21 สิงหาคม 2557 16:44 น.

“พัฒนา” เพื่ออะไร คำตอบล่องลอยในสายลม ภาค 1 ( กาพย์ฉบัง 16 )

ประภัสสุทธ

๏ แมกไม้ชายทุ่งลำธาร               ท้องถิ่นกันดาร
ตาวันเลื่อนลับดับทุ่ง
๏ ฟอนฟืนไหม้ไฟหอมฟุ้ง            ยกปลามาปรุง
ห่อนหุงปรุงรักปลักข้าว
๏ ห้อมล้อมพร้อมเครื่องหวานคาว เชิญเถอะแม่สาว
พ่อบ่าวป่าวญาติพี่น้อง
๏ ก่องข้าวพราวผ่องปรองดอง      ดอกเดือนเกลื่อนล่อง
ส่องใจเพื่อนพ้องสัมพันธ์
๏ ชีวิตวาดวงพงฝัน                    เติมต่อปอปั้น
เสพสรรค์สืบสานผ่านมา
๏ พลันนั้นเผลอล่วงเวลา            แวดวงพัฒนา
ก็เผยโผล่วาดสาดฝัน
๏ พี่น้องพ้องเพื่อนผลักดัน           ดั้นด้นฝ่าฟัน
บากบั่นเบิกบานเมืองหลวง
๏ คนต่ำซ้ำร้ายล่อลวง                 ติดกับรับบ่วง
บอบช้ำระกำชีวิต
๏ เชิญชวนทวนทบวิกฤติ             กับแนวความคิด
เสพติดตามการ “พัฒนา”
๏ เติบโตโตกตึกตากฟ้า              รุ่งเรือง-โรยรา
คุณค่าคำนึงถึงใคร
๏ พ่อค้า-ชาวนา-นายใหญ่ ???     ผลประโยชน์ใด ???
อยู่ไหนในความเท่าเทียม
๏ คนรวยร่ำรวยเต็มเปี่ยม              คนจนไหม้เกรียม
ช่องว่างถีบถ่างห่างชั้น
๏ เถิดวาทะกรรมขายฝัน              เร่หลอกบอกกัน
ป่วนปั่นเพ้อฝันสังคม
๏ ตึกตรองไต่สวนชวนชม             ด้วยฉบังฯบ่ม
พร่างพรมถมในความคิด...
5 สิงหาคม 2557 20:54 น.

สงครามคำราม

ประภัสสุทธ

ประภัสสุทธ

 57

คลุ้งคละเขม่าควัน

กลั่นตะกอนกองไฟ

ระเบิดระบำตาย

เคลื่อนย้ายสลายร่าง

กองศพกลบเกลื่อนกลาด

สีแดงวาดกวาดล้าง

ระบายร่ายร้องคราง

เวิ้งว้างสงครามใคร ?

ไห้โหยโห่เหือดแห้ง

หมดแรงร้องอาลัย

เถิดถามท่านทั้งหลาย

ความตายจ่ายคำตอบ ?

....เ ถิ ด ถ า ม ท่ า น ทั้ ง ห ล า ย

ค ว า ม ต า ย จ่ า ย คำ ต อ บ.... ???

7 กรกฎาคม 2557 19:15 น.

ขบวนรถไฟคนรุ่นใหม่

ประภัสสุทธ

เก็บกระเป๋าออกเดินทาง

เริ่มจัดวางความรู้สึก

บนเส้นทางสายระทึก

ฉันนึกหวาดหวั่นใจ

ท่ามขบวนรถไฟฝัน

ร้อยพันหนทางกว้างใหญ่

ฉันจะทำได้หรือไม่

สิ่งใดฉันควรเรียนรู้

เสียงรถบดรางเหล็ก

ใจดวงเล็กเริ่มสั่นสู้

หญ้าไหวเอนเบนลู่

ฉันชะเง้อดูเบื้องหลัง

ผู้คนถามไถ่ทักทาย

มีมากมายไหมสิ่งหวัง

ปลายทางใดเป็นที่ตั้ง

ลองตั้งใจฟังให้ดี

ระหว่างทางกลางผู้คน

หลายเหตุผลอยากหลบหนี

ซอกหลืบใดใดเสรี

หลับตาฝันดีดื่มด่ำ

“ อย่าคำนึงเลยปลายทาง

อย่าเพิ่งวางเป้าหมายซ้ำ

เปิดตาปิดโลกสีดำ

จดจำปัจจุบันขณะ “

เปิดหน้าต่างกางออกไป

โลกเคลื่อนไหวไหลจังหวะ

แสงสีทองส่องระยะ

ปะทะทุ่งปรุงความงาม

สายลมห่มกอดฉัน

ราวป่านั้นมีคำถาม

บ้านเมืองมีนิยาม

เชิญค้นหาตามสบาย

เดินทางด้วยรถไฟฝัน

ใจมุ่งมั่นเคลื่อนย้าย

ฉันไม่มีหรอกเป้าหมาย

มีเพียงกระหายเหตุการณ์

เก็บกระเป๋าออกเดินทาง

กางประสบการณ์ออกอ่าน

จดบันทึกความกล้าหาญ

ทะยานอยากสู่การเรียนรู้…!!!

ประภัสสุทธ

7 / 7 / 57

26 มิถุนายน 2557 16:30 น.

ขณะรุ้งพาดวงตรงขอบฟ้า

ประภัสสุทธ

๏ ขณะรุ้งพาดวงตรงขอบฟ้า
ความสุขธรรมดาก็ปรากฏ
ฝอยละอองกรองน้ำรินไหลรด
ฉันยิ้มกับดอกไม้สดข้างทาง

๏ นกกระจอกออกรังหวังหากิน
แมลงกรีดปีกบินอย่างเคว้งคว้าง
ป่าบรรเลงเพลงไพรอย่างแผ่วบาง
ชีวิตจึ่งก้าวย่างวางจังหวะ

๏ กอไผ่เบียดเสียดกออ้อล้อลม
มะขามแผ่เงาร่มห่มมะระ
ตำลึงผึ่งเครือหวานคลานปนปะ
บนรั้วนั้นดื่นดะด้วยผักกิน

๏ กอกลุ่มเกิดพุ่มงามท่ามกลางป่า
ออกดอกสีงามตากระจายกลิ่น
ภมรผึ้งหึ่งแมลงสำแดงบิน
พลันนั้นโลกได้ยินเสียงแมลง

๏ ขณะรุ้งพาดวงตรงขอบฟ้า
ความสุขธรรมดาปรากฏแสง
แม้นมืดมนหม่นฟ้าตาวันแล้ง
ดวงใจยังลุกแดงแข่งตะวัน.
				
16 มิถุนายน 2557 12:08 น.

สีสันลุ่มน้ำโขง

ประภัสสุทธ

สีส้มแสบ สาดแสง ส่องสดใส

ลมเลาะไล้ ใบพลิ้ว ปลิวใบไม้

ยามเย็นย่ำ ฉ่ำเย็น เล่นน้ำไหล

เชิญชีวิต เคลื่อนไหว ในนิเวศ

เดินกระโดด โลดเต้น เล่นเป็นกลุ่ม

นั่นเด็กหนุ่ม ลุ่มน้ำ ในประเทศ

โน่นหาปลา ก่อไฟปิ้ง ตลิ่งเขต

ขุดมันเทศ มันเพา นั่งเผ่าไฟ

จำปาขาว ชาวลาว เลาะเรือเล่น

แม่เนื้อเด่น เย็นจิต พิสมัย

อยากเอื้อนเอ่ย อ้างออก บอกความใน

พี่หลงใหล รักใคร่ ใฝ่นางนวล

หอมแม่ดิน แม่น้ำ ตำนานเก่า

หอมเรื่องราว เรื่องเล่า เฝ้าสืบสวน

ลุ่มน้ำโขง โยงใย ให้คิดครวญ

ลุ่มน้ำหวน โหยไห้ ไหลเวลา

ไม่มีข้อความส่งถึงประภัสสุทธ
>