้าคำรนต้นไม้ไหวใบโปรยหว่าน
ฟ้ามืดดำคล้ำหม่นดังมนตร์มาร
คนลุกลนอลหม่านทุกย่านไป

แต่แล้วฝนหล่นปลายคล้ายลวงล่อ
เพียงแต่ก่อส่อแววแล้วจางหาย
ฝนหลงฟ้ามาปรอยแล้วลอยไกล
ความร้อนคลายหายดับกลับลับตา

สิ่งทั้งหลายไม่พ้นเหมือนฝนนี้
เกิดดับมีหนีหายให้กังขา
แม้ความคิดจิตใจในอุรา
ยังพลอยฟ้าพลอยฝนสับสนจริง.....				
15 มีนาคม 2550 18:59 น.

ไฟป่าลามใจ

คีตากะ

แล้งย่างกรายไฟป่าลามมาถึง
ป่ากว่าครึ่งจึงมอดวอดสลาย
เหล่าสัตว์ป่าจราจลทนหนีตาย
หมอกควันไฟได้แพร่แผ่ปกคลุม
                                   
เมืองสลัวมัวหมองมองมืดมิด
มีมลพิษทั่วทิศไปจากไฟสุม
คนสัญจรเดือดร้อนตอนไฟรุม
พลอยกลัดกลุ้มรุมเร้าเศร้าหทัย

แต่ไฟป่าพล่าผลาญมีวันดับ
ไฟในใจใครจะดับให้ลับหาย
สร้างแต่ทุกข์ลุกลามทุกยามไป
น้ำแค่ไหนในคงคาจะมาพอ

ธรรมชาติอาจมีสิ่งที่บอก
ทั้งไฟนอกไฟในใครคนก่อ
ควรตริตรองลองใคร่ในต้นตอ
ความทุกข์ท้อรอให้ใครดับเย็น.....				
Lovers  0 คน เลิฟคีตากะ
Lovings  คีตากะ เลิฟ 0 คน
Lovers  4 คน เลิฟคีตากะ
Lovings  คีตากะ เลิฟ 1 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟคีตากะ
Lovings  คีตากะ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงคีตากะ
>