4 ตุลาคม 2557 23:47 น.

ยามเมื่อฝนสั่งลา

เสียงหัวเราะ


ทุ่งดอกจานหน้าแล้งเริ่มแห้งเหี่ยว
กอหญ้าเขียวอ่อนละมุนพริ้วไสว
ยามเมื่อฝนหลงฤดูจะหายไป
ต้นเหมันต์กาลใหม่จะเข้ามา
ครั้นชีวิตนกน้อยยังคอยคู่
จักยังอยู่เคียงฝันให้โหยหา
แอบจุ่มพิตผ่านสายลมสนธยา
ฝากเมฆฝนเอ่ยสั่งลากันและกัน
ส่งรอยยิ้มทักถามหมู่แมกไม้
ก่อนแห้งโรยพลัดใบในไพรสัณฑ์
อุ้มแผ่นดินเป็นผืนเดียวชั่วนิรันด์
หน้าหนาวนั้นแตกระแหงทุกแห่งไป
เหล่ามัจฉาหลบหายในทุ่งข้าว
ส่งแรงใจกับดวงดาวคราวหวั่นไหว
ฝากไปถึงหมู่เมฆน้อยล่องลอยไป
ก่อเกิดฝนครั้งใหม่ให้ฉ่ำเย็น
หากสายลมพัดธุลีให้หม่นฟ้า
แต้มนภาวาดฝันให้จันทร์เห็น
หากหนาวนี้พาหัวใจให้ลำเค็ญ
เพราะเดือนเพ็ญหลงค้างแรมเริงระบำ
หากคืนวันผันเปลี่ยนและเวียนกลับ
อยากจะนับสายฝนให้อิ่มหนำ
เก็บละอองใส่ขวดแก้วความทรงจำ
มาเติมเต็มความดื่มด่ำ..วันฝนลา
5 ตุลาคม 2557 00:02 น.

ช้ำรัก..ทะลักทะลวง

เสียงหัวเราะ

ขออภัยหากเอ่ย..ละลาบละล้วง 
เพราะอยากทวงความรัก..ระหกระเหิน
กลับมาเป็นคู่ใจ..สะท้านสะเทิน 
ให้บังเอิญความสดใส..ประดับประดา
 
หากเมื่อครั้งรักเรา..มะรุมมะตุ้ม
เป็นบางมุมของชีวิต..ประสีประสา 
โลกทั้งใบสีชมพู..ประไพประภา 
เนิ่นนานมากลับร้องเรียก..ตะเกียกตะกาย
 
โอ้นวลน้องทิ้งให้..สะอึกสะอื้น 
เฝ้าตามติดดึกดื่น..กระหวนกระหาย
อยู่อ้างว้างห่างผู้คน..กระจัดกระจาย
ไร้ตัวเจ้าข้างกาย..ประจบประแจง
ต้องทนทุกข์เพราะใจ..ทะเล่อทะล่า
พลั้งวาจาให้ช้ำ..ระหองระแหง
กลับมาเถิดอย่าทำ..ระหวาดระแวง
หัวใจพี่มิเปลี่ยนแปลง..ทะเยอทะยาน
แม้นห่างไกลลาลับ..กระสับกระส่าย
จักฟูมฟายหารัก..ประสมประสาน
มองหมู่ดาวฝากสายลม..ตะลีตะลาน
อยากพบพานเจ้าแย้ม..พะเน้าพะนอ
หรือหากแม้นทวงถาม..กระอึกกระอัก
โปรดเถิดน้องจงรับรัก..กระหนุงกระหนิง
หากว่าเจ้ายินเสียง..สะดุ้งสะดิ้ง
จงอย่าทิ้งให้จมปรัก..ทะลักทะลวง...
18 กันยายน 2557 22:27 น.

สักครั้ง

เสียงหัวเราะ

สักครั้ง...หากยังมีแสงตะวันสาดส่อง
สักครั้ง...ยังเรืองรองต้องความฝัน
สักครั้ง...จักพาหัวใจถึงทางตัน...
สักครั้ง...โหยหาแบ่งปันกลับจากจร
สักครั้ง...อยากหนีหายหลบหน้า
สักครั้ง...พักสายตาอุ่นใต้หมอน
สักครั้ง...หยดน้ำตาหลั่งรินให้อาวรณ์
ขอสักครั้ง...เอนนอนผ่อนกายา..
กี่ครั้ง...ทนปวดร้าวหนาวทรวงจิต
กี่ครั้ง...ที่ความมืดมิดปิดทั่วหล้า
กี่ครั้ง...คนเคยใกล้ใยจากลา
กี่ครั้ง...คนหยามเหยียดหน้า..ชิงชัง
กี่ครั้ง...สุดเจ็บช้ำยากจะเอ่ย
กี่ครั้ง...แอบนิ่งเฉยไร้ความหวัง
กี่ครั้ง...เสียงลมหายใจกระซิบฟัง..
อีกกี่ครั้ง...ปลดโซ่ขัง..ตัวตน
นับครั้ง...ความเลวแผดเผาร่าง
นับครั้ง...จักแตกต่างสักกี่หน
นับครั้ง...ว่าร้ายแช่งผู้คน
นับครั้ง...ชีวิตหมองหม่นมัวใจ
นับครั้ง...ที่เสแสร้งแกล้งบ้า
นับครั้ง...ก่อวาจาให้หวั่นไหว
นับครั้ง...วางหน้ากากใกล้เปลวไฟ
เกือบนับครั้ง...ได้สวมใส่อวดหมู่มาร
สักครั้ง...น้อมดวงใจขออธิษฐาน
สักครั้ง...ให้ผลบันดาลสู่ความฝัน
สักครั้ง...พานพบเจ้า..สบตาในคืนจันทร์
อีกกี่ครั้ง...สักกี่วัน....จักได้เจอ...
                 เสียงหัวเราะ (ของความเงียบ)                
11 มีนาคม 2555 15:22 น.

ต่างคน..คนแตกต่าง

เสียงหัวเราะ

ต่างคนคนแตกต่างทางระเบียบ
ต่างคนต่างเปรียบเทียบเมินเฉย
ต่างคนต่างชั่วดีเปรียบเปรย
ต่างคนต่างเย้ยหยันตน

ต่างคนต่างร้อยพ่อพันธุ์แม่
ต่างคนต่างไม่แคร์ความสับสน
ต่างคนต่างขวนขวายดิ้นรน
ต่างคนต่างหมองหม่นต่างกัน

ต่างคนต่างช่องว่างต่างระดับ
ต่างคนต่างคำนับสังสรรค์
ต่างคนต่างยศถาสารพัน
ต่างคนต่างประชันหน้าตา

ต่างคนต่างนิสัยแตกต่าง
ต่างคนต่างบาดหมางเกลียดหน้า
ต่างคนต่างหัวใจไร้ราคา
ต่างคนต่างอำลาจากไป

.............................

หลายปีต่อมา


ต่างคนคนแตกต่างทางมนุษย์
ต่างสิ้นสุดความฝันปราถนา
ต่างผิดแผกแตกแยกต่างเวลา
ต่างค้างคาต่างใจต่างผูกพันธ์

ต่างดิ้นรนต่างจุดหมายและปลายฝัน
ต่างคืนวันต่างสายใยในโลกกว้าง
ต่างถิ่นฐานต่างสำเนียงต่างทิศทาง
ต่างเลือนลางต่างหลงลืมต่างตัวตน

ต่างความรักต่างชอบพอต่างรู้สึก
ต่างส่วนลึกต่างห้วงใจต่างสับสน
ต่างชังเกลียดต่างยินดีต่างทุกข์ทน
ต่างวกวนต่างชีวิตต่างผิดใจ

หรือหากแม้แตกต่างทางมนุษย์
ต่างสิ้นสุดต่างเผชิญก้าวเดินใหม่
ต่างวาจาต่างกายต่างจิตใจ
ต่างเพียงไหน..แค่เข้าใจแตกต่างกัน				
18 สิงหาคม 2554 18:14 น.

บทกวีแห่งมิตรภาพ

เสียงหัวเราะ

อาจทำตัวเซ่อซ่าไม่น่ารัก
ดูอกหักเศร้าใจมาหลายหน
ช่างทำตัวมีปัญหาไม่อดทน
แต่เป็นคนจริงใจห่วงใยเธอ

แม้ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้จาก
แต่ขอฝากบทกลอนไว้ก่อนสาย
หากเคยพลั้งพลาดไปไม่ทักทาย
สุดเสียดายหากไปไม่อำลา

อยากจะเห็นรอยยิ้มที่ข้างแก้ม
โลกคงแจ่มสดใสเพราะใบหน้า
โปรดเถิดมองมิตรภาพที่แววตา
หากแต่ฟ้าจะนำพาเราเจอกัน

อยากจะเดินเคียวข้างยามเธอเหงา
อยากเป็นเงาตามติดความสุขสันต์
คอยกางร่มห่มผ้าคืนชมจันทร์
เมื่อไกลกันยามใดใจพวง

อาจจะเคยรบกวนทบทวนคิด
คงสะกิดความใดให้ใจหลง
เคยส่งกลอนบ้าบอก็ลดลง
อาจเพราะคงหมดหวังพลังใจ

หากว่าไม่รังเกียจคนต้อยต่ำ
วันอาทิตย์ขอย้ำวันสดใส
ร่วมยินดีกับบัณฑิตคนเมืองไกล
ที่อาคารหลังใหม่..สวนอัมพร

กว่าจะเป็นปัญญาชนคนหมู่มาก
สู้กับความลำบากครั้งเก่าก่อน
มันไม่ง่ายชีวิตเป็นเช่นละคร
หากขาดตอนเมื่อไหร่หยุดก้าวเดิน

จะขอเป็นกำลังใจไม่เหินห่าง
ขอสะสางเรื่องคาใจให้สรรเสริญ
ขอให้มิตรสหายร่วมเผชิญ
พร้อมก้าวเดินต่อไปชัยยังมี

ฝากบทกลอนอ่อนหัดเพิ่งคัดเสร็จ
จะจริงเท็จแค่ไหนในวิถี
คงเพราะผ่านการขัดเกลามาหลายปี
ขออภัยเธอคนดีที่รบกวน


ข้าพเจ้า ขอเเสดงความยินดีกับเพื่อนบัณฑิตที่จะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร ประจำปีการศึกษา ๒๕๕๓    วันอาทิตย์ ที่ ๒๑  สิงหาคม ๒๕๕๔   

                  จาก  หนึ่งในบัณฑิต คณะนิเทศศาสตร์ 
                     สาขาการโฆษณาประชาสัมพันธ์
                       มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี				
Lovers  0 คน เลิฟเสียงหัวเราะ
Lovings  เสียงหัวเราะ เลิฟ 1 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเสียงหัวเราะ
Lovings  เสียงหัวเราะ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟเสียงหัวเราะ
Lovings  เสียงหัวเราะ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงเสียงหัวเราะ