3 ธันวาคม 2550 17:20 น.

นักศึกษา..ฤาเจ้าจะกลับ

ประภัสสุทธ

มาจะกล่าวถึงชาวนักศึกษา		 ผู้มีปริญญา
ร่ำเรียนเพียรมั่นเรื่อยไป

ตื่นเช้าหากเช้ายังใส			ผ้าห่มคลุมใจ
หลับต่อค่อยตื่นลืมตา

เริ่มเรียนจึงเข้าชักช้า		         โดดเรียนธรรมดา
คาบหน้ามีอีกถมไป

ตกเย็นตะวันลับไกล		     ครึ้มอกครึ้มใจ
ก็เข้าร้านเหล้าตั้งวง

หมดตังค์ก็ขอแม่ส่ง			บอกเทอมนี้ลง
วิชาตามอำเภอใจ

พ่อแม่ไม่คิดสงสัย			 ส่งค่าเทอมให้
แม้ทำงานเหน็ดเหนื่อยกาย

หวังพึ่งพาลูกก่อนตาย		      ตอนแก่คงสบาย
ไม่นานก็รับปริญญา	

หมดสิ้นยุคนักศึกษา		      ตั้งแต่ตุลา
14 กับ 6 หรือไร

ความคิดจึงได้เปลี่ยนไป		    ทั้งจิตทั้งใจ
ทั้งตัวกระทั่งวิญญาณ

แต่ก่อนเจ้าช่างกล้าหาญ		     ต่อสู้คัดค้าน
กี่รัฐกี่พวกนายทุน			

อีกยุคอีกยามอีกรุ่น			 อีกกี่บุญคุณ
เจ้าจึงจะกลับคืนมา				
3 ธันวาคม 2550 17:16 น.

เกี่ยวเถอะนะ..แม่เกี่ยว

ประภัสสุทธ

ผิวผิวลิ่วปลิวลมลู่ยอดข้าว
สั่นส่ายรวงยาวยาวพลิ้วไหวไหว
นี่กอนั่นอีกกอล้อเล่นไป
ก่อเกิดคลื่นไสวข้าวรวงทอง

หนุ่มสาวเชิญมาสาวก้าวเกี่ยว
เคียวเดียวหรือจะสู้เคียวสอง
มากเคียวเดี๋ยวก็เกี่ยวมากกอง
ร่วมแรงเกี่ยวปรองดองคล้องเคียว

แก้วตาอย่ามัวเพลินเกี่ยวข้าวนัก
หยุดเคียวเอ่ยสักทักพักสักเดี๋ยว
นี่เกี่ยวเกี่ยวกำเกี่ยวไม่พักเชียว
พี่กริ่งเกรงว่าเคียวจะเกี่ยวเอา

พี่ยามีกอปี่ปี่ตอฟาง
เป่าคลอเคล้าน้องนางกลางแดดเผา
ปิ๊ดปี่ปิ๊ดปี่ปี่ ครางเบาเบา
กล่อมนางน้องนงเยาว์ให้ใจเย็น				
ไม่มีข้อความส่งถึงประภัสสุทธ
>