วอนฝน

keekie

ดีจัง...
	ลืมตาตื่นมาตอนเช้า...ได้มองเห็นสายฝนไหลเป็นทาง...
	ตกต้องแผ่นกระจก...
	ภาพภายนอกพร่าเลือน...บิดเบี้ยวไปตามริ้วฝน
	คงเป็นเพราะสายฝน..
	ทำให้เรามองเห็นภาพบิดเบี้ยวไปจากความเป็นจริง...
	กลิ่นไอฝน...หอมสดชื่น..
	เสียงสายฝน...รื่นหู...
	บรรยากาศรอบตัวดีเหลือเกิน...
	แม้สายฝนจะทำให้มองเห็นภาพที่บิดเบือนไปจากความเป็นจริง...
	ก็ยอม...
	ยอมอยู่ในบรรยากาศอันแสนสุขเช่นนี้...
	ขอแค่นี้นะ...
	ขออยู่ในห้วงจินตนาการนี้ก่อนนะ...
	อีกสักพัก..ยามฝนหยุด...
	ภาพแห่งความเป็นจริงภายนอกหน้าต่างคงปรากฎ..
	กลิ่นไอฝน...จางไป...
	เสียงสายฝน...เปาะแปะ...เปาะแปะ...หยุดลง..เหลือแต่ความเงียบ..
	บรรยากาศเย็น...คงกลายเป็นความร้อนรุ่มจากแสงแดด...
	ฝนจ๋า...อย่าเพิ่งหยุดตกเร็วนัก...
	อยู่กับฉันนาน นาน...เท่าที่เจ้าจะพอมีเวลาให้ฉันได้คิดฝัน...
	
	นาทีนี้ฉันมีความสุขเหลือเกิน...
	
	แม้ต้องแลกกับความทุกข์ที่ก่อเกิดจากการพรากจากเจ้า...
	ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า...
	ฉันยอมได้...
	
	เพียงแค่...อีกหนึ่งนาที...
	นะ...เจ้าสายฝน...
	ฉันขอ....
หัวใจเย็นเยียบเฉียบหนาว...
	เหน็บร้าวราว จะขาดรอน...
	ฝนจ๋า...อยากขอวอน
	อย่าเพิ่งจร จากลา...
	
	ฝนเจ้าตกต้องกมล...
	รินหลั่งล้นท่วมอุรา...
	แม้แทบสิ้นซึ่งชีวา...
	ยามฝนซา ...
	ขอร้อง...
อย่า...เพิ่ง...ไป...				
comments powered by Disqus
  • เรไร

    15 มกราคม 2548 10:50 น. - comment id 81955

    เห็นครึ้มมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าจะไปตาก เสียหน่อย อดเลย อารมณ์ละมุนจริงน่ะครับ เช้าๆนี่

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>