24 สิงหาคม 2547 10:46 น.

:: ไม่ขอให้มีใจ ::

นางสาวใบไม้


                                     ไม่ขอ......ให้เธอมีใจ
                           รู้ว่าให้ทำอย่างไรก็คงเป็นไปไม่ได้
                           จะไม่ฉุดจะไม่รั้งจะไม่หวังอะไร
                           ขอแค่มองเธออยู่ไกลๆ ก็พอ  

                                     รู้ดีว่ามีสิทธิ์แค่ไหน
                           แค่ได้รักเธอ..แค่นี้ที่ใจมันร้องขอ
                           แค่ครั้งหนึ่งเธอได้รับรู้...มันก็เพียงพอ
                           จบแล้ว..วันคืนที่เฝ้ารอ...จบเสียที  

                                     แทนความรู้สึกจากใจ
                           แทนความห่วงหาอาลัยจากใครคนนี้
                           แทนความรักและความปรารถนาดี
                           แทนทุกอย่าง.....ที่มีในหัวใจ

                                    ฉันอาจจะเกิดมาเพื่อรักเธอเท่านั้น
                           คืนวันจึงไม่อาจเปลี่ยนใจฉันได้
                           ในขณะที่เธอเองอาจจะเกิดมาเพื่อใคร
                           เธอจึงไม่เคยมีใจ...ฉันเข้าใจดี  

                                   เหตุผลของแต่ละคนก็ต่างกันไป
                            ฉันยอมรับมันได้....นับแต่นี้
                            ฉันขอแค่เป็นคนที่รักเธอนะคนดี
                            ไม่ขอมากไปกว่านี้....ให้เธอลำบากใจ

				
23 สิงหาคม 2547 12:32 น.

:: ใช่สิ...ฉันมันไม่ดี ::

นางสาวใบไม้


                     อย่ามองว่าฉันไม่มีเหตุผล
                     อย่ามองว่าเป็นแค่คนอ่อนไหว
                     รู้บ้างรึป่าวล่ะว่าที่เป็นงี้มันเพราะอะไร
                     ก็อยากให้เธอใส่ใจรู้ไหมคนดี

แต่กลายเป็นว่าฉันมันดื้อ...ฉันมันงอแง
นิสัยแย่ๆ  ก็มารวมอยู่ที่ฉันคนนี้
ไม่เคยเข้าท่า...ในสายตาเธอเลยสักที
ก็คนมันเป็นอย่างนี้จะให้ทำไง

                   สุดท้ายก็กลายเป็นว่าไม่เข้าใจกัน
                   เธอทำเฉยชาจนฉันน้ำตาไหล
                   รู้บ้างรึเปล่าว่ามีคนแอบน้อยใจ
                   ที่เธอหมางเมินไป...ไม่เอาใจใส่เหมือนเคย

ยังจำได้ดีวันที่เธอยื่นมือมาเช็ดน้ำตา
แต่วันนี้ใครกันล่ะที่ทำท่าเมินเฉย
จะไม่ให้คิดยังไงว่าเธอจงใจจะละเลย
ก็สิ่งที่คุ้นเคยมันจางหายไป

                   ฉันกวนใจเธอมากไปรึเปล่า
                   ก็คนมันเหงาน่ะเธอเข้าใจไหม
                   ห่างกันหลายวันเคยบ้างมั๊ยที่จะบอกว่าห่วงใย
                   แม้แต่จะถามไถ่....ก็ไม่มีสักคำ

จะไม่ให้น้อยใจได้ยังไง
ก็เธอไม่เคยเข้าใจว่าใครคนนึงกำลังชอกช้ำ
และหวังจะได้ยินคำว่ารักจากปากเธอสักคำ
แต่กลับทำให้เธอรำคาญอยู่ร่ำไป

                   เธอคงไม่รู้สินะ.....
                   ว่าเธอน่ะมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน
                   ฉันอาจจะทำตัวไม่ดี.....อาจจะเอาแต่ใจ
                   แต่ฉันก็ไม่เคยรักใคร......นอกจากเธอ

				
21 สิงหาคม 2547 11:24 น.

:: ขอได้ไหม ::

นางสาวใบไม้

                     ไม่โกรธหรอก..ไม่เคยคิดโกรธเลยนะ     
                           ถ้าเธอจะบอกว่าเธอไม่ได้รักฉัน
                        ที่ทำดีกับฉันตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น      
                              เธอก็คงจะมีเหตุผลของเธอ
                                    จะอะไรก็แล้วแต่.......                                   
                           แค่สงสารหรือแค่ความพลั้งเผลอ 
                          แค่คิดถึง...แค่เพื่อนคนหนึ่งของเธอ        
                                  แค่นั้น....ก็ไม่เป็นไร
                                   ฉันก็แค่อยากร่ำลา                                  
                           อยากพบหน้าอีกครั้งจะได้ไหม
                          ไม่ได้ขอให้รัก...ไม่ได้ขอให้มีใจ          
                  แค่อย่าทำหมางเมินใส่....เหมือนคนไม่รู้จักกัน
                               ขอแค่นี้จริงๆ ...ให้ได้มั๊ย		        
                             ไม่ขออะไรมากไปกว่านั้น
                         รู้ดีว่าจะยังไงก็ไม่อาจย้อนคืนวัน                 
                              แต่อยากให้รู้เอาไว้เท่านั้น
                         ...อะไรจะแปรเปลี่ยนก็ไม่สำคัญ....
           .............เพราะไม่เคยทำให้ฉันรักเธอน้อยลง.............

                                  ...............................
				
21 สิงหาคม 2547 09:48 น.

:: คนสองคนกับหนึ่งลมหายใจ ::

นางสาวใบไม้


                    ฉันมาจาก....อีกปลาย......ของสายรุ้ง
                    กับชีวิต...ที่มุ่ง....แสวงหา
                    ด้วยความฝัน....งดงาม...ตระการตา
                    เพื่อค้นหา....คุณค่า.....ของความรัก

                               ผ่านภูเขา....ทุ่งหญ้า...และฟ้าใส
                               เก็บดอกไม้....ไมตรี....มาทอถัก
                               เป็นมาลัย...หอมกรุ่น...ละมุนนัก
                               ไว้ทายทัก...ยามห่าง...ลาร้างไกล

                    เธอเดินทาง....มาจาก......อีกฟากฟ้า
                    จากดวงดาว....แห่งศรัทธา...และฝันใฝ่
                    ผ่านภูสูง.....โค้งรุ้ง.....และทุ่งไพร
                    ด้วยดวงใจ..ไฟฝัน....อันเรืองรอง

                               ด้วยแววตา....ท้าทาย....และหมายมั่น
                               ยังยิ้มสู้...แม้วัน....นั้นหม่นหมอง
                               ยังทายท้า....กล้าแกร่ง....แม้เป็นรอง
                               ด้วยลิ้มลอง...น้ำตา....จนชาชิน

                     บนถนน....สายแผก...ที่แตกต่าง
                     ระหว่างทาง....ยาวไกล....ไม่จบสิ้น
                     คนหนึ่งล้ม...ก้มหน้า...น้ำตาริน
                     คนหนึ่งยิน...ยื่นมือรับ...ซับน้ำตา

                                แลกเปลี่ยนถ้อย...เกี่ยวก้อย.....ร้อยความรัก
                                ก่อนหยุดพัก....ความฝัน....ที่พร่ำหา
                                สร้างฝันใหม่...ลึกซึ้ง...ตรึงอุรา
                                เป็นของขวัญ....ล้ำค่า....คนสองคน

                       เรียนรู้กัน...และกัน....เพื่อวันพรุ่ง
                       ต่างหมายมุ่ง...วันใหม่...ไม่สับสน
                       คนหนึ่งเติม...ความอ่อนไหว...ในกมล
                       อีกหนึ่งคน...เติมไออุ่น....กรุ่นชีวัน

                                สองความต่าง...ร่วมทาง...ด้วยเหตุผล
                                คนสองคน...ต่างใจ....ต่างใฝ่ฝัน
                                ก่อเป็นหนึ่ง...ลมหายใจ....ไว้ผูกพัน
                                ร่วมถักทอ...ความฝัน...วันของเรา

				
16 สิงหาคม 2547 12:22 น.

:: ย้ำ ::

นางสาวใบไม้


                                    ทุกคำที่บอกยังจำได้ใช่มั๊ย
                             ว่ารักเธอแค่ไหน....จำได้รึเปล่า
                             ทุกค่ำคืนในการพูดคุยของสองเรา
                             ก็ปิดท้ายด้วยประโยคเก่าๆ..ตามใจเธอ

                                    ไม่รู้ว่าเธอจะเบื่อมันเมื่อไหร่
                             ยังหวั่นๆในหัวใจอยู่เสมอ--เสมอ
                             บางทีก็อายเหมือนกันนะเธอ
                             ที่พูดพร่ำเพ้ออยู่อย่างนี้ทุกวัน

                                   ให้ทำไงได้ก็ใจมันเรียกร้อง
                             เป็นท่วงทำนอง..ของใจเธอใจฉัน
                             เป็นบทเพลงแห่งความผูกพัน
                             เป็นการแบ่งปันความรู้สึกดี--ดี

                                    แทนทุกถ้อยคำสัญญา..จากใจ
                             ก่อนที่เธอจะหลับฝันในคืนนี้
                             ฉันยังมีคำเดิมมาฝากเหมือนทุกที    
                             GoodNight นะคนดี...ฉันรักเธอ..

				
Calendar
Lovings  นางสาวใบไม้ เลิฟ 2 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟนางสาวใบไม้
Lovings  นางสาวใบไม้ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟนางสาวใบไม้
Lovings  นางสาวใบไม้ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงนางสาวใบไม้
>