น้ำหวาน

แขม่วแมน

"สมหมาย" "สมหมาย" "นายสมหมาย"  "คร้าบบบบ" ผมสะดุ้งสุดตัว จาการถูกกระตุ้น ให้สะดุ้งในฉับพลัน "ข้างนอกนั่นมันมี คำตอบรึไง หัดตั้งใจเรียนมั่งสิเรา " ครูแป๋ว ครูสอนเลข วิชาที่น่าเบื่อที่สุดในชีวิตผม เธอยังบ่นผมไม่ยั้ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคัก ของพวกผู้หญิงในห้อง "เอ้าๆ พอที เรียนต่อ "ห้องกลับสู่ความเงียบ มีเพียงเสียงชอล์กขีดกระดานกับเสียง ขยับตัวของเด็กๆเท่านั้น แม้ทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติแล้ว แต่ผมก็ยังคงหันไปมองนอกหน้าต่างเป็นพักๆ เพราะทำเลขไม่ได้ ก็ต้องรอให้เพื่อนทำแล้วค่อยลอก
      นอกหน้าต่างนั้น มีแมลงอะไรไม่รู้ตัวใหญ่มากๆ บินขึ้นมากินน้ำหวานของดอกไม้ตรงต้นไม้แถวเรือนเกษตร  กลุ่มดอกไม้ทั้งกลุ่มนั้น มีมันตัวเดียวที่ขึ้นมากิน ผมเฝ้ามองมันอยู่นาน จนบ้างครั้งเพื่อนต้องสะกิดให้หันกลับมาสนใจหนังสือ เพราะครูเธอมองอยู่ 
     ผมนึกสงสัย ทำไมนะ ดอกไม้ข้างล่างมันก็มีเยอะแยะ มันจะถ่อบินขึ้นมากินอะไรถึงชั้น4นี่ ดอกข้างบนมันมีอะไรดีหรือไง แล้วถ้ามันมีอะไรดี ทำไมไอ้พวกแมลงอื่นๆมันถึงไม่ขึ้นมาบ้างล่ะ
     คงเป็นเพราะไอ้แมลงตัวนี้ มันตัวใหญ่ แข็งแรง มันถึงเป็นแมลงตัวเดียวที่ได้ชิมน้ำหวาน ที่แมลงน้อยตัวนักจะได้ลิ้มลอง จริงอยู่ ดอกล่างๆน้ำหวานยังไงก็เป็นน้ำหวาน มันก็คงหวานเหมือนกัน  แต่มันคงผ่านขี้ปากแมลงตัวอื่นมาเยอะแล้วล่ะ
     แล้วถ้าน้ำหวานเป็นความสำเร็จล่ะ น้ำหวานบนดอกสูง กับน้ำหวานบนดอกต่ำ ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ กับความสำเร็จธรรมดาทั่วไป อย่างไหน มันจะอร่อยชื่นใจกว่ากันนะ
     " ไอ้ท๊อป กูไม่ลอกมึงแล้วล่ะ สอนกูหน่อยดิ๊ กูจะทำเอง"
"อะไรของมึงวะ ห้าวจริงๆ เออๆ เดี๋ยวกูสอน แต่มึงลอกกูมันจะไม่ไวกว่าเรอะ"
    "ไม่เอา กูจะทำเอง"
ผมเริ่มฝึกบินแล้ว พัฒนาตัวเองให้โตพอที่จะบินไปกินน้ำหวานข้างบนแล้ว
คุณล่ะครับ ยังจะกินน้ำหวานธรรมดาๆอยู่อีกหรอ				
comments powered by Disqus
  • ไหมแก้วสีฟ้าคราม

    24 เมษายน 2551 16:36 น. - comment id 100029

    แด่  คุณแขม่วแมน
           ดีเหมือนกันน้อง
           ความจริงน้องคงรุ่นเดียวกับลูกชายพี่
           เก่งค่ะ....เขียนได้ขนาดนี้   กลอนอีก
           สำหรับพี่ไม่กินแล้วน้ำหวาน
            กินนมแทนแต่ต้องไม่หมดอายุนะ
            เพื่อบำรุงกระดูกไง59.gif59.gif59.gif
  • มายอามีน

    25 เมษายน 2551 12:15 น. - comment id 100037

    สวัสดีค่ะ
    
    
    ^^
    
    ดีจังเลยที่คิดได้ว่าต้องทำงานเอง
    
    ไม่เหมือนมีนตอนเรียนมัธยม
    
    ครูให้ทำงานส่งมีนก็รอลอกเพื่อน
    
    เพื่อนก็รอลอกมีน
    
    ต่างคนต่างรอ
    
    สุดท้ายก็ต้องมานั่งทำกันเอง
    
    เพราะกลัวส่งงานไม่ทัน
    
    ความสำเร็จมันมาจากมือเราเองแหละเนาะ
    
    ถ้ามัวแต่คอยหวังพึ่งคนอื่น
    
    เมื่อไหร่ก็ทำอะไรไม่เป็นหรอกเนาะ
  • แขม่วแมน

    25 เมษายน 2551 22:53 น. - comment id 100042

    แต่จริงๆแล้วผมก็ทำเองแป๊ปเดียว แล้วก็ไม่ไหว ต้องลอกเพื่อนอ่ะคับ  แต่หลังจากนั้นก็เริ่มหัดทำนอกเวลาอยู่เรื่อย  แต่ก็ยังตกเลขอยู่ดี
    
    โอ้..คณิต...ศาสตร์
     8.gif7.gif6.gif

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>