1 กันยายน 2545 16:14 น.

...ทำไม..ทำไมกัน...

ผู้หญิงสีม่วง




อาจดูคล้าย..คล้าย...ไม่คิดอะไร
แต่ใจทั้งใจมัน...ไหวสั่น
เสียงสะท้อนในหัวใจ คือ... ทำไมกัน...
เมื่อเธอให้ความผูกพัน......
.......แล้วทำไมจึงเอามัน...กลับคืน...

ทำไมต้องให้ความหวัง...
ทั้งที่แต่แรกก็ดูเลือนลาง...เกินจะฝืน
ทำไมสิ่งที่ฉันได้...คือต้องยิ้มพร้อมหัวใจ...กล้ำกลืน
เมื่อเธออยากได้หัวใจคืน....
....ทำไมตอนแรกต้องหยิบยื่น...มาให้กัน

........................................

		16.12 น. // 01 ก.ย.2545				
19 สิงหาคม 2545 07:27 น.

...หัวใจ..ว่างเปล่า...

ผู้หญิงสีม่วง

เธอคงไม่รู้...ใช่ไหม...
เธอสร้างความผิดแปลกให้...หัวใจ...ดวงหนึ่ง
ซึ่งเจ้าของไม่รู้ว่า...เมื่อไหร่นะ...ที่เธอเข้ามาในห้วง...คำนึง
มารู้ตัวอีกทีก็...คิดถึง...เธอแล้วทุกวัน

เธอจะรู้...บ้างไหม
เธอได้สร้างความ...หวั่นไหว...ให้กับฉัน
ทุกก้าวเดินของเข็มนาฬิกา...มีเธอเข้ามาร่วม...แบ่งปัน
เธอบุกรุกมาในโลกส่วนตัวของฉัน . . .
. . . โลกแห่งความฝัน . . . สีเทา . . .

เธอคงไม่รู้หรอก...ว่า...
ฉันทรมานใจหนักหนา...กับการต้องตื่นลืมตา...ในตอนเช้า
เพื่อที่จะรับรู้...และทนอยู่ในโลกของความจริง...ใบเก่าเก่า
ที่ไม่อาจได้เห็นเธอแม้เพียงเงา . . .
. . . ใจที่เคยหนักแน่นก็ . . . บางเบา . . . ลงไป

อยากให้เธอได้รู้...สักนิด
ในสิ่งที่ฉันเฝ้าคิด...ฉันทนไม่ได้
หากแม้ในสายตา...ไม่มีภาพเธอเข้ามาอยู่...ข้างใน
ก็เหมือนเกิดช่อง . . . ว่างเปล่า . . . ในหัวใจ. . .
. . . เหมือนกับว่าไม่มีอะไร . . . ในใจเลย . . .

.........................................................................				
8 สิงหาคม 2545 23:20 น.

...บันทึก..สีดำ...

ผู้หญิงสีม่วง

...สมุดบันทึก....ว่างเปล่า...
ทิ้งหน้าเก่าเก่า..ลบเรื่องเศร้าเศร้า...ไปหมดแล้ว...
เรื่องราวในสมุดเล่มนี้..ไม่เห็นไม่มี...วี่แวว...
หมดรัก...ก็ลืมไปหมดแล้ว...เรื่องต้อง..จด..จำ

สมุดบันทึก...เปล่าว่าง...
ตัวอักษรจาง...เลือนลาง...ความช้ำ
มองไม่เห็น...อ่านไม่ได้...ก็ไม่มีเหลือไว้ใน..ความทรงจำ
สมุดบันทึกเล่มสีดำ...
....สำหรับบันทึกความช้ำ...ก็ไม่..จำเป็น...
.......................

สมุดบันทึกสำหรับเรา...ตอนนี้
ไม่จำเป็นจริง ๆ เพราะไม่มีเรื่องอะไรจะให้เขียน...
ดีมั๊ยนะ....ดีสิ...ไม่มีให้เขียนก็แปลว่า..ไม่เจ็บ...
หรือเปล่า ???				
26 กรกฎาคม 2545 22:30 น.

...ไม่เคยเปลี่ยนแปลงสักที...

ผู้หญิงสีม่วง


ไม่เคยเปลี่ยนแปลง...สักที
ความห่วงใยความหวังดี...จากฉัน
อาจดูคล้ายระยะทาง...ห่างไกลกัน
แต่ความรู้สึกผูกพัน...ไม่เคยสักวัน...จะห่างใจ

อย่ากังวลเลย...คนดี
ไม่ว่าจะเป็นวันนี้...หรือวันไหน
เธอจะยังคงมีฉัน...คอยดูแล...ใส่ใจ
ทุกทุกความเป็นไป...ยังคงเข้าใจในกัน

หากบางช่วงของเวลา...
หากความทรงจำที่ผ่านมา...ไม่เป็นดังฝัน
หากแม้ไม่มีใคร...ข้างกาย...สักวัน
เธอจะยังคงมีฉัน...ที่ยังคงคิดถึงกัน...เรื่อยไป

แค่เพียงเธอลอง...หลับตา
นึกถึงวันเวลา...ที่ผ่านมา...ได้ไหม ??
แล้วเธอจะรู้ว่าฉันยังคงยืนอยู่...ไม่ไกล
แม้ในวันนี้เธอจะเป็นเช่นไร....
....สำหรับฉันไม่ว่าวันไหน....

เ ธ อ คื อ ค น ที่ ฉั น ห่ ว ง ใย...อ ย่ า ง เ ดิ ม...

                           by...พี่โทโมะ  เมื่อ..7 มิ.ย. 2545 

ขอประเดิมหน้าแรกด้วยบทกลอน...ที่รักมาก...

บทกลอนที่อ่านแล้ว..รู้สึกอบอุ่น...หัวใจ
บทกลอนที่อ่านแล้ว...น้ำตาซึม...แต่ไม่ไหล
บทกลอนที่มีค่ากว่าถ้อยคำ...ใด ๆ
บทกลอนที่...พี่ชาย...แสนดีแต่งให้
บทกลอนที่มาจากดินแดน...แสนไกล

อยากบอกเจ้าของบทกลอนเหลือเกินว่า..ขอบคุณ...
ขอบคุณค่ะ...พี่โทโมะ  ^_^

....................................				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟผู้หญิงสีม่วง
Lovings  ผู้หญิงสีม่วง เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟผู้หญิงสีม่วง
Lovings  ผู้หญิงสีม่วง เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟผู้หญิงสีม่วง
Lovings  ผู้หญิงสีม่วง เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงผู้หญิงสีม่วง
>