
อันความทุกข์ ความสุข หรือความเศร้า
สิ่งใดเล่าที่เจ้าปราถนา
แม้นทุกข์ใดทำให้ร้อนกายวิญญา
สุขก็พาจิตวิญญาให้ชื่นบาน
แม้นวันหนึ่งพบพานกับความหวาน
ให้เบิกบานดั่งใจได้โหยหา
ให้สุขล้ำสมใจกายกายา
แต่สักคราคงสิ้นสุขให้ทุกข์ตรม
แล้ววันหนึ่งต้องพบพานกับความขม
ให้อกตรมทุกข์ระทมทั้งสิ้นหวัง
ให้ใจเจ้าท้อแท้สุดกำลัง
ให้ความหวังริบหรี่ที่ปลายทาง
แม้เพียงเจ้ารู้จักจะปล่อยวาง
ทุกข์สุขบ้างปะปนไม่หม่นหมอง
แล้วดำเนินชีวิตไปตามครรลอง
เข้าใจถึงทั้งสิ่งสองควบคู่กัน