10 ตุลาคม 2545 07:42 น.
ก.ประแสร์ ( ศิษยาพร )
อนิจจา...ชีวต นะชีวิต
ใครลิขิต นำพา มาทางนี้
ฉันผิดไย หรือจน คนไม่มี
เมื่อโลกนี้ หมดทางฝัน ฉันก้าวเดิน
10 ตุลาคม 2545 07:06 น.
ก.ประแสร์ ( ศิษยาพร )
นี่ก็คงได้เวลาแล้วที่ผมจะเขียนบันทึกเรื่องราว เรื่องราวที่จะเป็นจริงหรือไม่
จะเกิดกับใครไม่สำคัญ...เพราะนี่เป็นแค่เพียงบันทึกที่อาจจะไม่มีความสำคัญ
* คนเคยมี...คนเคยรวย...คนเคยมีอำนาจ....คนเคยมีวาสนา.....
ในชั่วพริบตา ทุกสิ่งกลับกลายเป็นศูนย์......ไม่มีแม้อำนาจ วาสนา
หรือแม้แต่มิตรสหายที่เคยคบค้าด้วยก็หายไปพร้อมกับทรัพย์สินที่เสียไป
* ทุกอย่างคือวันวานที่ผ่านไป...จากสูงสุดก็คืนสู่สามัญ ..สามัญที่ไม่มีอะไร
มากกว่าคำว่า...ธรรมดา..และ เรียบง่าย.................................................
* ตามคำที่ท่านว่า...เมื่อมีแล้วอย่าหลง..อย่ายึดมั่นถือมั่น...
เมื่อที่สุดแล้วทุกสิ่งทุกอย่างจบลงด้วยความไม่มีอะไรเลย...มีแต่ความดีความชั่วที่
เคยทำ....................................................................................................
* เมื่อไร้สิ้นวาสนาแล้วจะหาใครมาคอยช่วยเหลือ ความฝันยิ่งเลือนไกล...
เลือนลาง...และเลือนหายไปในที่สุด........................................................
* โอ้..ชีวิตนะชีวิต...ไม่มีใครลิขิตได้นอกจากตัวเรา...
* โอ้..ชะตาหนอชะตา...ไม่มีใครกำหนดได้นอกจากตัวเราเอง
* เมื่อทุกสิ่งเป็นอดีต...ความฝันของฉันยังมาไม่ถึง..........
นั่นก็คือ ความจริงแห่งปัจจุบัน...ที่ชีวิต คือ สามัญ
บันทึกที่รักนี้...ไม่หวังให้ใคร ชื่นชม...ติติง...ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามที่ว่า...จริงหรือ..ใครเหรอ....เพราะอะไร....เพราะคิดว่าทุกท่านคงรู้ครับ
*ไม่มีใครด่าว่า คนเคยมีหรอกครับ...เพราะชีวิตไม่แน่นอนครับ
เดี๋ยวมี เดี๋ยวไม่มี
ขอให้ทุกๆคนมีความสุขกับความดีที่ท่านได้ทำครับ...
8 ตุลาคม 2545 15:40 น.
ก.ประแสร์ ( ศิษยาพร )
...........อย่านอนตื่นสาย...............
..........อย่าอายทำกิน..................
.........อย่าหมิ่นเงินน้อย...............
.........อย่าคอยวาสนา.................
8 ตุลาคม 2545 15:23 น.
ก.ประแสร์ ( ศิษยาพร )
เมื่อใดที่ยังมีเพื่อน....เพื่อนแท้ก็ย่อมมี
เมื่อใดที่มีมิตร..........มิตรเทียมก็ย่อมมีเช่นกัน
คุณจะรู้ได้อย่างไรว่า คนที่เดินร่วมทางมากับคุณตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่คุณเรียกเขาว่า..เพื่อน จะมอบความจริงใจให้คุณได้ในทุกสถานกาณ์ ไม่ว่าคุณจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
ถ้าเพื่อนทุกคนที่ผมมีอยู่ในชีวิตนี้จริงใจต่อเราทุกคน ผมคงไม่มาเขียนบันทึกเรื่องหรอกครับ.....
* เพื่อนแท้ คือ คนที่คอยช่วยเหลือคุณตลอดเวลา
* เพื่อนแท้ มี ความจริงใจและกำลังใจเป็นรางวัลแด่คุณเสมอ
* เพื่อนแท้ คือ คนที่ไม่อาจถึงกับยอมตายเพื่อคุณ แต่เขายอมร่วมเป็นร่วมตาย
กับคุณครับ
คุณมีเพื่อนกันทุกคน..รักเพื่อนให้มาก อย่าหมดใจเพราะคนที่คุณจะทุ่มให้หมดใจ คือ ผู้มีพระคุณต่อเรา อาจจะรวมถึงเพื่อนด้วยก็ได้...สำหรับบางคน
ดูว่าเขาดีจริงหรือไม่...ดี ไม่ได้แปลว่า รวย
ดี ไม่ได้แปลว่า ฉลาด
ดี ไม่ได้แปลว่า รูปงาม
ดี คือ คุณธรรมที่เขามีต่อตัวเอง และพร้อมที่จะมอบให้
คนอื่นและสังคม
ถ้าเขามี นั่นคือ เพื่อนที่ตามหาอยู่
ถ้าไม่ นั่นคือ เพื่อนที่เราน้อยใจกับพฤติกรรมที่เขากระทำอยู่
เพื่อนอาจไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง ..แต่ เพื่อนคือ ส่วนหนึ่งของความสำเร็จที่ผมมี
ด้วยความหวังดี
ก.นพดล รักษ์กระแส
8 ตุลาคม 2545 08:14 น.
ก.ประแสร์ ( ศิษยาพร )
ท่านสมาชิกทั้งหลายคงจะเคยได้ยินกันมาบ่อยแล้วนะครับกับคำพูดที่ว่า
...โลกนี้ คือ ละคร... ครับ โลกนี้เหมือนละครจริงๆ
** มีทั้งจริงใจ มีทั้งตีหน้าโกหกหลอกลวง
** มีทั้งมิตรแท้ มีทั้งมิตรเทียม
** มีทั้งบทบาทของแต่ละคน...ต่างเล่นกันไปตามบทบาทที่ได้รับ
** เมื่อละครปิดฉากลง...ต่างคนต่างไปสู่จุดหมายเดียวกัน นั่นก็คือ
ความตาย........ความตายที่ไม่มีคนปรารถนา แต่ทุกคนต้องได้กันทุกคน
นี่กระมังคือสิทธิ์ที่เรียกว่า เท่าเทียมกัน.....
ละครทุกเรื่องย่อมมีคติข้อคิดประจำเรื่อง...ชีวิตคือละคร...ก็ย่อมมีข้อคิดฝากไว้
ก่อนจบเช่นกัน...........ความดีที่สร้างมากับความไม่ดีที่สร้างมาเช่นกัน
จะเป็นคติฝากโลก...แทนตัวเราที่จากไป
***************** โลกนี้คือละคร **********************************************
ด้วยความหวังดี
ก.นพดล รักษ์กระแส
หน้าส่วนตัว
810
