5 กุมภาพันธ์ 2551 13:02 น.

ภูเวียง..

ประภัสสุทธ

จะนอนคืนค้างค่ำ                        เมื่อตาวันต่ำที่ป่าเขียว
มีหมอนกับเสื่อผืนเดียว              กับใบไม้เหี่ยวเกลื่อนดิน
นอนฟังเสียงกรอบแกรบ            กับเสียงแหบจิ้งหรีดใต้หิน
น้ำค้างหยดยังได้ยิน                   ปล่อยว่างทั้งสิ้นทุกสิ่ง
ทบทวนความอยากและทางเดิน  อันใดหนักเกินก็ขว้างทิ้ง
ค้นหาตัวตนที่แท้จริง                  เอาป่าอิงพิงพักใจ
อ้อยอิ่งเหมือนแดดสาย               ตื่นสบายใต้ฟ้าใส
เริ่มต้นกับวันใหม่                      เป็นอีกใครอีกคน
เมื่อตาวันต่ำที่สันภู                     จะกลับสู่ความสับสน
หากเดือนหงายในเมืองคนจน    จะมาหลุดพ้นที่ภูเวียง				
ไม่มีข้อความส่งถึงประภัสสุทธ
>