28 กุมภาพันธ์ 2557 04:19 น.

ความปรารถนา : Desire

Prayad

อยากเชื้อเชิญเธอสถิตสู่จิตฉัน

เฉกเช่นกันกับพระเจ้าเฝ้าสถาน

ยามหลงเจิ่นเดินท้อทรมาน

ยินไหว้วานเรียกทัก

     บ้านพักใจ                                 

อยากให้ไนติงเกลอยู่จำเพาะ

สวนอันเหมาะหนึ่งเดียวไม่เที่ยวไหน

เพลงเสรีที่พร่ำเพรียกเรียกกลางไพร

สงวนไว้ฟังสำเนียง

   เพียงลำพัง

 

อยากให้เธอถูกจำจองเป็นของฉัน

ในเนินถันอันละมุนอุ่นความหวัง

เฉกเช่นเลือดเวียนไหลในชีวัง

แกว่งไกวดังดุจ

                กระดูกผูกกายา                                                          

 

อยากให้ชื่อของฉันผูกพันรัก

เขียนสลักหลังชีพสิ้นบนหินผา

ตรงส่วนแข็งที่สุดสะดุดตา

คือศิลาอนุสาวรีย์

                หินหัวใจเธอ             

Desire

I wanted to welcome you

into my soul like a god,

lost and road weary

to hear you calling this

            home.

I wanted to restrict

the nightingale to but one

garden. And keep his free

songs for me

            alone.

I wanted you jailed

in my breast as part

of the flow of my blood,

the sway of my

            bones.

I wanted when I died

my name to be carved

on that hardest of monuments

your heart of

            stone.

(Shushanig Gourghenian; Translated by Diana Der Hovanessian)

28 กุมภาพันธ์ 2557 00:47 น.

ภาพฝันจิตรกร

Prayad

รุ่งอรุณเหมันต์ยังผันผ่าน

หนาวสะท้านซ่านจิตลิขิตไข

อิงไออุ่นแสงทองผ่องอำไพ

ฟ้าสดใสดุจแก้วแววประกาย

 

แคฝรั่งพรั่งพรูลู่ลมฉะ

ดุจหิมะประโปรยโรยเป็นสาย

กลีบชมพูขาวสลับระยับพราย

กับพื้นทรายรองรับวะวับวาว

แสงระวีสีเหลืองส่องเบื้องล่าง

ต้องน้ำค้างพร่างพรายบนทรายขาว

ปลุกให้ตื่นจากภวังค์ทุกครั้งคราว

เริ่มเรื่องราวชีวิตนิจนิรันดร์

 

หลายผู้คนเคลื่อนไหวพร้อมวัยร่วง

ภาพทั้งปวงบันทึกสำนึกฝัน

จิตรกรดวงจินต์สิ้นทุกวัน

ภาพเหล่านั้นอนันต์ค่ามหากาฬ

ต่างฟู่กันขันสีด้วยชีวิต

หากสัมฤทธิ์คงล้ำค่ามหาศาล

เพียรจากสิ่งเศษเสี้ยวคงเชี่ยวชาญ

เป็นตำนานภาพคิดจิตรกร

 

เมื่อกาลหยุดฉุดจิตรกรลับ

น้ำค้างซับหลุมศพซบสะท้อน

แคฝรั่งแสงทองต่างกองฟอน

อนุสรณ์นอกนี้...ไม่มีเลย

พฤศจิกายน ๒๕๒๙

27 กุมภาพันธ์ 2557 17:35 น.

รักรสบทสุดท้าย : His last sonnet

Prayad

แสงจรัสดวงดาวสกาวฟ้า
ต่อปุจฉาจักซื่อคือดาวไหม
เด่นประดับราตรีศรีอำไพ
อยู่ภายใต้วงรอบขอบอนันต์
จักเยี่ยงวัตรสัตย์ซื่อคือนักพรต
มิกล่าวปด อดขยับ มิหลับฝัน
ปานน้ำมนต์ประพรมนิยมกัน
ต่างหมายมั่นบริสุทธ์มนุษย์มวล
จักเหมือนยลแผ่นเบาบางหล่นล่างปะ
เยี่ยงหิมะห่มสิงขรแหละดอนสวน
วิสัชนาว่าไม่  ใช่เรรวน
แต่ใจล้วนสัตย์ซื่อถือความตรง
อิงเขนยเกยถันคู่ขวัญชื่น
แสนเริงรื่นหวานภิรมณ์สมประสงค์
ลมหายใจชื่นฉ่ำชีพดำรง
ฤๅลุ่มหลงลงด้วยจนม้วยมร
His Last Sonnet

Bright star, would I were steadfast as thou art! -  Not in lone splendour hung aloft the night, And watching, with eternal lids apart, Like Nature's patient sleepless Eremite, The moving waters at their priestlike task Of pure ablution round earth's human shores, Or gazing on the new soft fallen mask Of snow upon the mountains and the moors -  No -yet still steadfast, still unchangeable, Pillowed upon my fair love's ripening breast, To feel for ever its soft fall and swell, Awake for ever in a sweet unrest, Still, still to hear her tender-taken breath, And so live ever -or else swoon to death. 

John Keats (31 Oct 1795 - 23 Feb 1821)
26 กุมภาพันธ์ 2557 00:38 น.

รอแฟน ณ แดนไกล

Prayad

จับดินสอด้วยน้ำตามาลิขิต
ถึงคนเคยเชยชิดพิสมัย
นี่คือสาส์นสั่งลายอดยาใจ
แสนอาลัยหน่วงหนักรักมลาย
ชายคนยากรักจริงเพียงหญิงหนึ่ง
บุญไม่ถึงเชยชมได้สมหมาย
พ่อแม่นางกางกั้นเดียดฉันท์ชาย
มีความตายเท่านั้นคือวันรอ
ณ ฟากฟ้ากว้างไกลจงไปพบ
พี่จะซบดาวเดือนเป็นเรือนหอ
คอยคนรักอิงแอบแนบพนอ
คำร้องขอเท่านี้ นะที่รัก
วันวิวาห์คือชีวาพี่ลาลับ
อภัยกับรักลวงจนทรวงหัก
แต่อย่าลืมนัดพบอย่าหลบพักตร์
จะคอยทักรอยยิ้ม ณ ฉิมพลี
ด้วยบูชารักจริงเหนือสิ่งอื่น
ขอให้ชื่นในรักสมศักดิ์ศรี
แม้ไม่ตามฉันไปในทันที
แต่ชีวีฉันม้วยลงด้วยใคร
แหละนี่เพียงเล็กน้อยจิ๊บจ้อยนัก
เพื่อคนรักได้เห็นเป็นไฉน
วันวิวาห์ขอช่วยอวยพรชัย
ก่อนสิ้นใจเชือกรัด...ตวัดคอ
(26 เมษายน 2530)
25 กุมภาพันธ์ 2557 06:26 น.

ไร้เธอ : The Absent One

Prayad

อยู่ทุ่งนาป่าเขาลำเนาพฤกษ์

อยู่ยามดึกฟ้าสางสว่างใส

ถึงยามเย็นมิเว้นแม้ยามใด

ความเสียใจยังจาบัลย์นิรันดร                            

 

ครั้นยามดิ่งนิทราถึงคราหลับ

เธอเหมือนกับใกล้ชิดอยู่ติดหมอน

ยามอยู่เพียงโดดเดี่ยวเปลี่ยวอาวรณ์

ให้สังหรณ์เธออยู่เคียงคู่กาย

 

ถึงยามตื่นยามนอนมิซ่อนเร้น

ยังแนบเน้นสารพางค์มิห่างหาย

สองเราชิดสนิทแนบแอบอุ่นอาย

ชั่วฟ้าดินสลายมิคลายรัก

The Absent One

Wherever I may be

In the woods or in the fields

Whatever the hour of day

Be it dawn or the eventide

My heart still feels it yet

The eternal regret.                              

As I sink into my sleep

The absence one is near

Alone upon my couch

I feel his beloved touch

In work or in repose

We are forever close.

(Mary, Queen of Scots, 7/8 Dec 1542 – 8 Feb 1587)

Calendar
Lovers  0 คน เลิฟPrayad
Lovings  Prayad เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟPrayad
Lovings  Prayad เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟPrayad
Lovings  Prayad เลิฟ 0 คน
  Prayad
ไม่มีข้อความส่งถึงPrayad
>