เฝ้าไข้ข้างเตียง (2)

อิสรชัย รัตน

ผมยังคงมานั่งเฝ้าไข้ภรรยาเช่นที่ปฏิบัติแต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่กล้าสอบถามจากภรรยา ก็คือเรื่องที่เธอเขียนถึง อิ่มอุ่น พยาบาลที่ดูแลเธอและเข้ามาใกล้ชิดในชีวิตผม  ผมอยากให้รู้เรื่องของอิ่มอุ่นให้มากขึ้น เพราะที่ผมเล่าไปตอนแรกนั้นยังมองไม่เห็นภาพของคนดีอย่างอิ่มอุ่นที่คอยช่วยเหลือผมในช่วงที่ผมไปทำงานและฝากให้เธอคอยดูแลภรรยาผมเป็นพิเศษ โดยผมเตรียมค่าตอบแทนไว้ให้เธอด้วย 
	ค่าตอบแทนที่ผมต้องให้เธอเพื่อขอบคุณในความมีน้ำใจที่ดีของเธอนั้น เป็นเพียงสิ่งที่ผมอยากทำแต่เธอไม่ยอมรับ เธอบอกให้ผมเก็บเงินไว้เป็นส่วนเกินในค่ารักษาพยาบาลที่เบิกไม่ได้  หน้าที่ที่เธอช่วยเหลือนั้นเธอยินดี เพราะเห็นว่าผมไม่มีใครอื่นและพ่อแม่ของภรรยาก็อยู่ไกล
	ผมจึงเปลี่ยนจากเงินมาเป็นของฝากที่ส่วนใหญ่เป็นผลไม้ ขนม อาหารแล้วแต่ว่าผมสะดวกที่จะซื้อได้จากจุดไหนในช่วงที่ผมเดินทางมาโรงพยาบาล  
	ภาพชินตาที่เธอมาช่วยผมก็คงเป็นการเปลี่ยนผ้าซับรองรับปัสสาวะสำหรับผู้ใหญ่ที่ต้องเปลี่ยนตามช่วงเวลาเมื่อปัสสาวะเต็มผืนผ้า นั่นคือสิ่งที่เธอช่วยผมเมื่อเห็นว่าผมไม่ถนัดในการจัดการ  
	ผมไม่แน่ใจว่าเพื่อนพยาบาลนั้นมีส่วนรู้เห็นหรือไม่  ผมสังเกตว่าพยาบาลคนอื่นจะเข้าในห้องนี้ลดน้อยลง แต่เป็นอิ่มอุ่นที่มีความถี่เข้ามาสม่ำเสมอ  สิ่งนี้ผมสังเกตุเห็นได้ชัดเจนขึ้น  
                 จนเมื่อวันหนึ่งที่แม่ภรรยามาค้างที่ห้องรักษาพยาบาลโดยมานอนเป็นเพื่อนภรรยาและให้ผมกลับไปดูแลบ้าน  ในครั้งนั้นผมไม่แน่ใจว่าภรรยาผมได้แจ้งอะไรหรือไม่แต่สิ่งที่พบคือ 
                 คุณแม่บอกผมว่า อย่าให้แม่เสียใจ  และทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมในขณะที่ลูกสาวของแม่ยังมีชีวิตอยู่ คุณแม่มองหน้าผมและพูดต่อ  แม่คิดว่าจะให้น้องสาวสาวภรรยามาเรียนต่อปริญญาโทที่กรุงเทพฯ จึงอยากขอให้ตานุ ช่วยเป็นธุระในการพาไปสมัคร คุณแม่จะเรียกผมว่าตานุมาตั้งแต่แรก โดยไม่เคยเรียกชื่อเต็มของผม วิษณุ เสียด้วยซ้ำ 
 ลูกสาวคนเล็กยังไม่มีคู่รัก  ยังคงเป็นโสดนิสัยใจคอก็ไม่ต่างจากพี่สาวมากนัก  แม่มีเพียงสองคนพี่น้องขอให้ตานุช่วยดูแลให้แม่ด้วยนะ  คุณแม่พูดเหมือนรู้อะไรบางอย่างจากภรรยาผมแน่นอน
             หลังจากวันนั้นผมคอยสังเกต อิ่มอุ่น ที่มีทีท่าห่างเหินไปเหมือนกันและมีพยาบาลคนอื่นมาช่วยดูแลบ่อยครั้งขึ้น ผมสอบถามจากพยาบาลได้ความว่าในช่วงสองสามวันมานี้อิ่มอุ่นขอลาหยุดงานไปเพราะไม่สบาย
            เมื่ออิ่มอุ่นมาโรงพยาบาลผมสอบถามถึงอาการป่วยเธอบอกว่า ไม่เป็นไรอิ่มแค่เป็นไข้นิดหน่อยเท่านั้นเดี่ยวอาการคงจะดีขึ้น เธอตอบแต่ไม่กล้าสบตาผม  ผมจึงปล่อยให้เรื่องผ่านไปก่อนเพราะภาระของผมที่โรงพยาบาลคือดูแลภรรยาที่ยังคงนอนรอการช่วยเหลืออยู่
          น้องสาวภรรยาขึ้นมากรุงเทพฯ บ่อยครั้งทั้งเรื่องการเรียนต่อปริญญาโทและการมาดูแลพี่สาวแต่ทุกครั้งที่น้องสาวภรรยาขึ้นมาคุณแม่ก็หายไปเช่นกันเมื่อสอบถามก็ได้ความว่าต้องสับเปลี่ยนกันมิฉะนั้นจะไม่มีใครเฝ้าบ้าน
            ผมอดนึกเข้าข้างตนเองไม่ได้ว่าน้องสาวภรรยาก็มีใจให้ผมเช่นกัน เพราะผมมั่นใจว่าคุณแม่ต้องไปบอกเรื่องของอิ่มอุ่นให้ฟังแน่นอน  เพราะสิ่งที่ผมพบหลังจากนั้นคือเธอจะเข้ามาใกล้ชิดชีวิตผมมากขึ้น โดยเฉพาะบางครั้งที่ผมกลับมาที่บ้าน
มานานแล้วหรือ กล้วยไม้ ผมถามน้องสาวภรรยาที่มีชื่อเล่นว่ากล้วยไม้ ในขณะที่ภรรยาของผมนั้นมีชื่อเล่น ลิลลี่ 
ค่ะ เผอิญวันนี้ไปดูห้องสอบที่มหาวิทยาลัย พรุ่งนี้พี่นุไปส่งด้วยนะค่ะแล้วค่อยเลยไปโรงพยาบาล
ได้สิ  ผมตอบก่อนขอตัวไปอาบน้ำ  
ที่โรงพยาบาล
              ผมเข้ามานั่งเฝ้าภรรยาข้างเตียงเช่นที่เคยทำ  เมื่อผมนั่งไปได้สักพัก เธอส่งกระดาษมาให้ผม ผมหยิบขึ้นมาอ่านด้วยจิตใจที่ไม่ปกตินัก
เธอตัดสินใจเอง ไม่ต้องกลัวแม่ตำหนิ และไม่ต้องเกรงใจฉัน
ผมจับมือเธอไว้แน่นแล้วบอกเธอว่า จะไม่พูดเรื่องพวกนี้อีกแล้ว ภรรยาผมยังอยู่ และอยู่ที่นี่   และกล่าวย้ำซ้ำกับเธอว่า เราจะไม่พูดเรื่องนี้  ผมยังรักเธออยู่และรอเธออยู่ สิ่งที่เกิดขึ้นขอให้เป็นเรื่องในอนาคต
           หลังจากนั้นเพียงสองเดือน ภรรยาผมก็จากไป ผมเสียใจต่อการจากไปของเธออย่างมากเพราะเราสร้างชีวิตที่ดีมาด้วยกัน  และน้องสาวของเธอเข้ามาอยู่ในบ้านเพื่อเรียนต่อปริญญาโท  อิ่มอุ่นก็แวะเวียนมาหาอยู่เสมอเช่นกัน ทั้งอิ่มอุ่นและกล้วยไม้ต่างสนิมสนมกันมากขึ้นและพูดกันดุจเพื่อนสาววัยเรียน 
             ส่วนตัวผมหลังจากจัดการงานในหน้าที่เรียบร้อยผมติดต่อหัวหน้าเพื่อขอลาทำจิตใจให้สงบ ถ้าผมพบหนทางที่ดีของชีวิตผมจะมาลาออกจากงานด้วยตนเอง  แต่ถ้ายังไม่พบทางสงบอย่างที่ว่าผมก็มาทำงานตามวันที่ยื่นจดหมายลา
             วันนี้ผมนั่งสำรวมจิตอยู่ที่สำนักสงฆ์แห่งนี้มาครบสามเดือนแล้วและตั้งใจว่าที่นี่คงเป็นสถานที่ที่กำหนดชะตาชีวิตของผมอย่างแน่นอน  ผมมีความสุขกับเพศบรรพชิต เป็นความสุขสงบที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต
             ผมคิดว่าภรรยาคงได้รับส่วนบุญจากสิ่งที่ผมอุทิศไปให้  เพราะชีวิตของผมคงมีเธอเป็นภรรยาคู่บุญเพียงคนเดียว ส่วนกล้วยไม้และอิ่มอุ่นก็คงเป็นไปตามบุญกุศลที่เธอทำ  โดยผมให้กล้วยไม้พักอยู่ที่บ้านหลังนั้นและช่วยดูแลบ้านให้เป็นที่รำลึกแห่งอดีตของพี่สาวของเธอ โดยที่ช่วงหลังอิ่มอุ่นและกล้วยไม้เป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันมากขึ้น  นั้นคือสิ่งที่ผมรู้สำหรับเรื่องทางโลก				
comments powered by Disqus
  • อนงค์นาง

    27 กุมภาพันธ์ 2555 05:53 น. - comment id 128552

    กำลังสนุกค่ะ ไม่อยากคิดว่าจะจบเรื่องแบบพลิ้กล้อคขนาดไหนนะคะ
    
    36.gif36.gif36.gif
  • เพียงพลิ้ว

    27 กุมภาพันธ์ 2555 15:54 น. - comment id 128554

    ผู้ชายแบบคุณนุนี่น่ากลัวจังนะคะ 
    ท่าทางจะมีตัวตนในโลกใบนี้บ้างนะคะ
    
    ^_^
    
    36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif36.gif1.gif

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>