2 ตุลาคม 2558 21:16 น.

กลบทรักลอยลม

ประภัสสุทธ

ประภัสสุทธ 
2 / 10 / 58
ลมระโหย ไล้ระหง ดงดอกหญ้า
ระรื่นร่ม ร่วงโรยรา กระจายหอม
แมลงล้อม มารุมรัก หักใจยอม
จะดมดอม จมเดือนดาว แม่สาวดอก
ตะวันโต ตื่นวันต่อ ทอฟ้าใส
ผลิตใบ ผลิบาน กิ่งก้านงอก
หยาดเม็ดฝน หยดเม็ดฝอย ร้อยรวงดอก
ลมกระฉอก ระลอกช้ำ มิหนำใจ
ความร้าวราน ครวญร้องร่ำ พร่ำเผยบอก
จะเย้าหยอก จิยวนเย้ย เอ่ยคำไหน
โอ้ลมจ้า อำลาจิต สะกิดใจ
โผยไปบอก แผ่วไปโบก โอบกอดเธอ…
18 เมษายน 2558 07:49 น.

หากโลกนี้ไม่มีการอุ้มหาย

ประภัสสุทธ

หากโลกนี้ไม่มีการอุ้มหาย

ความตายคงสวยงามปกติ

มนุษยชาติวาดสิทธิ

โผล่ผลิความคิดลิขิตตน

เพราะโลกนี้มีการอุ้มหาย

เศษซากแห่งความตายจึงล่องหน

ไหลเรื่องราวร้าวรวดอวดผู้คน

ไถ่ถามเหตุผลแห่งผู้ทำ

 

 

23 พฤศจิกายน 2557 17:38 น.

.!!!.

ประภัสสุทธ

“ นาง ” คือปึกแผ่นแน่นกลมเกลียว

“ กลาง ” นั่นเทียวเสมอภาค “ ชี้ ” บอกเสรีอิสระมาก จึ่งชูเชิดฝากแฝงแก่คน

23 / 11 / 57

15 กันยายน 2557 21:31 น.

แด่ดอกไม้แห่งโลกมืด

ประภัสสุทธ

๏ เมื่อโลกบังคับฉัน
กดดันคั้นวิญญาณ
ภายในเหลวแหลกลาญ
มิอาจกล้าหาญหยัดยืน
๏ ราวดอกไม้ในถ้ำ
ไร้แสงกระทำให้ฟื้น
ก้านกิ่งไม่ยั่งยืน
ตื่นโตในความมืดดำ
๏ อยากเติบโตใต้แผ่นฟ้า
ผลิกล้าสง่าค่าล้ำ
โปรดมอบความเป็นธรรม
นำดอกไม้ออกความมืด
22 สิงหาคม 2557 06:47 น.

คือเธอ : เกรนิ๊ก

ประภัสสุทธ

๏ เผลอพบเธอบนความเหงา
ท่ามกลางเงาความหวัง
ทักทายคลายผ่อนป้อนพลัง
เติมแต่งแบ่งหวังกำลังใจ
๏ ความสดใสเธอส่องสว่าง
ดุจเดือนค้างกลางฟ้าผืนใหญ่
แจ่มจรุงบรรเจิดหัวใจ
บรรจงจัดไว้ในราตรี
๏ เรือนผมดำขลับรับใบหน้า
ดวงตาประกายเปี่ยมสุขี
เอ่ยคำพร่ำบอกหยอกวจี
ซุกซนแสนดีนะที่รัก
๏ เสน่ห์เหมาะสมบ่มความงาม
เชื้อเชิญเอิ้นถามความรู้จัก
สื่อสารผ่านเฟสฯเฝ้าฟูมฟัก
โอ้เธอเผลอลักใจฉันไป
๏ ส่งเพลงเพลินเพลินให้เธอฟัง
เธอส่งความหวังกลับมาให้
บอก “ชอบเพลง ปล่อย สุดบรรยาย ”
ฉันท้าทายด้วยเพลง “สัญญาณ”
๏ เชิญฟังบทเพลงแห่งความหวัง
เชิญใช้ใจฟังสนุกสนาน
บางอย่างอำพรางไว้เนิ่นนาน
บางอาการอ่านออกบอกความนัย
๏ เชิญหยิบหัวใจไปจากฉัน
แลกกันกับรักครั้งใหม่
กุมมือถือเพลินเดินโอบไหล่
ท่ามกลางฟ้าใสใจชื่นบาน
ไม่มีข้อความส่งถึงประภัสสุทธ
>