ฉัน ระแวง

.:+:+: กวี .. นิพนธ์ :+:+:.

ไม่มีเหตุผลกับการร้องไห้
คงเป็นเพราะหัวใจ อ่อนไหวไปกับสิ่งที่พบเห็น
กับความรู้สึก ที่ได้รับกลับมาแค่ความชาเย็น
รู้สึกได้ว่าหัวใจเธอกำลังไหวเอน ห่างสายตา

ปาดน้ำตาที่กำลังไหลริน
ด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยจบสิ้น ความห่วงหา
รักเธอมากแค่ไหน ฉันไม่อาจเอ่ยคำใดออกมา
นอกจากระบายลมหายใจช้าๆ ให้หยดน้ำตา ร่วงริน

ฉันรู้ตัวดี ว่าอ่อนแอ
เพราะในบางครั้งก็รู้สึกท้อแท้ กับบางสิ่ง
คุกเข่าภาวนา ให้สิ่งที่ได้พบมา ไม่ได้เกิดขึ้นในโลกความจริง
พรุ่งนี้ตื่นลืมตาขึ้นทุกสิ่ง ก็เป็นเพียง ฝันไป

ตอบฉันได้ไหมคนดี 
บอกให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ เธอก็แค่อ่อนไหว
เธอไม่ได้ตั้งใจทำร้าย ไม่ได้หวังที่จะทำให้ฉันเสียใจ
บอกฉันสักทีได้ไหม ..
          เพราะอย่างน้อยก็ทำให้น้ำตาที่กำลังไหล ได้หยุดลง





         วันศุกร์ ที่ 29 เมษายน

                 ร้อนรุ่ม  น้ำตาท้น  ไม่มีเหตุผล  ให้อธิบาย