กลอนเสียดสี

เชือดไก่ให้ลิงดู

กุ้งหนามแดง


หลังเรียกร้องก็ได้ชัยชนะ
โดยสละเลือดเนื้อบางเสื้อสี
ประชาธิปไตยเชื่อว่ามี
การันตีโอกาสอย่างเท่าเทียม
เสรีภาพพร่ำพรอดเคยออดอ้อน
ชักร้อนร้อนหนาวหนาวคละเคล้าเหนียม
ได้แต่คิดผลิตคำผิดธรรมเนียม
จั๊กกะเดียมลมโปรยหยอกโชยดิน
มีอำนาจสมหวังก็ตั้งกฏ
ใจกบฎโยนความปรามติฉิน
หมิ่นประมาทปรักปรำขวางทำกิน
กดหัวก่อนตัดลิ้นสิ้นจุดยืน
อุดมการณ์สนธิเกียรติศักดิ์
เทน้ำหนักทางใดไม่ขัดขืน
เสมอภาคชีช้ำทนกล้ำกลืน
ขวางทางปืนรอดตายเลี้ยงไม่โต!!!
..

บทกวีที่ชอบ - สถานการณ์ประชาธิปไตย ทศวรรษที่ 8

แทนคุณแทนไท





ลุสมัยไทยนำธรรมรัฐ 
ย่างกำหนดแปดทศวรรษราษฎร์วิถี
สถานการณ์อธิปไตย เช่นใดมี 
สถานการณ์ชีวี เช่นใดมอง
พ้นเวลา ฝ่าห้วงยาม เปลี่ยนข้ามยุค 
พ้นอำนาจอุบาทว์รุกคุกคามผยอง
ผ่านเลือดเนื้อเพื่อทาเป็นฟ้าทอง 
ผลัดวิญญาณการปกครองสนองชน กว่าจะมีธรรมนูญเป็นศูนย์สิทธิ์  ต้องชีวิตเจ็บร้าว กี่คราวหน กว่าจะมีประชาธิปไตยในมือคน  ต้องปวดลึกทุรน กี่หนคราวฯ หรือแม้มีธรรมนูญเป็นศูนย์ศักดิ์  ประชาชนยังเจ็บหนัก ยังทุกข์หนาว หรืออำนาจอธิปไตย ไม่ยืนยาว  เมื่อโลกก้าวอภิวัตน์สะพัดทุน เมื่อคนก้าวอภิวัตน์พัสดุ  ค่าวัตถุ ก็ถูกยกเข้าหมกมุ่น เมื่อหัวใจจรรยาธรรมตกต่ำดุล  ‘สัตว์จะทำ’ ทรามสถุลก็สุนทร อยากจะได้ ใคร่จะมี ทวีงก  ประชาโง่จึงตกเป็นเหยื่อต้อน เอาอำนาจล้ำค่าประชากร  ไปขายแลกภาพหลอนที่อ้อนลวงฯ ฯพณฯ ด้านได้ อายก็อด  เอาเล่ห์โกงกลคดกำหนดล่วง เห็นกี่ช่องเป็นต้องชักและตักตวง  มีกี่ท่วงวิธีการก็ร่านทำฯ เกิดเป็นรูปรัฐบาลอันขี้เหร่  เข้ายักย้ายถ่ายเทเร่ขย้ำ กอปรแต่ฉวยมือฉ้อเข้าก่อกรรม  ผยองนำอำนาจ เหลิงอัตตาฯ จึงเป็นเพียงธรรมนูญอันสูญเปล่า  จึงชีพเหล่าประชาชนยังทนผวา เมื่อต่างคนต่างสิ้นศีลศรัทธา  มีสภาห่วยห่วยก็ป่วยการฯ เช่นนี้ จะกี่นำธรรมรัฐ  ผ่านสมัยกี่ทศวรรษบัญญัติสาร กี่ลิ่มเนื้อ กี่เลือดริน กี่วิญญาณ  ย่อมประจานวารวันอันเปล่าเปลืองฯ javascript:nicTemp(); ลงชื่อ เทิดไท นามแทน

สังคมก้มหน้า

กุ้งหนามแดง


ไม่สนคนอยู่ตรงหน้า
ไขว่คว้าคนไกลไร้เสียง
โต้ตอบถ้อยคำลำเลียง
จ้องเพียงในกรอบชอบจริง
หลงใหลได้ปลื้มลืมกิจ
เสพติดมาร์ทโฟนโดนสิง
ตื่นมายันง่วงท้วงติง
หงุงหงิงรีรองอแง
เป็นโลกส่วนตัวหัวใหม่
ตามไล่ฝันเลี้ยงเหวี่ยงแห
โลกจริงละเลยเหลียวแล
ตอแยแค่จ่ายรายเดือน
ขอเธอจำแนกแยกแยะ
โลกและสังคมเสมือน
ต่างเห็นคุณค่ามาเยือน
ลืมเลือนเกลื่อนกลบ.ทบทวน
..

มรดก

กุ้งหนามแดง


นี่คือความเจริญที่เดินพร้อม
กับภาวะจำยอมแห่งหนี้สิน
ห้าสิบปีผ่อนพลางร่างฝังดิน
จะได้ยินเสียงใดจากปลายทาง
สมัยแม่คิดแค่มีรถด่วน
ถึงกระอักกระอ่วนล้วนถือหาง
เพื่อต้อนรับ AEC เร็วรี่วาง
ระบบรางตามรัฐพัฒนา
ในวันนี้ส่งผ่านสารจากแม่
เยี่ยมหรือแย่คิดถูกไหมลูกจ๋า
ขอให้เจ้าเข้าใจเจตนา
ไม่ก่นด่าเย้ยหยันบรรพชน
อนุสรณ์รถไฟความเร็วสูง
ยกประโยชน์ชักจูงฝันฟุ้งขน
เป็นศูนย์กลางอาเชียนแลกเปลี่ยนคน
สำเร็จผลตามเป้าหรือเปล่าดาย..
..

เลือกไปก็เท่านั้น

วิทย์ ศิริ


เลือกไปก็เท่านั้น
คนหน้าเดิมมันบงการ
วางแผนตราบเท่านาน
มีสายป่านอันยาวไกล
เลือกไปก็เท่านั้น
ไม่ว่าฉันหรือใครใคร
ได้พวกหน้าเดิมไง
ทั้งเสือกไสทั้งมาเอง
เลือกไปก็เท่านั้น
บทเรียนเก่ามันครื้นเครง
กินกันไม่ยำเกรง
ช่างข่มเหงน้ำใจกัน
เลือกไปก็เท่านั้น
รู้ทันมันสู้อดกลั้น
ก่อกรรมอย่างล่ำสัน
หวังโทษทัณฑ์สักวันเยือน
เลือกไปก็เท่านั้น
วาดสวรรค์ฝันสะเทือน
ตื่นมาต้องย้ำเตือน
ระอาเอือมเบือนหน้าหนี
เลือกไปก็เท่านั้น
ใครเพื่อนกันมันบายศรี
ใครศัตรูสู้ราวี
หาคนดีจากที่ใด
เลือกไปก็เท่านั้น
ไม่หมดยุคทุกข์แบบไทย
การเมืองแบบสาไถย
ไร้จริงใจใครศรัทธา
เลือกไปก็เท่านั้น
อย่าหุนหันมันอุตส่าห์
กับดักเลือกเฟ้นมา
หมายสวา-ปามทั้งเมือง

บ่นออกเฟซ

สีอำพัน


..มานั่งคิดสิทธ์อะไรไปสอนสั่ง
จึงต้องนั่งวางท่าทำหน้าเฉย
ช่างมันซะใช่ธุระปล่อยละเลย
ผลลงเอยเพื่อนเที่ยวพาลประจานตน
..ภาษิตไทยน้ำใสจึ่งไว้นอก
ดังท่านบอกห้ามพูดร้ายขยายผล
หยุดป่าวร้องฟ้องเรื่องร้ายทำลายตน
หมั่นฝึกฝนสิ่งใดควรล้วนเรื่องดี
..ละเรื่องลบหยุดสาวใส้ให้กากิน
คำติฉินหรือควรคู่คิดดูถี
มีใครบ้างเห็นใจเล่าเจ้าคนดี
หยุดซะทีเลิกเล่าขานประจานตัว
..วันหนึ่งใดต่อไปในวันหน้า
เรื่องวันนี้จะพาส่งผลชั่ว
โพสต์เรื่องดี ส่งเสริมดีมีแก่ตัว
พร่ำบ่นมั่ว พ่นทุกยามงามหน้าเอง

ถึงฤดูกาล ....อีกแล้ว

อิสรชัย รัตน


สวัสดี พี่น้อง ผองมิตร
ทักทายกัน ใกล้ชิด มิตรสหาย
มีโครงการดีเด่นให้มากมาย
เพียงจำไว้ เข้าคูหา กาทันที
โครงการผมทำได้ไร้รอยต่อ
เพียงแม่พ่อ พอใจไม่แหนงหนี
ให้ผมได้รับใช้ เลือกผมที
สิ่งที่ดี จะตามมา หาเร็วพลัน
เลือกผมไป ทำงาน สานต่อเนื่อง
เร่งสร้างเมือง ให้ก้าวหน้า ดั่งพาฝัน
เมืองหลวง ประเทศไทย เติบใหญ่ครัน
ผมมุ่งมั่น ทุ่มเท ทุกเวลาเสียงปี่กลอง
เพลงหาเสียง สำเนียงฉาว
มากเรื่องราว หลากหลายคำ นำกล่าวหา
เพียงเพื่อตน ได้ทำงาน พร่ำพรรณนา
อดีตนั้น อย่ากล่าวหา ไม่น่าชม
แม้ประวัติด่างเสีย อย่าได้คิด
แม้อดีต เคยทำผิด คนด่าขรม
อย่าไปย้อน ให้รำคาญ ด้านมืดมน
ปัจจุบัน ผมเป็นคน ดีจริงจริง
เชื่อคำผม เถิดพี่น้อง  เชื่อผมเถิด
ขอให้ผม ได้เกิด สร้างทุกสิ่ง
เลือกเบอร์ผม เถิดหนา อย่านอนนิ่ง
ผมไม่ทิ้ง แน่นอน ประชาชน

พม่าเผาเมือง

แทนคุณแทนไท


พม่าเผาเมือง ร.ศ. ๒๒๘
๑.
ศักราชสองพันสามร้อยสิบ
เปลวเพลิงเริงระยิบสูงลิบลิ่ว
ม่านหมอกควันคลุมกรุงท่วมทุ่งทิว
หัวใจชาติปลิดปลิวกลางเปลวไฟ
ทัพพม่ามาห้อมล้อมกรุงศรี
ปล้นสะดมขย่มขยี้จะมีไหน
คนแตกรักร้าวแยกจึงแตกใจ
ถึงเนื้อหนอนบ่อนไส้เป็นสังคัง
อยุธยาล่มแล้วทุกแถวถิ่น
สูญสิ้นเอกราชไม่อาจหวัง
เหลือริ้วรอยโทรมซากปรักหักพัง
ให้คุคั่งแค้นคับนับเนื่องมา...
๒.
ลุศักราชสองร้อยยี่สิบแปด
พระเวหาร้อนแผดด้วยแดดกล้า
ปฐพีก็มืดมัวในมายา
หลงอุบายชั่วช้าทุนสามานย์
ยกพวกรวมพลเข้าปล้นเมือง
กุเรื่องสร้างข่าวจนร้าวฉาน
ซ่องสุมกองกำลังอันธพาล
ป่วนบ้านร้าวรึงถึงวังเวียง
แดง เดือดดาลเลือดท่วมธรณิน
ดั่งแผ่นดินจะแตกแยกเป็นเสี่ยง
น รกร้ายดาหน้ามารายเรียง
ส่งส่ำเสียงแผดร้องก้องป่าช้า
ป ฐพีสยามยิ้มเคยอยู่เย็น
ต้องร้อนเข็ญเป็นไฟลุกทุกหย่อมหญ้า
ช าติเชื้อชั่วกลับชาติพม่ามา
เป็นไส้ศึกเป็นขี้ข้า...มาเผาเมือง!
สำนักกวีน้อยเมืองนคร

* อธิปไตยไร้เสรีภาพ *

แก้วประเสริฐ


* อธิปไตยไร้เสรีภาพ *
อยุติธรรมนำหน้าเสรีภาพ
เหม็นโฉ่ฉาบตุลาการผ่านรักษา
สร้างความดีได้ชั่วมั่วทุกครา
ยากจะหายุติธรรมนำปกครอง
สิ้นนับถืออันธพาลผ่านครานี้
ไร้ศักดิ์ศรีความชั่วกลั้วเกิดสนอง
ฝากความหวังครั้งใดคล้ายละออง
สร้างหม่นหมองแบ่งชั้นกลั้นน้ำตา
ประชาธิปไตยไหนใคร่มองเห็น
ทุกประเด็นสร้างไว้ไร้สิ่งหา
อันความหวังผ่านไปไร้ราคา
สิ้นศรัทธาเหลือทนของคนดี
ความโป้ปดมดเท็จดั่งเห็ดสล้าง
งามกระจ่างดังเดือนเหมือนสุรสีย์
แผ่กระจายทั่วไทยกระจายมี
มองทุกที่ประหลาดดารดาษตา
คนทำดีเหมือนได้คล้ายสิ่งชั่ว
ถูกเขามั่วเหลือเกินเมินรักษา
เกลื่อนไปด้วยหมู่มารผ่านอหังกา
อดทนฝ่าเพื่อหวังสร้างธิปไตย
เสรีภาพฉาบไว้คล้ายน้ำตาล
แต่ไม่หวานคนชั่วมั่วหวั่นไหว
ทุกวันนี้เขย่าบ้านผ่านแกว่งไกว
ยากหวังได้อิสระมาครอบครอง
ล้วนแต่พวกมารเหล่าเฝ้าครอบงำ
สร้างสิ่งช้ำทำลายให้มาสนอง
เฝ้าปั่นหัวพวกไว้ให้คึกคนอง
ต่างยกย่องเป็นพ่อแม่แท้จริง
ประชาธิปไตยอิสระชนปนอนาถ
แค่ภาพวาดให้งามหยามทุกสิ่ง
ประหลาดหนอเมืองไทยไร้ที่อิง
มีพวกปลิงเสรีภาพฉาบล่อลวง.
*  แก้วประเสริฐ. *

ชั่งใจ

กุ้งหนามแดง


ฆ่าตัดตอนละครสามตอนจบ
แล้วสยบข่าวลือมือสังหาร
ยกเรื่องราวทายท้าบรรณาการ
เสียงวิจารณ์ลุกลามจนข้ามแดน
เสรีภาพเข้าปิ้งสิ้นติงไหว
สวนประชาธิปไตยที่แห่แหน
ลดศรัทธาบั่นทอนจนคลอนแคลน
เข้าใจแก่นจริงแท้ฤาแค่เงา
เชือดไก่ให้ลิงดูต่างรู้สึก
ยึดขวดหมึกเปิดสาดกระดาษเผา
ปากกาด้ามสุดท้ายข้างกายเรา
จะโยนเข้ากองไฟหรือใช้งาน
อยู่กันอย่างหลอนหลอกถูกฟอกขาว
ต่อปรองดองชั่วคราวใต้ร้าวฉาน
เมื่อสงบภาคบังคับขยับลาน
ความจริงย่อมคืบคลานประสานเฟือง!!!
..

...ตำนานเกินไป...

dark side of mind


...
มีแต่เจ๊ากับเจ๊งเซ็งไม๊เจ๊
เล่นแต่เล่ห์กับเหลี่ยมอันเหี้ยมโหด
คอยปั้นเรื่องปั้นราวมากล่าวโทษ
ปลุกให้โกรธให้เกลียดเบียดเบียนกัน
เก่งทั้งโกงทั้งแก้แต๊แต๊เจ้า
เรื่องพิพาทกลับงี่เง่าโง่เข้าขั้น
เรื่องสอพลอจ้อถวายเป็นรายวัน
เรื่องสร้างสรรค์กลับแบนแสนระกำ
กล่าวถึงใครที่ไหนอย่างไรนี่
จะยุคโน้นยุคนี้มีซ้ำซ้ำ
ใช่จะมาตอกลิ่มคอยทิ่มตำ
แค่ตอกย้ำตำนานนักการเมือง

ฉายา.. ว่ากันไป

ศรีสมภพ


ฉายา " การเมือง "
ฉายาว่าไว้              หลายฝ่ายการเมือง
มากมายหลายเรื่อง  ประเทืองปัญญา
“ ละครคนจน ”        ไม่พ้นเน่าหนา
มายาดราม่า              ดารามากมาย
ราคาค่าข้าว              จำนำค้ำขาย
โรงสีสบาย                กำไรกำรี้
น้ำท่วมร่วมแล้ง       ร้ายแรงเหลือที่
น้ำตาท่วมปรี่           ไม่มีข้าวขาย
ละครคนจน             ทุกคนทนไป
ปีหน้าฟ้าใหม่           ปลูกขายอีกที !
“ สภา ” หน้าฉาก      มีมากหน้าที่
หลังฉากไม่มี            ชีวิตชีวา
“ ซอมบี้ ” ถูกปลุก    ให้ลุกขึ้นฆ่า
ไม่มีราคา                 อาสาให้นาย
ประทุประท้วง           ก้าวล่วงหยาบหลาย
ต่อหน้าท้าทาย          ลงท้ายฟ้องความ
“ ฝ่ายรัฐ ” ก่อร่าง     ขึ้นห้างช่างค้ำ
ร่วมเวรร่วมกรรม     ต่างทำต่างถอย
จับปลาสองมือ            ต้องถือมือค่อย
จำใจไม่ปล่อย           จำถอยเพราะปอด
โลงผุผีเน่า                งานเข้าตลอด
จำใจจำกอด              อิดออดพรอดพร่ำ
สัญญาว่าไว้               เปลี่ยนได้ไม่ย้ำ
จำเป็นเปลี่ยนคำ       จำใจลงเรือ
“ ฝ่านค้าน ” ฉันหล่อ นั่งรอกินเหยื่อ
ท่าเก่าเน่าเบื่อ           เล่นเผื่อมีโชค
ติดหล่มความหลัง       ไม่ยั้งคลั่งโขก
บลั๊บท่านายก              ฉกฉวยเสียดสี
ดึงขาหน้าขวาง            ไม่วางวาที
ปิดทุกวิถี ..                 อย่ามีที่ไป
ฉายานี้หนอ                มก. ว่าไว้
แต่งกลอนค่อนใส่       อย่าได้ว่

บอกแล้วไง..ไม่เป็นไร..สักหน่อย

มวลภมร


o ไม่เป็นไร สักหน่อย เรื่องแค่นี้
ก็แค่อยู่ ดีดี เธอหนีหาย
ไม่เป็นไร ไม่มี แแผลทางกาย
พักสักหน่อย ค่อยหาย อย่าเอ็นดู
o ไม่เป็นไร สักหน่อย ไม่เป็นไร
เจ็บเจียนตาย ก็ยัง หายใจอยู่
ไม่เป็นไร หรอกนะ จงรับรู้
ก็ยังหาย ใจอยู่ ยังไม่ตาย
o ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร จริงจริงจ๊ะ
ก็เจ็บนะ แต่ว่า ยังทนไหว
คำสามคำ จำไว้ ไม่เป็นไร
ไม่ต้องการ ให้ใคร เวทนา
o ไม่เป็นไร บอกว่าไม่ เป็นไรเล่า
ก็ใจเรา ยังอยู่ กับเราหนา
แค่ใจเจ็บ ช้ำหน่อย ธรรมดา
พลาสเตอร์ยา ปิดไว้ ก็หายเอง
o ไม่เป็นไร จริงจริง เชื่อบ้างสิ
แค่ตำหนิ ในใจ ไงคนเก่ง
ไม่เป็นไร มั่นใจ ใจนักเลง
มันเจ็บเอง ก็หายเอง “ไม่เป็นไร”
.....19/11/12....

ฮาโลวีนไทยแลนด์

ศรีสมภพ


“ ฮาโลวีน ”  วันฉลองของผีผี
ตำนานมีที่เมืองนอกบอกเล่าขาน
กุศโลบายเลิศล้ำ เพื่อสำราญ
ปล่อยวิญญาณกลับบ้านเก่าเล่าต่อกัน
แดร๊กคิวล่า แวมไพร์ ไอ้ครูเกอร์
ลองมาเจอผีไทยใครแน่นั่น
ฝีฝรั่งผีจีนแขกแหกตากัน
ผีไทยนั้นเล่ามันส์หลายในตำนาน
ผีกระสือ.. คือผีหญิงหัวซิ่งได้
ลากตับไตใส้พุงมุ่งลอยผ่าน
ผีกระหัง.. คือชายชู้อยู่ร่วมบ้าน
ต่างชอบทานของคาวสดซดเลือดกิน
ผีกองกอย.. ชอบกระโดดโปรดอยู่ป่า
มีหน้าตาคล้ายลิงค่างต่างคนสิ้น
ผีโขมด.. เป็นเขมรเล่นแลบลิ้น
ทำตาปลิ้น เรียกผีโพงคงเข้าใจ
กุมารทอง.. จากท้องกลมอาคมกล้า
คนโหยหาเมตตาคุณหนุนโชดได้
ควายธนู.. ตะปูโลงป่าช้าไทย
เสือสมิง.. วิ่งหลบหาย เจอควายธนู
นางตะเคียน.. ผีพื้นบ้านตำนานเล่า
เป็นหญิงสาวสะสวยยิ่งสิงไม้อยู่
นางตานี.. ผีต้นกล้วยสวยน่าดู
ผีโบราณชาวบ้านรู้ ไม่หลู่นาง
ผีแม่นากพระโขนง.. โด่งดังสุด
วัดมหาบุศย์พระโขนง คงศาลสร้าง
เป็นหนังผีที่ทำเงินเกินหมายวาง
เป็นผีนางที่รักผัว แม้ตัวตาย !
ผีปอบ..  ชอบของสดปรากฏอีสาน
ไร้ตัวตนสิงคนบ้านมานานหลาย
แต่ผีเปรต..โปรดของทาน ต้นตาลอาย
เปรียบคนตาย ไปอบายภูมิรุมขอกิน
ผีตาโบ๋.. ผีตายโหง.. ผีตายห่า
ผีเรือนผีป่า ผีเป้า เล่าไม่สิ้น
ผีขนุน.. สนามหลวงลวงชายกิน
ผีพนัน.. มันโกงสิ้นกินหมดตัว !
ผีหลากหลายในตำนานเล่าผ่านเล่น
แยกให้เห็น เพื่อสนุกทุกถ้วนทั่ว
แต่ผีหก.. ตกเป็นทาสอนาถชัวร์
เป็นผีชั่ว สิงคนเป็น เห็นนมนาน
ผีที่หนึ่ง- "

เชิญ เลือกเอา

บุญพร้อม


ก็เห็นอยู่โต้งโต้งมันโกงชาติ
ยังปล่ออยขาดคดีความตามที่เห็น
กินป่าไม้หินทรายหลายประเด็น
ยังปล่อยเร้นหลบได้ ไร้น้ำยา
เราพูดมากลากปืนมายืนจ้อง
พวกเอ็งต้องหุบปากหากกังขา
เดี๋ยวจะโดนไข้โป้ง จบชีวา
อย่านินทารู้ไว้ใครคือนาย
ปากก็สอนกันไว้ให้รักชาติ
เป่าประกาศอย่าให้ใครไปขาย
เอาเข้าจริงเผยไปมีแด่ดาย
ไม่ก็ย้ายที่ทางถูกขังคุก
พูดกับทำแตกต่างกันอย่างนี้
ก็เห็นทีดีไป  คงไร้สุข
หากจะดีแล้วต้องเสี่ยงความทุกข์
เลิกเถอะลูกหลานข้าอย่าทำเลย
รู้รักษาตัวรอดนั่นยอดนัก
นี่คือหลักเขากระซิบหยิบมาเผย
มัวหลงลมชมเขาเราจะเชย
ถูกมันเย้ยเอาได้เมื่อปลายมือ
เหมือนปู่ไงล่ะหลาน   ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

กิน

แก้วประภัสสร


แสวงหาประโยชน์เือื้อ.......ญาติกา
ยกเหล่าทูนกันมา..........รอบข้าง
หมุนเวียนเปลี่ยนพฤกษา....ร่วงผลัด
จริงเท็จยกมาง้าง.........ประโยชน์นั้นผดุงผองฯ
ศรัทธาจักเกิดได้..........ฉันใด
หากกิเลสครองใจ..........ยากรู้
ความโลภเกาะเนื้อใน.....เกินสลัด
เถิดขี่หลังเสือสู้..........รีบร้อนลงไฉนฯ
กินปูนกินป่าไม้...........กลืนถนน
ความลับปิดปูดปน........ยักไว้
กินเถิดอย่ากังวล.......จะนิ่ง  เฉยนา
ฝนตกชะล้างได้........ผิดนั้นบ่เผยฯ
@ แก้วประัภัสสร @ 28/07/2555

โง่เขลา

น้ำแข็งไส


ไม่ได้โกรธที่เธอไม่จริงจัง
แต่โกรธเธอที่คิด..ฉันโง่เขลา
พูดอะไรเชื่อฟัง..ดูงี่เง่า
หูเบาเชื่อคำเธอหลอกลวง
เธอก็โกหกตอแหลไปวันๆ
บอกว่ารักฉันอย่างงั้น อย่างงี้
ดอกทองเกินหน้าเกินตา..พ่อตัวดี
กำลังโกรธแบบนี้..ต้องตบด้วยส้นตรีน!
หน้า / 4  
ทั้งหมด 65 กลอน