16 สิงหาคม 2549 11:28 น.
จูกัดเหลียง
***ขอแก่น****
เสียงรถไฟกังวานแว่วแล้วต้องตื่น
ยามค่ำคืนใกล้สว่างช่างหนาวเหลือ
ถึงขอนแก่นเผลอลอดขอนไม่ย้อนเมือ
บางคนเชื่อถ้าลอดขอนไม่ย้อนคืน
เมืองขอนแก่นมีไม้แก่นเป็นแก่นสาร
อยู่ทนนานหน้าสถานีที่แลเห็น
แก่นไม้ตั้งตระการตาทุกเช้าเย็น
เป็นเฉกเช่นหลักเมืองอันเลื่องลือ
เกือบสิบปีจากบ้านมาน่าใจหาย
รักมลายจากจรเพราะขอนหนอ
ใครเผลลอดต้องชีช้ำน้ำตาคลอ
ขลังจริงหนอแค่ขอนไม้ไม่น่าเลย
รักขอนแก่นต้องลอดขอนพี่สอนไว้
เร็วทันใจทันตาเห้นล้วนเป็นผล
อัศจรรย์ใจเหลือเมื่อต้องมนต์
ประหลาดล้นขอนเอยขอน...ไม่ย้อนคืน...
16 สิงหาคม 2549 08:51 น.
จูกัดเหลียง
**จารึกฝาห้องพัก**
แม้กูหนาว แสนหนาว กูหนาวเหน็บ
กูมาอยู่ กรุงเทพ แสนเจ็บล้า
กูเหน็ดเหนื่อย กูก็ทน กูด้นมา
กูจะเอา ปริญญา ฝากแม่...กู..
14 สิงหาคม 2549 13:06 น.
จูกัดเหลียง
**ขอแจมด้วยคน**
ได้อ่านกลอนอ่อนหวานสำราญจิต
เกิดความฟิตอยากแต่งไว้จะไหวหรือ
ด้วยข้าน้อยอ่อนด้อยในฝีมือ
หวังฝึกปรือแก่กล้าวิชากลอน
แหะ ๆ ..... วันนี้เอาแค่นี้ครับ
หน้าส่วนตัว
972
