ให้คะแนนกลอน

ลำโขง

สมภพ แจ่มจันทร์

ไหลเรื่อยเอื่อยล้นฝั่งนที
หล่อเลี้ยงชีวีมาช้านาน
ลัดเลาะเซาะฝั่งห้วยละหาน
แหวกม่านเมฆหมอกล่องลอย
อรุณรุ่งพุ่งแสงกระทบน้ำ
ประกายงามพริ้วไหวในกระแส
วันเปลี่ยนไปแต่สายน้ำไม่ผันแปร
ยังไหลเรื่อย ไม่เชือนแชในผู้ใด
ตามวิถีชีวีที่ผกผัน
แต่ละวันเป็นลำนำสายน้ำไหล
บอกเรื่องราวชีวาอันยาวไกล
ที่แฝงไว้ในน่านน้ำลำวารี
ยามอาทิตย์อัศดงลงลาดับ
แสงจันทร์จับวับวาวสกาวใส
ระลอกคลื่นฝั่งโขงบอกความนัย
เก็บเกี่ยวเรื่องราวไว้ในนาวา

กลับมาพัก หนุนตักไออุ่นกัน

KhonKhongSaiLom

 กลับมาวันนี้... 
คนดีของฉันเป็นอะไร 
 กลับมาได้แต่นั่งเศร้าใจ... 
หรือเพราะใครคนนึงทิ้งกัน 
 กลับมาตรงนี้...
คนดียังมีฉัน 
 กลับมาพัก หนุนตักไออุ่นกัน
ความเศร้าที่เหลือนั้น 
 ฉันขอรับไว้  "เจ็บแทน" 

จงว่ายข้าม..ความเจ็บร้าว

รินรดา

เพียงข้าม ชั่วคืน เหนื่อยอ่อน 
น้ำตาเคยเปียกปอน..แห้งหาย 
ลึกร้าว เคยเจ็บ เจียนตาย 
เดียวดาย ไร้ใคร ให้พลัง 
หากเพียง มองกลับ นับแต่นี้ 
อุปสรรค ดังนที แห่งความหวัง 
จงว่ายข้าม ท่ามกลาง ความลำพัง 
ด้วยกำลัง จากหัวใจ ในตนเอง...

สักวาหน้าร้อนนอนอมยิ้ม

ทองหยิก


สักวาหน้าร้อนนอนอมยิ้ม
เห็นใบหน้ากรุ้มกริ่มยิ้มหวานหวาน
ฝันได้เจอสาวแส่แม่นงคราญ
นอนหลังอานอ่านการ์ตูนข้างข้างเรา
เอาละว่ะคืนนี้เสร็จกูแน่
เหยิบเข้าไปจอแจขอได้ไหม
ให้ไม่ให้จะไม่ฟังแต่อย่างใด
แม่ยองไยคนสวยช่วยผ่อนตาม
ทิ้งหนังสือในมือออกไปเสีย
พี่จะพาขึ้นเรือสู่สวรรค์
ไปกับพี่นะน้องรับรองมันส์
จ้องตากันพักใหญ่ใจสั่นรัว
ตุ๊มตุ๊มต่อมขอหอมหน่อยจะได้ไหม
ไม่ว่าไรแปลว่าขอได้ใช่หรือเปล่า
เหยิบมาอีกชิดพี่สินงเยาว์
ขอหอมเจ้านิดเดียวเดี๋ยวขึ้นเรือ
คริคริคริ...ได้หอมแก้มสาวสวยแล้วโว้ย!!
แก้มนุ่มนุ่มหนุ่มอย่างเราเฝ้ามองหมาย
น้องเอียงอายหน้าแดงกร่ำเหมือนน้ำคร่า
เอาหละพี่จะพาเจ้าไปดังสัญญา
แต่น้องต้องหลับตาก่อนคนดี
ไม่รีรอชักช้าเวลาน้อย
ตะวันลอยขึ้นฟ้าอยู่เร็วรี่
เรียกเรือด่วนจอดท่าหน้าต่างที
เรือลำนี้จะพาเราเข้าชั้นฟ้า
น้องกอดพี่แน่นแน่นนะแม่ทูนหัว
แต่เนื้อตัวน้องทำไมเหมือนยางเหนียว
ช่างมันเถอะพี่รักน้องเพียงคนเดียว
ถึงจะเหนียวไปหน่อยเดี๋ยวก็ชิน
ถึงสวรรค์ชั้นแรกเริ่มแปลกใจ
กลิ่นอะไรกันเล่าเหม็นเน่าแท้
น้องไม่ได้กลิ่นบ้างหรือแม่ดวงแด
คงเป็นแค่การเผาไหม้ของโรงงาน
ถึงสวรรค์ชั้นสองต้องคิดหนัก
สุดที่รักข

ในมุมหนึ่ง...

ปากกาดาว...


                              ในมุมหนึ่ง...ของความรู้สึก
                            ภายในใจ ลึก-ลึก แอบอ่อนไหว
                        แม้คนรอบกายจะมากมายเพียงใด
                         แต่ภายในหัวใจกลับยังอ่อนแอ
                              ในมุมหนึ่ง...ของความคิด
                        ในยามที่เงียบสนิท...คล้ายคนแพ้
                          เมื่อคนที่เคยห่วงใย  ใส่ใจ  ดูแล
                      ที่บอกว่าจะไม่ผันแปร  กลับเปลี่ยนไป
                                ในมุมหนึ่งของความฝัน
                       เคยมีคนร่วมแบ่งปัน..คืนวันสดใส
                                แต่วันนี้ สิ่งที่มี คือท้อใจ
                  เมื่อต้องก้าวต่อไป...ด้วยหัวใจที่เดียวดาย
  
                             . . . แ อ บ เ ห ง า จ้ า . . .
                                            ูT_T
                                     16.20  นาฬิกา
                       วันศุกร์ที่  18 กุมพาพันธ์  พ.ศ. 2548
                  

หุ่นไล่กา

หุ่นไล่กา


ยืนโดนเด่น  
                 แต่เดียวดาย
                                    ริมชายทุ่ง
ดวงตามุ่ง
             ทางหน้า
                         อย่างเหงาหงอย
ยืนโดดเดี่ยว
                   ไร้ซึ่งใคร
                                 สักคนคอย
ทิ้งเพียงรอย
                  ลมโกรก
                               โยกเยกไกว
คงมีเพียง
              แค่นกกา
                            มาทักทาย
ยืนเคียงสาย
                   ลมโบก
                             โยกเยกไหว
เป็นแค่หุ่น 
                ไล่กา
                        ไร้หัวใจ
ยืนเดียวดาย
                   หมายแค่หลอก
                                         หยอกนกกา.

คืนนั้น

ลักษมณ์

Vorasak Sagorn9 hours ago via mobile
ราวว่าใกล้กับเส้นขอบฟ้า
ที่พาใจไปให้ไหวหวั่น
ตรงคบค่ำกลางดึกคืนนั้น
ที่ฝนพลันตกข้างเคียงดาว
ราวว่าใกล้กับเส้นขอบฟ้า
ที่พาค่ำคืนอันเหน็บหนาว
ผจญฝ่าข้ามราตรียาว
จวบจนถึงเช้าที่มาเยือน
คืนนั้น
Unlike ·  · Share

งงามจริงหรือ

ดอกสารภี

ดอกพวงโกเมน
สวยสวยสวยโลกว่างามตามยึดถือ
โทรมโทรมคือทางธรรมย้ำกล่าวสอน
ด้วยปัจจัยปรุงแต่งแจ้งว่าวอน
ปัจจัยผ่อนห่อนมีนี้หรืองาม
กลีบร่วงโรยหล่นลาถ้าขาดน้ำ
กลีบอาจช้ำชอกไปใกล้พงหนาม
เวลาผ่านสีผ่อนอ่อนตามยาม
ที่ว่างามฤาจะมีนี้อย่างไร.
             

คืนรัง

แอ็ปเปิ้ล

นกเอย...นกน้อย
ตราบรุ่งสางจนราตรีเคลื่อนคล้อยเจ้าลอยไปไหน
บินร่อนไปไกลไม่เหน็ดเหนื่อยบ้างหรืออย่างไร
ปานนี้แล้วไฉนใยเจ้าถึงยังไม่กลับรัง
หรือเจ้ามีศรัทธาในหัวใจ
ตามหาความรักใหม่อย่างคาดหวัง
ดึงดันจะบินไปใครรั้งไว้ก็ไม่ฟัง
ไม่คิดห่วงใครข้างหลังบ้างหรืออย่างไร
ไม่ว่าเจ้า...จะห่างไปไกลกี่ก้าว
ฉันเชื่อมั่น...ยังมีใครรอเจ้าอยู่ที่เก่าไม่ไปไหน
บินไปเถอะ...ไปให้รู้ซึ้งถึงหัวใจ
หากวันใดปวดร้าวกับที่ใหม่
วันนั้นเจ้าจะรู้ว่าไม่มีที่ใด...อบอุ่นได้เท่ารังเดิม

ปากกับใจ

อ.วรศิลป์

สำเนียงบอกที่มา
ส่วนวาจาบอกจิตใจ
ถ้อยคำที่เลือกใช้
บอกภายในใจผู้คน
อาจมีข้อยกเว้น
พวกที่เป็นคนฉ้อฉล
คิดคดในกมล
แต่แยบยลในวจี
สำเนียงสื่อที่มา
ถ้อยวาจาสื่อฤดี
ในใจคนเรานี้
บ่งบอกชี้ที่วาจา
ป.ล. สำหรับข้าพเจ้า ปากเปรียบเหมือนท่อระบายน้ำ (บ้างน้ำเสีย บ้างน้ำดี)
(12.10.61)

คิดถึง. . .อดีต

LUNA SEA

    หยิบจดหมายเก่าเก่าเอามาอ่าน
น้ำตาผ่านร่องแก้มแต้มน้ำหมึก
ทุกถ้อยคำคอยย้ำเตือนสำนึก
ความรู้สึกทั่วไปให้กลับคืน
  
    คิดถึงใครคนหนึ่งคิดถึงมาก
คิดถึงมากใครคนนั้นฉันฝันหา
คิดถึงวันอดีตกาลที่ผ่านมา
คิดถึงตาเศร้าเศร้าเฝ้าจ้องเรา
    อนิจจาความรักของเราเอ๋ย
มันลงเอยด้วยความช้ำระกำเหลือ
สิ่งที่ผ่านมาเราทำเพื่อจุนเจือ
เพราะเขาเบื่อตัวเราเศร้าฤทัย

พบคน..หน้าดุ..

rain..

  สร้าง..โลก..ในฝัน..
    สีสรร... มากมาย..ของดอกไม้
      ละเลง.. ฟ้า..ให้..สดใส..
    มีหัวใจ..ใน..รอยยิ้ม... 
     จะ..ปั้นเมฆ..เป็นปากกา...
   จะ..เขียนว่า....
      ขอ..สีฟ้า..ที่อ่อนโยน...
             .....       
   

สาวงามแห่งไพรพนา

แก้วประเสริฐ


           สาวงามแห่งไพรพนา
     สุรีย์ฉายปรายแสงแฝงลับโลก
อนุทินโฉลกวางลงตรงอักษร
ล้วนรำลึกนึกถึงซึ่งคำกลอน
มิยอกย้อนเติมแต่งแฝงอารมณ์
     ประหนึ่งว้างกระจ่างครั้งริเริ่ม
แทรกเพิ่มเติมนัยรสจดเสกสม
น้ำภูผาท้องฟ้าสวยด้วยสายลม
หยาดน้ำพรมใบไม้ในพงพนา
     หวนรำพึงคำนึงถึงซึ่งป่าเขา
ท่องลำเนาเฝ้าชมพงพฤกษา
ธารน้ำตกกระจายฟุ้งพุ่งลานตา
เสียงนกป่าขับขานสำราญใจ
     ขมิ้นน้อยโกร่งเสียงเลียนเสียงสน
ลมพัดจนต้นเอนระเนนไหว
ขมิ้นดงบรรจงแข่งแฝงดวงใจ
สาลิกาไพรกุ๊กเสียงเลี่ยงไปมา
     ช่างหอมยิ่งกลิ่นไม้ป่าพาแสนสุข
ลืมความทุกข์บรรเจิดเลิศเสน่หา
ป่าดงชัฏยามสงัดสายลมพา
ดวงชีวาฟ้าประทานพลันพบนาง
     ผมสลวยย้วยยาวราวกาน้ำ
ขาวสล้างดั่งจันทร์ดารามาสะสาง
เป็นนวลใยใบหน้าและท่าทาง
งามกระจ่างดั่งเดือนเหลื่อมเลื่อนลาน
     ยามเธอนั่งสางเกศา ณ ธารน้ำ
สุรีย์ย้ำลอดพฤกษามาประสาน
ละอองน้ำพรมพร่างสร้างเบิกบาน
สุดสะท้านพลันตลึงพึงเหลือบแล
     แม่เจ้าเอ๋ยยากเฉลยเอ่ยคำอ้าง
สิ่งเวิ้งว้างสร้างอารมณ์ข่มกระแส
งามทั้งรูปสวยทั้งร่างยามผันแปร
เย้ายวนแท้แม้แต่ใจยังใฝ่จำ
     ยิ่งเสียงเจ้าเฝ้าขานผ่านพงพฤกษ์
หวนรำลึกถึงความหลัง

Somewhere In My Broken Heart ณ ที่ใดในใจฉันนี้ที่แตกพัง

นกตะวัน

Billy Dean
You made up your mind
It was time it was over
After we had come so far
But I think there’ s
Enough pieces of forgiveness
Somewhere in my broken heart
เธอรวบรัดตัดใจหลังใคร่ครวญ
คงไม่หวนทวนคืนฝืนมาใหม่
เรามาถึงซึ่งเวลาแล้วหรือไง 
เธอจึงได้ให้มันทรุดหยุดจบลง
ทั้งที่เราเฝ้าคบกันนั้นแสนนาน
ต่างเบิกบานสราญใจได้ลุ่มหลง
แต่ฉันพร้อมยอมอภัยจึงได้ปลง
ใจฉันคงปลงเช่นกันแตกทันที
I would not have chosen
The road you have taken
It has left us miles apart
But I think I can still find
The will to keep going
Somewhere in my broken heart
ฉันไม่เพลินเดินบนทางอย่างเธอนั้น
เพราะทำฉันหันห่างไปไกลเต็มที่
แยกกับเธอเผลอเป็นไมล์ไม่เห็นดี
ทำฉันนี้มีแต่เศร้าเหงาระทม
แต่ว่าฉันนั้นคงพบก่อนจบไป
ความตั้งใจให้มุ่งเดินเพลินสุขสม
ณ ที่ใดใจฉันนี้ที่ระบม
จนแตกล่มจมพังหมดหวังคืน
So fly, go ahead and fly
Until you find out who you are
And I, I will keep my love unspoken
Somewhere in my broken heart
บินไปซิบินไปมุ่งไกลลับ
อย่าหวนกลับลับไปฉันไม่ขืน
จนกว่าเธอเจอแน่ใจในวันคืน
เธอที่ยืนฝืนอยู่นี้นี่เป็นใคร
ส่วนตัวฉันนั

ขอโทษ..เพือน

weenie

ขอโทษที่ทำให้เธอเดือดร้อน
เป็นเพราะฉันอ่อนแอไปใช่ไหม
ขอโทษอีกที จากข้างใน
ไม่ได้ตั้งใจให้เธอลำบากกว่าที่เคย
ฉันก้อเป็นเพียงคนเพิ่งรู้จัก
ไม่สมควรนัก ที่เธอจะดีกับฉันแบบนี้
แต่ก้อขอบใจนะคนดี
ที่เธอมีน้ำใจให้กันเสมอมา
ต่อไปนี้จะดีต่อกันให้มาก
จะไม่ให้ลำบากเหมือนที่เคยผ่าน
จะดีต่อกันให้เนิ่นนาน
คำนี้ล่ะ..คือสัญญา

ไม่ขอเป็นสองรองใคร

ผู้หญิงไร้เงา

ติดต่อมาหาฉันนั้นทำไม
ในเมื่อเธอก็มีใครอยู่ใกล้ในเวลานี้
แล้วจะติดต่อมาหาฉันให้ได้อะไรหรือคนดี
หรือที่มีฉันนี้ยังเจ็บไม่พอ
พอเถอะนะ  พอเถอะอย่าได้เจอะเจอกันอีก
ฉันขอหลีกหลบให้ไม่เป็นสอง
พอเถอะนะพอเถอะอย่าให้ฉันต้องกลายเป็นตัวสำรอง
หรือเป็นสองรองใครฉันไม่ต้องการ
ในเมื่อครั้งก่อนฉันนั้นเป็นคนดีและที่หนึ่ง
เป็นคนที่สุดซึ้งในใจให้แสนหวาน
แล้ววันนี้เธอให้ฉันเป็นคนดีที่สองรองจากกัน
พอเถอะนะฉันนั้นไม่ต้องการ
ในเมื่อเป็นที่หนึ่งในใจเธอนั้นไม่ได้
ก็ไม่ต้องให้ฉันเป็นสองรองใครด้วยใจล้า
พอเถอะนะอย่าได้มาขอต่อเวลา
ให้ฉันต้องนั่งซับน้ำตาหรืออ่อนล้าเกินทำใจ

รอยคำนึง...

เรริน


  
เพียงเพราะว่าหัวใจยังไหวเต้น
ทุกจังหวะมิว่างเว้นความคิดถึง
หอมรัญจวนเสน่หายังตราตรึง
ทุก  "คำนึง"  ผ่านเลยมิเคยคลาย
คล้ายสัมพันธ์นั้นเป็นเส้นขนาน
สุดประสานให้เป็นเช่นหนึ่งสาย
เสมือนลมผ่านเลยแค่เปรยปราย
ไร้ความหมายประทับประดับลง
แต่ทว่า...ข้างในหัวใจหนึ่ง
ยังหวานซึ้งในถ้อยเคยร้อยส่ง
เสมือนถูกจารจดเกินปลดปลง
มอบมั่นคงตราบสิ้นดวงวิญญาณ
รู้ทั้งรู้สัมพันธ์ยากบรรจบ
คงเพียงพบผ่านมาเพื่อพร่าผลาญ
ฝากรอยให้คำนึงถึงวันวาร
แม้อยู่อย่างทรมานร้าวรานทรวง
ก็เพราะว่า...หัวใจยังไหวเต้น
มิอาจเร้นเก็บซ่อนอาวรณ์ห่วง
ทั้งอ่อนไหวอ่อนแอร้าวแดดวง
เจ็บหนักหน่วงหัวใจยังไหวติง

ถวายเทียน

ตราชู

ถวายเทียน
บรรจงจุดเทียนแจ้งส่องแสงทั่ว
ขับความมืดขุ่นมัวที่ข้นหมอง
แล้วลงนั่งนิ่งตรึกลองนึกตรอง
พิจารณ์จ้องโดยใจเข้าใจจริง
จึงเห็นตน เห็นตัวดีชั่วชัด
เห็นโศกซ้ำกรรมซัดกำสรวลสิง
เห็นคนไทยไร้ผู้ให้พักพิง
ข้าวของยิ่งยื้อแย่งแข่งราคา
หมายพึ่งรัฐ รัฐเล่าก็เปล่าประโยชน์
คนจนโอดร้องโอยวายโวยผวา
ต้องสูญเสียทรัพย์สินไม่สิ้นซา
ทนซีดหน้าแสนนานทุกวารวัน
ถวายเทียนพรรษาบูชาสงฆ์
เพื่อถอดปลงทุกข์ทิ้งทุกสิ่งสรรพ์
ขอบุญพร่ำอำไพชาติไทยพลัน
ให้พ้นอับคับขันครอบนาคร
ขอแสงเทียนส่องปัญญาแก่นายกฯ
อย่าแลบลิ้นปลิ้นตลกละเลงหลอน
ให้เห็นผิดเห็นถูกในทุกตอน
เลิกตีต้อนประชาตกลงเตียนตาย
พิรุณหลั่งถั่งมาพรรษาใหม่
ราคีไข้แค้นขัดกำจัดหาย
ขอแสงเทียน แสงธรรม เจิดกำจาย
เชิดชูฉายเฉิดฉินทั่วถิ่นเทอญ
(เขียนไว้ตั้งแต่ วันที่ ๑๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๘)

นักเขียน THAI POEM ปี 2544

ไม้เก็ด

   นักเขียน THAI POEM  เต็มดวงจิต
ร่วมลิขิตบทกลอนไทยใฝ่สร้างสรรค์
หลากหลายเพชรเม็ดงามอร่ามพรรณ
ทุกคืนวัน THAI POEM เต็มประกาย
   มี...ปีกฟ้า, แป้งฝุ่น, dokkoon, เอ๋
วฤก, may, โคลอน, ตนคอน, ต่าย
นิติ,ภีม,  แพรวา,  นาฬิกาทราย
mit, พิมาย,  ภพ, Hide, ลีน, ใบคา
   ผู้ชายคนเดิม, mono, นายโจ้, นิด
ว.วรรณกิจ,  หิ่งห้อย, run,  BOYSA
jeminine,  หนุมาน,  nitan,  ฟา
Kat, คะน้า,  ข้าวปล้อง,  ละอองดาว
   ธนรัฐ  สวัสดิชัย,  ปลา, ขุนหาญ
มนสิกานต์, เสี้ยว, วนา,    มาเกริ่นกล่าว
/**/, ณธีร์,  คนมีฝัน,    ผูกพันยาว
oji, หนึ่งนก ฤดูหนาว   เฝ้าผูกพัน
   ตโมนุท,  แว่นหนา,  ม้าก้านกล้วย
widwee ด้วย  วัคซีน,  ลลิล  นั่น
มะม่วงแรด, ต้นไผ่, คนไกล, ตะวัน
อีก คนโง่อย่างฉันจะรู้อะไร
   jasmine,  อิโอริจัง,  ทั้ง  พัดหล่อ
น้ำแข็ง  อ้อ  ยังแคร์  แหมจำได้
ฟ้าคู่จันทร์,  ผู้หญิงธรรมดา,  แอนนา  ไง
sky, ไม้กางเขน,   เคยเห็นกลอน
   fusoonsai,  คคนัมพร, orkid   นี่
lovely  kity, jemies และ ใต้หมอน
monoko,  yutnyee  ที่เว้าวอน
โบเกม่อน, ลนา,  Hoxa  อีกคน
   แอ๊ปเปิ้ล,  วัฒน์  ฒนรัตน์,  แก้วรัดเกล้า
กลัว,  ลมเหงา,  whitsund

ฤทัยรอ

เทพธิดาแห่งรัตติกาล

ในทุกๆวันที่ผ่านพ้นมา
แม้กาลเวลาจะไม่หยุดหมุน
หัวใจของฉันตามหาคุณ
คนที่จะมอบความอบอุ่นอย่างห่วงใย
     และวันนี้ฉันยังรออยู่
     ถึงไม่รู้ว่าจะพบเมื่อไหร่
     ถ้าฉันจะขอรอด้วยหัวใจ
     อุปสรรคมากมายแค่ไหนไม่เกรงกลัว
บัดนี้เวลายังหมุนไป
ไม่มีใครที่เดินเข้ามา
ยังจะรอแม้นานหนักหนา
เวลาก้อแค่เข็มชี้นำทาง
     เพียงเพื่อในสักวัน
     เรานั้นจะมาบรรจบ
     แม้วันนี้จะยังไม่พบ
     หัวใจฉันไม่ขอจบแค่ตรงนี้
เพียงเพราะอยากจะรัก
แม้เหนื่อยนักก็ทนไหว
เพื่อรักแล้วไม่ถอนใจ
ลึกลงไปในฤทัยฉันรอเธอ
>