กลอนเหงา

คนไม่รู้ตัว

ยาแก้ปวด


วาเลนไทน์ผ่านไปในคืนนี้
เหมือนไม่มีอะไรให้นึกถึง
แต่ลึกลึกคิดไปใจรำพึง
อยากคิดถึงบางคนของบางใคร
พบกับเธอจนชินจนคุ้นเคย
แต่ไม่เลยไม่รู้..รู้สึกไฉน
ไม่เคยรู้ใจนั้นคิดยังไง
เรื่องดีดีผ่านไปไม่เห็นมัน
ขาดเธอไปพึ่งรู้สึกสำนึกตัว
ว่าขลาดกลัวเธอพรากไกลจากฝัน
ไม่มีเธอฉันเหงาแทบทุกวัน
แค่ไม่มีเธอนั้นแทบขาดใจ
คนคนนึงพึ่งรู้เธอสำคัญ
ซ่อนเธอนั้นเก็บซ่อนความอ่อนไหว
ไม่รู้ตัวว่ารักเธอกว่าใคร
ห้ามไม่ทันเมื่อใจให้แต่เธอ
อยู่ด้วยกันไม่เคยได้เข้าใจ
ใกล้เท่าไรมองข้ามค่ารักเสนอ
ความรู้สึกพึ่งรู้พึ่งจะเจอ
ก็ตอนเธอจากไปใจขาดรอน
บทส่งใจ
แด่ Saint Valentine ผู้มีหัวใจรักตลอดกาล..

วาเลนไทน์ แสนเหงา....

I3loodRose


วาเลนไทน์   ปี้นี้   ยังคงเดิม
คนเพิ่มเติม   หัวใจ   ไปอยู่ไหน
อีกปีนึง   ที่ยัง   เศร้าต่อไป
เห็นใครใคร    ที่เขา   นั้นรักกัน.....

ขอโทษที วันนี้พี่ขอเมา

คืนแรมสามค่ำหน้าร้อน


ขอโทษที วันนี้พี่ขอเมา
กระดกเหล้า เขียนกลอนรักที่หักบิ่น
รินเข้าไปให้ดั่งว่า น้ำตาริน
ไม่เคยสิ้นที่มึนเมาทั้งเหล้า-ใจ
เป็นคนเหงา ก็ควรรู้อยู่อย่างเหงา
ทุกข์ร้อนเผาเอาเหล้าสาดอาจช่วยไหว
ดูทีว่า ใครกันแน่แน่กว่าใคร
ไม่เท่าไหร่หรอกรักเอย ไม่เคยกลัว
จะได้รู้ ว่าทนเศร้าได้เท่าไร
ทนเข้าไว้ ทนแค่ตายถวายหัว
ไม่สนว่าฟ้ามืดมน หม่นมืดมัว
ใจระรัวเมื่อร้างไร้ ใจอีกดวง
อยากจะไป ก็จงไปให้สมอยาก
ไม่เรื่องมาก จากไปเลยไม่เคยหวง
ความรักก็เอาไปซะ จะไม่ทวง
เรื่องทั้งปวงให้จบลงตรงคำลา
จะกินเหล้า นั่งรอส่งแค่ตรงนี้
ให้ไปดีมีโชดชัย ไปมีค่า
หากไปแล้วไม่ไปลับอยากกลับมา
ซื้อโซดามาฝากหน่อย จะคอยเธอ
อีกแหนมย่าง ทอดมันปลา ขาไก่ปิ้ง
หอมจริงๆ คิดย้อนหลังก็ยังเผลอ
น้ามยายไหย กระเพาะลั่นถึงขั้นเรอ
ประเจิดเจ้อ วอนอย่าโกรธโทษคนเมา.. อิ อิ

ชวนเพ้อ..

แมงกุ๊ดจี่


ฝากลมหนาวส่งข่าวใจหาใครหนึ่ง
คงรักซื้งละเมอยังเพ้อหา
ฝากสายลมพรมเห่ทุกเวลา
พร้อมบอกว่าผูกพันไม่ผันแปร...
ครวญกับลมพรมห่มรักมาดักฝัน
อยากเคียงกันสองเราจนเฒ่าแก่
ชื่นสุขทุกข์เหงาเฝ้าดูแล
คือรักแท้ห่วงใยแม้นไกลตา...
คือกัลยาณมิตรผูกพันคงมั่นไว้
ด้วยสายใยภพชาติแห่งปรารถนา
พร้อมด้วยใจพันพ่วงบ่วงวิญญา
ร่วมข้ามผ่านเวลามาสู่กัน...
น้อมด้วยจิตอธิษฐานวิญญาณนี้
ด้วยภักดี...จึงเพ้อละเมอฝัน
ยังเฝ้ารอคอยย้ำความสัมพันธ์
สองเรานั้น...คงมั่นนิรันดร...
แบบว่ามีงานด่วนมา...ต้องไปข้างนอกอย่างด่วน..ขออภัยพระมณี   ณ ที่นี่ ไทยโพเอม...คริ ๆ

ถือว่าสัญญาสิ้นสุด

Boomerang


หยิบปากกามาวางกลางกระดาษ
หมึกเขียนขาดเป็นช่วงทุกถ้วงที่
รอเขียนคำ"อย่าโกรธ"แต่โทษที
คำคืนที่หนาวเย็นไม่เป็นใจ
ฟ้าลิขิตขีดมาให้หน้าโง่
จึงเผลอโทรฯถึงกัน..วันไม่ใช่
แว่วเสียงคนเคียงคู่ไม่รู้ใคร?
ช่วงร่ำไรเพ้อพร่ำคำว่า"รัก"
อยากเขียนว่า"ขอโทษ.อย่าโกรธนะ"
คนเคียงข้างเธอล่ะ..คงคิดหนัก
เคยร้องเพลงประสานแสนหวานนัก
คงต้องพักชั่วคราวเรื่องราวเดิม
เธอไม่ผิดสักนิดอย่าคิดมาก
ฉันต่างหากซุกซนเป็นคนเริ่ม
มิเหลือแล้วสายใยมาใส่เติม
มีคนเจิมหัวใจ..ก็ไปเถอะ
ฉันเขียนกลอนอ้อนจันทร์เพราะมันเหงา
คืนนี้เฉาเชือดเฉือนดูเปื้อนเปรอะ
พรุ่งนี้คงทำใจได้อีกเยอะ
น้ำตาเลอะลบประกัน..สิ้นสัญญา
http://bigbang.bloggoo.com/songs/29072
ฉันไม่รู้ (แบบไหนที่เธอจะรัก?)

การกลับมาอีกครั้งของ "ขวดเก่า" กับ "นิยายน้ำเน่า"

Khuad Kao


เมายังไม่หลับนอนเลยตอนนี้
เมื่อวานที่เมานั้นติดพันอยู่
ยากหาคนเห็นใจใครเอ็นดู
เหล้าเหมือนรู้ใจจริงกว่าหญิงใด
เคยมีรักมั่นคงซื่อตรงนัก
เคยมีรักกี่ช้ำจำไม่ได้
เคยมีหวังหนึ่งครั้งที่ฝังใจ
คือการกลับมาใหม่ในวันนี้
ด้วยเพราะความคิดถึงจึงมาหา
เหตุเพราะว่าที่ไปไม่ใช่ที่
เหตุเพราะว่าที่ไปคือไม่มี
คงที่นี่พบรักใครสักคน
ใครถุยถ่มเท่าไรไม่เคยช้ำ
ใครเหยียบย่ำเท่าใรไม่เคยสน
ใครด่าทอเท่าไรใจจะทน
ใครท้าชนเท่าไรใจท้าตี
เขียนแซวเล่นโกรธเคืองเป็นเรื่องใหญ่
เขียนหนักไปคนเกลียดว่าเสียดสี
เขียนจีบสาวยากหาความปรานี
เขียนชั่วดีใส่ไว้ข้างในกลอน
แก้วเหล้าแตกหยิบขวดยกกระดกได้
เหล้าพร้อมไหลสู่คอไม่รอก่อน
หวังสักนางรักแท้ไม่แง่งอน
ยอมใจอ่อนรักเจ้าเหมือนเหล้าเอย

ขอใครสักคน

ร้อยฝัน


พายุฝนกระหน่ำมาเวลาค่ำ
เหมือนตอกย้ำความเหงาอยู่เปล่าเปลี่ยว
หนาวจนสั่นงันงกอยู่อกเดียว
เหงาจริงเจียวเวลานี้ไม่มีใคร
มืดกว่ามืดตะวันลับไฟดับแล้ว
แสงวับแววแห่งเทียนเวียนมาใกล้
ส่องทางเดินพอมองเห็นเป็นอย่างไร
มิส่องใจที่มืดดำช้ำมานาน
นั่งชันเข่าคุดคู้อยู่ในห้อง
ฟังเสียงร้องกบเขียดมันประสาน
ยิ่งตอกย้ำฤทัยให้ร้าวราน
น้ำตาพาลรินร่วงรดดวงใจ
เหมือนตอกย้ำย้ำว่าช้ำให้ช้ำหนัก
ดั่งสลักแน่นถึงรากยากถอนได้
กายสั่นหนาวใจกลับร้อนดังฟอนไฟ
ที่ลุกโชนมอดไหม้ไปทั้งดวง
หมดหนทางแก้ไขใจดวงร้าว
คงถึงคราวอับจนโดนมัดบ่วง
โยนทิ้งลงทะเลเล่ห์คนลวง
ยากจะท้วงติงอย่างไรให้ใครฟัง
จึงทนเหงาเดียวดายอยู่อย่างนี้
อย่างที่มีชีวิตจิตสิ้นหวัง
สุขเพียงกายแต่ใจไร้พลัง
ขอสักครั้งจะรอขอใครสักคน

คอยอ้าย...คืนนา

ครูพิม


วิทยุบอกข่าวถึงคราวยุ่ง
ว่าเมืองกรุงมีขบวนให้ชวนหวั่น
เป็นห่วงอ้ายหลายมื้ออยู่คือกัน
ย้านอ้ายนั้นหลงทางร่วมสร้างกล
อ้ายคนดีมีสุขหรือทุกข์หนอ
ข้อยคนรอขอวอนก่อนหน้าฝน
ให้อ้ายเมือบ้านนามาเบิ่งยล
โขงเอ่อล้นท้นฝั่งเคยนั่งเคียง
มาซ้อนปลาซิวน้อยก้อยไข่มด
มานั่งซดต้มไก่ข้างใต้เถียง
มาเบิ่งควายหลายโตร้องซ้องสำเนียง
มาฟังเสียงไก่ขันประชันคอ
ส่วนพ่อแม่แท้อ้ายจงหายห่วง
ไข้เพิ่นซ่วงดีไวได้ยาหมอ
เพิ่นบอกข้อยให้ท่าตั้งตารอ
วันเฮาพ้อพบกันเป็นวันดี
อ้ายอย่าเบิ่งสาวได๋ให้ข้อยช้ำ
สัญญาย้ำฝากไว้อย่าหน่ายหนี
ย้านอ้ายพ้อสาวงามยามราตรี
ข้อยคนนี้ขออ้ายอย่าหลายใจ
วิทยุบอกล่าวข่าวบางกอก
ส่งคำหยอกบอกก่อนอย่าอ่อนไหว
หลูโตนข้อยผู้ท่าให้มาไว
สร้างฝันไว้วันลา…เจ้าอย่าลืม..เด้อ
ภาษาถิ่น อีสาน
อ้าย     หมายถึง  พี่
หลายมื้อ  หมายถึง  หลายวัน
ข้อย     หมายถึง ฉัน  น้อง
มาเบิ่ง   หมายถึง  มาดู
ก้อยไข่มด หมายถึง  ยำไข่มดแดง
เถียง   หมายถึง  กระท่อม
ไข่เพิ่นซ่วง หมายถึง  อาการเจ็บป่วยดีขึ้น
เฮา  หมายถึง  เรา
พ้อ   หมายถึง  พบ
ย้าน  หมายถึง  กลัว
หลูโตน  หมายถึง  สงสาร
ครูพิม
๒๘ มีนาคม ๒๕๕๒

..อยากให้...ทุกคืนตื่นมีเธอ..

พิมญดา


สายลมร้อนพัดไหวใจยิ่งห่วง
ใครคนหนึ่งลาล่วงห่วงฉันไหม
ปล่อยให้เหงาเศร้าซึมฤา!อย่างไร
หรือมีใครเคียงข้าง..ทางร้าวราน
อยากให้อยู่ทั้งคืนได้หรือเปล่า
เหมือนที่เราเคยพลอดหยอดรักหวาน
ยิ้มอิ่มรสวจีที่เจือจาน
รัตติกาลผ่านซึ้งถึงมิคลาย
แต่คืนนี้มันเงียบเปรียบป่าช้า
คอยแต่พร่ำโหยหาน่าใจหาย
เวลาเคลื่อนเดือนผ่านฟ้าพร่างพราย
ไร้จุดหมายมองเหม่อเพ้อคนเดียว
อยากให้รักเหมือนทุกคืนตื่นมีเธอ
แต่มันเผลอคิดจริง.ยิ่งเปล่าเปลี่ยว
วางวงล้อชีวิตคิดกลมเกลียว
แต่ไม่เลี้ยวมาใกล้..ใจอีกเลย
เอาหัวใจวางไว้ใต้หมอนหนุน
มันว้าวุ่นทรมานนานเหลือเอ่ย
หรือต้องคอยอย่างนี้จนคุ้นเคย
วางใจเฉยคืนเหงา...ร้าวให้ชิน

ขอโทษนะ...ที่คิดถึง

กวีน้อยเจ้าสำราญครับ


*ขอโทษที่คิดถึงคะนึงหา
เพราะรู้ว่าไม่คู่ควรให้ชวนฝัน
แค่คนแอบเหงาบ้างในบางวัน
ความสำคัญคงน้อยด้อยราคา
*ในวันที่แสนเหนื่อยจนเมื่อยขบ
อยากจะพบบางคนเคยบ่นหา
อยากอยู่ใกล้ชิดชมสมอุรา
อยากจ้องตาเป็นมันทุกวันไป
*วันที่เหม่อและหม่นระคนเศร้า
ได้แต่เฝ้ามองดาวพราวไสว
คิดถึงเรื่องร้อยราวแสนยาวไกล
เรื่องที่ทำให้ใจ....ได้แต่รอ
*อยากรู้ว่ามีไหมที่ใฝ่ฝัน
คิดถึงฉันคนไกลที่ใจฝ่อ
เพราะกลัวว่าฉันนี้ดีไม่พอ
เธออาจส่อแววตาอำลากัน
*หรือฉันเหงาเกินไปจึงได้คิด
ถึงชีวิตคนเรามียาว-สั้น
ยากแค่ไหนใจสองใจใฝ่สัมพันธ์
หากฟ้าคั่นขีดกลางอาจวางมือ
*แต่ฉันขอรอคอยไม่ปล่อยปละ
รู้เถิดนะพูดจาประสาซื่อ
มิใช่คำลวงเล่นเช่นข่าวลือ
ด้วยยึดถือจริงใจ...ไว้ต่อรอง
*อาจเป็นคำบ้านบ้านไม่หวานหู
ที่หวังอยู่คู่เคล้าเพียงเราสอง
ไม่ขอมีหมื่นใครมาหมายปอง
จะขอจองน้องนาง....คนห่างไกล
*อยากขอโทษ....หากโกรธเคืองในเรื่องนี้
เรื่องที่พี่แอบฝันจนหวั่นไหว
ไม่อาจห้ามความคิดในจิตใจ
จึงขอให้รู้ว่า...ไม่กล้าลืม

เคยชิน

Ma_toom


ก็เพียงแค่เหงาใจบางเวลา
เธออย่าคิดมากไปเลยหนา
ก็ยังเคยชินกับการโทรมา
เลยยังไม่ไม่รู้ว่าจะลบเบอร์นี้ยังไง
ขอโทษนะที่ยังอยากพบหน้า
จะรบกวนเวลาเธอมากไหม?
ก็ยังไม่ชินกับการพบใคร
เลยยังไม่รู้ว่าต้องลบยังไง.....ใบหน้าเธอ

== ทำไมยังเหงา ==

drroyz


แล้ววันคืน ก้อผ่านไป ใจยังเหงา
โอ้ตัวเรา ยังคงติด ยังคิดถึง
นึกน้อยใจ ก้อเพราะเจ้า ไม่คำนึง
ยิ่งนึกถึง ก้อน้อยใจ ไปทุกที
แล้วก้อมี สาวคนใหม่ ผ่านเข้ามา
ชุบชีวา ที่หม่นหมอง ให้มีศรี
ด้วยอารมณ์ เปลี่ยวเศร้าเหงา กลับเริ่มดี
เหมือนว่ามี มือให้จับ รีบรับพลัน
มิทันได้ ตรองใจดู ให้รู้ก่อน
เพราะรีบร้อน ไม่ไคร่ดู ลู่ทางฝัน
ทั้งที่จิต คิดถึงน้อง อยู่เหมือนกัน
ยังดื้อรั้น จะมีรัก ไม่พักใจ
จึงต้องกลับ มาทบทวน หวนคิดดู
คนที่คบ ทุกวันอยู่ มันมิใช่
ต้องจำจาก เลิกร้างห่าง หมางกันไป
จากนี้ไป ต้องพักใจ อีกเป็นปี
จึงขอโทษ และขอบคุณ ที่มารัก
สุดท้ายหาก ทำผิดไป ให้หมองศรี
ต้องขอโทษ มาจากใจ อภัยที
และจากนี้ จะรักใคร ต้องไคร่ครวญ
......
เอ๊ะอยู่ไป ทำไมใจ ก้อยังเหงา
หน้าคนเก่า ลอยเข้ามา ในดวงจิต
ว่าจะตัด ใจจำจาก ให้ห่างทิศ
แต่ยังติด กดเบอร์โทร ไปหาเธอ
โอ้น้องสาว ก้อน่ารัก ที่ไม่โกรธ
เธอไม่โทษ ในทุกสิ่ง ที่พลั้งเผลอ
ด้วยอารมณ์ วันสะรุ่น วัยละเมอ....... (จริงๆ ก้อ สามสิบก่าแระ -..-)
น้องจ๋าเธอ ไม่โกรธเรา เข้าใจดี
แล้วยังเง้ พี่จะตัด เจ้าได้ง้าย
ในดวงใจ ยิ่งมีเจ้า มาแทนที่
หลับตาลง ก้อเห็นหน้า น้องแสนดี
โทรไม่เจอ น้องคนดี พี่แต่งกลอน  (งุยๆๆๆๆ......^^)
ว่าจะตัด ใจจากเจ้า ไม่เฝ้าคิด
แล้วไยจิต ของเรานั้น มันยังหลอน
หรือว่านี่ มันครือรัก ที่เว้าวอน
จึงแต่งกลอน ให้กับน้อง มาจากใจ
จะเป็นรัก หรือผิดหวัง เหมือนดั่ง

..ใจคนคอย..

พิมญดา


ใจคนคอยลอยไกลในฟ้ากว้าง
มองสุดทางร้างเธอเพ้อห่วงหา
ได้แต่ฝากมวลหมู่สกุณา
เจ้านกจ๋าบินไปแห่งไหนกัน
หากเจ้าบินผ่านไปใกล้เขาอยู่
วานบอกเขาให้รู้อย่าลืมฝัน
ดอกไม้ไหวไล้ลมชมแสงจันทร์
เรารำพันวันคืนชื่นมิคลาย
ใจคนคอยหงอยเหงาเฝ้าจดจ่อ
ยังคอยรอคนดีอย่าหนีหาย
ปีกแห่งฝันโชติช่วงพรรณราย
รอเคียงกายห่มสาวหนาวคลายคลอน
ร่ายลำนำคำกลอนอ้อนฝากนก
เจ้าโผผกเวิ้งฟ้าผ่านสิงขร
เอาคำฝากจากใจสาวนักกลอน
นอนแรมรอนคอยรักจักคืนเรือน
โปรดรับสารคนคอยน้อยใจนัก
อาการหนักรู้ไหมใครจะเหมือน
เป็นโรคใจไร้คนมาแชเชือน
สัญญาณเตือนคนคอย..น้อยใจเอย

โปรดส่งใครมารักฉันที...

วงศ์ตะวัน


ฉันขอโทษ...ที่รบกวนเธอบ่อยเกินไป
ฉันขอโทษที่ดึงเธอเอาไว้เหมือนคนของฉัน
ทั้งที่แท้จริงแล้ว...เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน
และอย่าลืม...ฝากขอโทษเธอคนนั้น
...เจ้าของหัวใจ
อาจจะเคยบอกรักใครมาหลายครั้ง
แต่ก็รู้ตัวว่ายังไม่เจอคนที่ใช่
จึงเฝ้ารออยู่อย่างนี้เรื่อยไป
เมื่อไหร่นะ จะมีคนของใจ...
เป็นของตัวเอง...สักที
อาจจะเคยกอดใครมาหลายหน
ก็ไม่เห็นมีใครสักคนที่กอดแล้ว
...จะอบอุ่นอย่างนี้
แต่ให้ยืมของของคนอื่นกอดบ่อย-บ่อยก็ไม่ดี
งั้นช่วยฉันคิดที...จะให้ทำไง
อยากมีใครสักคนเป็นของตัวเองบ้าง
ขืนมัวแต่รอวันเธอว่าง...คงไม่ไหว
อยากเจอใครบางคนที่เขาเต็มอกเต็มใจ
และพร้อมจะรักฉันตลอดไป...ก็เท่านั้นเอง

คืนเหงา (ว่าด้วยกลบท นาคราชแผลงฤทธิ์) ฉบับเพิ่มเติม แต่ไม่แก้ไข 555+

กวีน้อยเจ้าสำราญครับ


หลังจากที่ ผิดพลาดทางเทคนิค อิอิ ว่าไปนั่น ข้าน้อยเลย ขอโอกาสแก้ตัวให้หัวใจ (เอ้า มาแนวเพลง)  แต่ต้นแบบเดิม ไม่เปลี่ยนครับ เพราะจะได้เป็นตัวอย่าง ของความประมาทเลินเล่อ ของผมเอง  ผิดแล้ว ก็ต้องมีตัวอย่างความผิด
ผมเลยถือโอกาสแต่งใหม่ (หวังว่าคงไม่ผิดอีกนะ)  และขอโทษเป็นอย่างมาก ที่ทำให้อ่านแล้ว ระคายสายตาผู้ชม มากไปหน่อย อิอิ ในบทที่ผ่านมา บทนี้เลย  มาเรียบเรียงใหม่ แต่เนื้อหา เศร้าหน่อยนึง
*ท่ามดึกดื่นคืนเหงาแสงดาวดับ
ซับดวงเดือนเลือนลับยากหลับใหล
ไยร่ำเรียงเสียงครวญปั่นป่วนใจ
ป่ายปวดจำค่ำไหนจะไร้รอน
*จรรักเริ่มเพิ่มใหม่จากใจเก่า
เจ่าจิตก่อนซ่อนเศร้าหากเจ้าถอน
ห่อนเจียรถามความรักสลักกลอน
ซ้อนเรื่องเก่าเว้าวอนจากตอนใด
*ใจต้องเดียวเปลี่ยวดายความหมายหมด
ขดมัวหมองจ้องจดจำบทไหน
ใจบ้าหน่อยพล่อยพร่ำเสียงร่ำไร
ใส่เรื่องราวยาวไกลในใจครวญ
*นวลแจ้งคำย้ำขื่นค่ำคืนเหงา
เค้าคงงอนอ้อนเฝ้าคอยเจ้าหวน
ครวญจิตหันพลันเหอกเรรวน
อ่วนรักร้าวเศร้าสรวลปั่นป่วนนัก
*ปักประหนึ่งตรึงตราเวลาก่อน
วอนรักเก่าเราย้อนช่วยผ่อนหนัก
สักผิดไหนไตร่ตรองเพื่อครองรัก
ภักดิ์คนแรกแทรกหลักมั่นภักดี
*มีเพื่อนด้วยช่วยคลายวุ่นวายหมอง
เว้าวอนไม่ให้ต้องนั่งหมองศรี
นี้หม่นโศกโรคร้าวยามเรามี
ยีรอยหม่นคนดีคราหนีไป  (ยี มาจาก ย่ำยี)
*ใครหนอเปลี่ยนเวียนวนมีคนอื่น
หมื่นคำอ้างช่างตื้นไม่ชื่นใส
ไม่ชื่นสุขทุกข์ชิดไม่ติดใจ
ไม่เติมจิตคิดไกลกลั

ใจเหม่อลอยคอย

ก่องกิก


ใจเหม่อลอยคอยสาวเข้ามาอ่าน
นานแสนนานผ่านไปพี่ใจแป้ว
ไม่เข้ามาเม้นท์เลยเฉยอีกแล้ว
ใยน้องแก้วเนื้อเย็นช่างเป็นไป
เคยขอโทษหลายครั้งยังไม่สน
ให้พี่ทนทานแห้วแล้วใช่ไหม
ไม่ผ่านมาแถวนี้บ้างหรือไร
พี่ทำใจไว้แล้วนะแก้วตา
เข้าใจแล้วคำว่ารักหากชังกัน
เหมือนฟ้ากั้นมองไปไกลสุดฟ้า
พี่รอน้องคนดีนี้เข้ามา
สุดเหว่ว้าไม่ทักกันเหมือนวันวาน
หลุดวงจรชีวิตอิสระ
พึ่งธรรมะชั่วคราวเว้นคาวหวาน
ปล่อยให้พี่หยุดฝันวันชื่นบาน
จะสงสารหรือไม่ตามใจเธอ

*.-.* เจ็บจัง *.-.*

whitelily


หัวใจเหงาเค้าเมฆเริ่มแปรเปลี่ยน
สีสวยเพี้ยนเห็นเป็นความหมองหม่น
น้ำตาฟ้าล่วงหล่นเหมือนน้ำตาคน
ออกรสขมปนเศร้าร้าวระทม
เจ็บลึกแสบแสนปวดแปลบนัก
เหมือนที่พักหักพังมาทับถม
ปวดทั้งกายเจ็บทั้งใจจำต้องล้ม
ได้นอนซมพิษไข้ไร้เรี่ยวแรง
คิดไม่ออกบอกไม่ถูกก็ครานี้
หัวใจถูกย่ำยีกับคำแฝง
คำร้ายร้ายเสียดสีที่ทิ่มแทง
เหมือนกำแพงที่กั้นระหว่างเรา
ไม่ต้องการก็บอกอย่ากรนด่า
ฉันมีค่าเกินกว่าคำเขลาเขลา
ไม่คิดให้กลับมาเป็นเหมือนเงา
ไม่ขอเอาคนหยาบคายนั่นคือเธอ
อาจเจ็บป่วยเป็นไข้เพราะพิษรัก
อาจต้องพักสักนิดให้หายเบลอ
เพื่อลบล้างความหวังที่เคยเพ้อ
ไม่ให้เจอไม่ให้เข้าสู่หัวใจ.....
หน้า / 9  
ทั้งหมด 144 กลอน