11 สิงหาคม 2550 16:05 น.

คำมั่นสัญญาของหญิงสาว

อ.วรศิลป์

สายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของทารกน้อยในอ้อมกอด
น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าส่องสะท้อนกับแสงไฟเป็นประกาย
ความปีติยินดีฉาบฉายบนใบหน้าของหญิงสาว
สองมือของเธอที่โอบกอดทารกน้อยดูช่างอ่อนโยนและอบอุ่นยิ่ง
หญิงสาวค่อย ๆ หลับตาพริ้มอย่างเปี่ยมสุข
เธอกระชับอ้อมกอดจนทารกน้อยเริ่มอึดอัด
ริมฝีปากขมุบขมิบเหมือนกำลังเอื้อนเอ่ยอะไรสักอย่าง
********************
สองแขนแม่จะโอบอุ้มคุ้มชูเจ้า
จากวัยเยาว์จนเติบใหญ่ไม่หน่ายหนี
สองแขนแม่จะปกป้องผองไพรี
มิให้มีทุกข์ภัยใดบีฑา

สองขาแม่จะเดินย่ำกรำงานหนัก
มิรู้พักรู้เหนื่อยรู้เมื่อยล้า
สองขาแม่จะก้าวย่างข้างลูกยา
ไปจนกว่าชีพแม่ลับดับมลาย

สองตาแม่จะสอดส่ายรอบกายเจ้า
จะคอยเฝ้าไล่ยุงไรให้หนีหาย
สองหูแม่จะเงี่ยฟังระวังภัย
และประคองเจ้าไว้ด้วยสองมือ

ทั้งข้าวปลาอาหารแม่จะหา
ทั้งเงินตราส่งอ่านเขียนเรียนหนังสือ
ขอเพียงเจ้าไม่เกียจคร้านหมั่นฝึกปรือ
และยึดถือคำสอนสั่งดังตั้งใจ

ทั้งหมดนี้คือคำสัญญามั่น
เพื่อรับขวัญในวันอันสดใส
นับแต่นี้ทุกวันนิรันดร์ไป
กายและใจแม่ให้เจ้า....ไม่เอาคืน				
11 สิงหาคม 2550 15:57 น.

ของขวัญวันแม่ (2550)

อ.วรศิลป์

รักของใครจะยิ่งใหญ่เท่ารักแม่
รักของใครจะเที่ยงแท้เท่าแม่ฉัน
รักของใครไหนอื่นกี่หมื่นพัน
รักของใครเทียบแม่ฉันนั้นไม่มี

รักของแม่กว้างใหญ่แสนไพศาล
รักของแม่กล่อมวิญญาณให้สุขี
รักของแม่เทียบค่ามหานที
รักของแม่มิมีรักใดปาน

แม่ให้ฉันทั้งชีวีที่ให้ได้
แม่ให้ฉันมากมายมหาศาล
แม่ให้ฉันเริงรื่นสุขชื่นบาน
แม่ให้ฉันแม้ทรมานแทบสิ้นลม

แม่ให้ฉันได้อิ่มแม้ต้องอด
แม่ให้ฉันได้ลิ้มรสความสุขสม
แม่ให้ฉันแม้ทนทุกข์สุดระทม
แม่ให้ฉันแม้ต้องตรมขมขื่นใจ

ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ววันนี้
ฉันเข้าใจในหวังดีแม่มีให้
ฉันวันนี้อยากบอกรักแม่จากใจ
แม่ยิ่งใหญ่ดุจร่มไทรคุ้มชีวัน

ขอสัญญาจะยึดถือซึ่งคำสอน
จะขอพรเพื่อแม่ได้สุขสันต์
ขอสัญญาว่าจะดีทุกทุกวัน
แทนของขวัญจากใจให้แม่เอย				
17 กรกฎาคม 2550 15:53 น.

สวรรค์มีตา

อ.วรศิลป์

ครั้งหนึ่งนานมา   มีหญิงชรา            อยู่เพียงลำพัง
พินิจคิดไป          เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง   ชีวิตอยู่ยั้ง       เพียงลมหายใจ

ฉันเคยเอ่ยถาม    จึงได้รู้ความ        ตามแจ้งแถลงไข
แกเคยมีลูก          พันผูกหัวใจ        สามคนหญิงชาย   พร้อมด้วยสามี

วันเดือนผันผ่าน    ชีวิตร้าวราน       ผัวกลายเป็นผี
สาเหตุโรคร้าย       ย่างกรายราวี      ล่วงสิบสี่ปี            ที่ตายจากไป

นับจากวันนั้น        ชีวิตก็พลัน          เปลี่ยนจากสดใส
กลับกลายทุกข์เศร้า  เงียบเหงาหัวใจ   น้ำตาพลันไหล   เอ่อท้นดวงตา

ฉันเอ่ยถามยาย     ลูกเต้าทำไม        ไม่เลี้ยงดูหนา
ยายตอบสะอื้น        กล้ำกลืนน้ำตา     พวกเขาทิ้งข้า        บ่นว่ารำคาญ

โอ้อนิจจา                ยายจ๊ะยายจ๋า      ช่างน่าสงสาร
ชีวิตยามนี้              มีแต่ร้าวราน       ไร้ซึ่งลูกหลาน        จะคอยดูแล

ฉันคิดสงสัย           เป็นเพราะเหตุใด   ลูกจึงทิ้งแม่
ผู้ให้กำเนิด            ประเสริฐดวงแด    ยิ่งยามท่านแก่      ไม่แลเหลียวดู

สักวันผลกรรม      ที่ได้กระทำ            คงหันมาสู่
ลูกไร้น้ำใจ            ไม่กตัญญู              สักวันคงรู้              รับผลแห่งกรรม

ชีวิตเช่นยาย         มีอีกมากมาย          ไร้ผู้อุปถัมภ์
คนแก่เดียวดาย     อยู่ไปตามกรรม      คิดแล้วให้ช้ำ       ปวดร้าวในทรวง

ลูก ๆ ทั้งหลาย        พ่อแม่นั้นไซร้         พระคุณใหญ่หลวง
รักมีแต่ให้             ไม่เคยคิดทวง         มีแต่เป็นห่วง        ทุกเมื่อเชื่อวัน

ฉะนั้นวันนี้             วันที่ยังมี               แม่คอยปลอบขวัญ
จงกตัญญู                จงรู้คุณท่าน          สุดท้ายสวรรค์          จะตอบแทนเอง				
8 มิถุนายน 2550 17:13 น.

คิดถึงแม่

อ.วรศิลป์

เห็นแม่ไก่  กกไข่  ให้ฉุกคิด
กว่าชีวิต กำเนิดได้ ไม่ง่ายหนอ
สัญชาตญาณ สอนให้ แม่ไก่รอ
คลุกเคล้าคลอ  กกไข่ ไม่ละวาง

จวบจนวัน ลูกลืมตา มาดูโลก
ยังกอดกก ป้องภัย ไม่ไกลห่าง
เสียงกุ๊กกุ๊ก เรียกลูก ซุกปีกกาง
ดูแล้วช่าง สะท้อน สอนใจตน

ด้วยตัวฉัน ก็มีแม่ ไม่แพ้ไก่
คอยป้องภัย ให้ฉัน นับพันหน
จนฉันยืน หยัดอยู่ เป็นผู้คน
เติบโตจน เป็นผู้ใหญ่ ได้ดิบดี

ทั้งแม่ฉัน กับแม่ไก่ จึงไม่ต่าง
ให้ทุกอย่าง เพื่อลูกได้ ไม่หน่ายหนี
แลกชีวิต แม่ก็ยอม พร้อมจะพลี
เพียงลูกนี้ อยู่รอด และปลอดภัย

ภาพแม่ไก่ เตือนให้ ฉันได้คิด
ว่าชีวิต ทุกวันนี้ ที่สดใส
ก็เพราะแม่ ดูแล และห่วงใย
พรุ่งนี้ฉัน จะกลับไป ไหว้แม่เอย				
30 มกราคม 2550 17:38 น.

ล้มแล้วลุก

อ.วรศิลป์

ล้มแล้วลุก....ปลุกตนพ้นตมปลัก
ล้มแล้วลุก....ตั้งหลักให้มั่นหนา
ล้มแล้วลุก....ก้าวต่อไปในมรรคา
ล้มแล้วลุก....จนกว่าจะถึงชัย

ล้มแล้วลุก....หยัดยืนขึ้นทายท้า
ล้มแล้วลุก....หันหน้าสู่ฟ้าใหม่
ล้มแล้วลุก....อย่าหวั่นจงมั่นใจ
ล้มแล้วลุก....สู้ต่อไปไม่ต้องกลัว

แม้นวันนี้เหนื่อยนักไม่อยากลุก
หรือวันนี้แสนทุกข์ดังฟ้าสลัว
เหมือนชีวิตสิ้นทางออกเยี่ยงหมอกมัว
ขออย่ากลัว....จงเร่งสร้างกำลังใจ

ถึงจะล้มอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง
อย่าสิ้นหวังสิ้นศรัทธาอย่าสงสัย
จงเร่งเพิ่มเติมหวังพลังใจ
แล้วก้าวไปสู่จุดฝัน...อันหมายปอง


** ด้วยรักและปรารถนาดี แด่ทุกดวงใจที่อ่อนล้า **				
Lovers  0 คน เลิฟอ.วรศิลป์
Lovings  อ.วรศิลป์ เลิฟ 0 คน
Lovers  0 คน เลิฟอ.วรศิลป์
Lovings  อ.วรศิลป์ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟอ.วรศิลป์
Lovings  อ.วรศิลป์ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงอ.วรศิลป์
>