2 สิงหาคม 2559 09:45 น.

ขอให้หายป่วย

นักดาบ

........ข้าขอกราบแทบบาทพระเนรศ
ด้วยมีเหตุให้ชอกช้ำน้ำตาไหล
ข้าพระบาทป่วยหนักแสนเหลือใจ
บังคมไท้เพื่อขอพึ่งพระบารมี
........เจ็บได้ไข้แสนยากซึ่งหนักหนา
เป็นเวลายาวนานยากเเสนเข็น
ต้องหยุดเรียนกลางคันเหลือใจเย็น
ยากจะเห็นผลสำเร็จเป็นชื่นใจ
.......กระดูกทรุดหมอนรองแตกทั้งสองข้อ
ใจสุดท้อยากจะฝืนต่อไปได้
เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่เดียวดาย
ใจสลายเพราะความเจ็บมันเข้ามา
.......เจ็บครานี้มันเหมือนโดนยาสั่ง
ให้ระวังยามเย็นค่ำเข้ามาใกล้
จะกำเริบเจ็บร้าวลึกถึงใจ
ดุจดั่งใกล้ความตายไปทุกที
.......คงเป็นเพราะช่วงเวลาชะตาตก
ดั่งวิหคหงส์ปีกหักให้สิ้นท่า
เป็นบุญน้อยกรรมชั่วสนองมา
ให้ตัวข้านั้นต้องถึงขั้นปางตาย
.......หลังก็หัก อกก็ช้ำเพลานี้
ด้วยฤทธีต้องทวนแทงให้เลือดไหล
คนข้ารักเขาไม่รักต้องช้ำใจ
น้ำตาไหลนองหน้ามาซ้ำเติม
.......ข้านั้นขออธิฐานพระองค์ท่าน
บารมีนั้นผ่านความเจ็บนี้ไปได้
หลังเข้าที่ ไม่เจ็บร้าวเป็นสุขใจ
จะฝากไว้รำถวาย ดาบสองมือ				
2 สิงหาคม 2559 09:39 น.

รักโบยบิน

นักดาบ

   หงส์ฟ้างามโบยบินไม่ผินกลับ
ไปลาลับจากหัวใจเกินคิดถึง
ความจริงใจที่ผ่านมายังตราตรึง
สุดจะดึงรั่งไว้มาใกล้ตัว
   เมื่อหัวใจหงส์ฟ้าไม่อยากอยู่
ข้าก็รู้ยอมเปิดกรงให้บินหนี
บินจากไปไม่บ่ายหน้าไร้ปราณี
คนเคยเลี้ยงคนนี้แสนโศกใจ
   น้ำตาไหลหยดลงหมอนยามนอนหลับ เจ้าไปลับจากไปไม่เอ่ยเสียง ทำกับข้าไร้ค่าเป็นแค่เปรียง ที่ร้อยเรียงรัดใจเจ้ายามเจ้าตรม
   ยามหงส์ฟ้าเคยทุกข์ไม่สุขสม
เศร้าระทมน้ำตาเจ้าร่วงรินไหล
ข้าคนนี้คอยปลอบโยนห่มหัวใจ
ให้ความรักความไว้ใจมาแสนนาน
   ทุกถ้อยคำสานทอรักษาจิต
เป็นถ้อยความสัตย์ศักดิ์สิทธิ์ยารักษา
เฝ้าล้างแผลที่บาดลึกฤทัยมา
พอกปิดทาสมานไว้ให้หายดี
  แล้วเอาธรรมความดีนี้คลุมเป็นเกราะ
ค่อยบ่มเพาะความเข็มเเข็งขึ้นมาให้
คอยดูแลเคียงข้างอาจห่างไกล
ป้อนคำหวานหล่อเลี้ยงไว้ชื่นอุรา
   มาบัดนี้เจ้าโบยบินเมินหน้าหนี
ข้าคนนี้น้ำตารินร่วงหลังไหล
เจ็บลึกร้าวดั่งแหลนหลาวแทงหัวใจ
จากคลานี้ไปไกลลับไม่กลับมา
   แสนเสียใจที่พี่นั้นสงคำสาร
เป็นคำหวานบอกลาครั้งสุดท้าย
ผูกปลายศรประครองแล่งแล้วยิงไป
ให้น้องไว้รู้ความในคำจากลา
   แม่หงส์ฟ้าเปิดอ่านสารกระดาษสา
ตอบกลับมาใจพี่ยับจันทร์อับแสง
ส่งสารมาด้วยถ้อยคำที่รุนแรง
ดั่งทวนแทงทรุดล้มก้มลงนอน
    พี่เพียงแค่บอกลาครั้งสุดท้าย
ก็จะหายไปให้ไกลไม่ให้เห็น
แม้แต่เงาก็จะหายให้เยือกเย็น
ดุจดั่งเป็นสายลมพัดล่องหนไป
   ขอฝากน้องคนดีไว้ในพระหัตถ์
พระยูไลรัตนคอยสั่งสอน
ทั้งยามตื่น ยามหลับ แม้ยามนอน
คอยคุ้มครองพ้นภัย ใจเมตตา
23 กรกฎาคม 2556 22:17 น.

พี่ขอโทษ

นักดาบ

..........พี่ขอโทษแม่น้องนางที่เปรียบไว้
ดั่งเทพไท้ที่ ปราบมาร ดุร้ายนี้
เป็นเหตุให้แม่นั้น ระอาที
ตัวพี่นี้ผิดไปแล้ว แม่แก้วตา
..........ขอแม่ จงยกโทษ โกรธสักครั้ง
แม่อย่างรังเกลียดเลยนะแม่หนา
เพียงครั้งแรก แม่อดโทษให้สักครา
ในครั้งหน้าพี่จำไว้พี่ไม่ทำ
...........ทำอย่างไรให้นางฟ้าคืนมาได้
ทำอย่างไร ให้นางฟ้าอย่าได้หนี
บอกหน่อยเถิด นอนได้ยากทุกราตรี
แม่คนดีนางฟ้าข้าอย่าจากไป
............ความผิดนี้ ถึงจะใหญ่แสนหนักหนา
แต่เป็นคราครั้งแรกไม่เท่าถึง
ตัวข้านี้ก็สุดแสนจะลำพึง
แม่อย่าดึงโทสาจนนานที
............เทพองค์ใดหากท่านได้รับรู้
คอยเฝ้าดู มาเห็นทุกข์ข้านี้
ฝากความบอกแม่นางฟ้าของข้าที
ว่าข้านี้สำนึกแล้ว ทิพย์วิภา


				
25 กุมภาพันธ์ 2555 20:39 น.

ดาบโบราณ

นักดาบ

               ดาบสองมือ บรรพชนท่านให้ไว้ 
จำขึ้นใจทุกลีลากระขวนศิลป์
กู้บ้านเมืองตกทอดมาได้ยนยิน 
ยังมิสิ้นถึงกลิ่นไอแห่งสงคราม
                    ทุกลีลาไม้ตีครูให้ไว้ 
จำขึ้นใจจากวันนั้นเท่าวันนี้
หนึ่งแม่ไม้ แปดจังหวะท่านให้ตี 
ไปตรงที่จุดตายวายชีวา
                    คอสองข้างตัดให้ขาดในดาบหนึ่ง 
ให้ลึกซึ้ง ตัดสะเอวให้ด่าวดิ้น
ขาสองข้างฟันให้ล้มพับบนดิน 
ฆ่าให้สิ้นอีกฟันหัวผ่ากระบาน
                    อันต่อไป กระบวนไม้ที่เจ็ด 
ฆ่าให้เสร็จเด็ดเอาหัวคออีกครั้ง 
ฟันแสกห้นาสองทีให้หักพัง 
เอวสองครั้งหัวครึ่งก้าวมรณา
                    แม่ไม้สาม ครานี้ ไว้รุกรับ 
ให้ฟันสับไปที่คออีกคราหน
แล้วฟันหัวต่อก้าวหนีให้พ้นตน 
รับอีกหนสามจังหวะเขาฟันมา
                    แม่เก้านี้ ฟันสลับฟันปลาไว้ 
ฟันลงไปให้ผ่าแล่งทั้งซ้ายขวา
ในดาบเดียวให้อกขาดแล่ลงมา 
แล้วก้าวขา ฟันสองที่ที่จุดเดิม
                    กระบวนแม่ดาบสองมือไว้เท่านี้ 
แม้ไม่ดีดูโหดร้ายพึงใจไว้
หากไม่มีวิชานี้ต้องเสียใจ 
ประเทศไทยจะอยู่ได้เยี่ยงไรกัน
				
10 พฤศจิกายน 2553 19:24 น.

แม่ผึ้งน้อย

นักดาบ

                                            แม่ผึ้งน้อยบินลอยมาแต่หนไหน 
                                 บินไปไกลอย่างไรมาเจอพี่
                                 นานแสนนานบินไปไกล ไกลฤดี
                                 กว่าวันนี้จะเจอกันนานแสนนาน
                                              แม่ผึ้งป่าตัวน้อยแสนน่ารัก
                                 เหล็กในปักอกหมีรู้ไหมหนอ
                                 สุดเจ็บปวดหมีอดทน แต่จะรอ
                                 หมีจะขอให้น้องผึ้งถอนเหล็กใน
                                              หมีไม่ได้มาแอบลักน้ำหวานน้อง
                                 แต่มาร้องขอเมตตาผึ้งหยดให้
                                 ขอสักหยดได้ไหม หมีชื่นใจ
                                อย่าจากไปสงสารหมีหยดให้ที
                                               กอดต้นไม้แหงนมองน้องในรังผึ้ง
                                 หมีรำพึง ขอน้องรักจะให้ไหม 
                                 ขอแค่รักหมีตัวน้อยให้ดีใจ
                                 ถึงตัวใหญ่อย่างไรไม่รังแก
                                               พี่หมีน้อยจะคอยหยดน้ำหวาน
                                 ทรมาน แม่ผึ้งน้อย แม่รู้ไหม
                                 แม่ผึ้งน้อยอย่าใจร้าย หมีเสียใจ                             
                                ผึ้งรู้ไหมหมีรักจริงอยากดูแล
                                              ขอผึ้งรู้หมีตัวนี้แม้ตัวใหญ่
                                ใหญ่แค่ไหน ไม่ทำร้ายผึ้งตัวนี้
                                แม้ปีนป่ายขึ้นตีรังจะไม่มี
                                หมีตัวนี้จะไม่ทำให้ช้ำใจ				
Calendar
Lovers  1 คน เลิฟนักดาบ
Lovings  นักดาบ เลิฟ 1 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟนักดาบ
Lovings  นักดาบ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟนักดาบ
Lovings  นักดาบ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงนักดาบ
>