25 ธันวาคม 2553 23:21 น.
"เมธาวี"
อันแม่น้ำและทะเลแสนยิ่งใหญ่
เหนือห้วงน้ำทั้งหลายใต้เหตุผล
ด้วยเพราะวางตนต่ำซ้ำอดทน
สายน้ำวนใหญ่น้อยทะยอยเติม
เปรียบเหมือนการขึ้นเป็นใหญ่ในหมู่คน
ปราชญ์ถ่อมตนขออยู่หลังสรรค์สร้างเสริม
แต่กลับได้รู้เห็นมากกว่าเดิม
คือจุดเริ่มของผู้รู้...สู่ผู้นำ
ยอดนักสู้ที่ดีไม่โกรธง่าย
พิชิตชัยที่ยิ่งใหญ่ใจสุขล้ำ
เรื่องเล็กน้อยมองข้ามไม่จดจำ
ศึกใหญ่กำชัยชนะตลอดกาล
ผู้ใดรู้ว่าตนนั้นไม่รู้
ท่านคือผู้สูงสุดหาใครเทียมท่าน
แต่หากคิดว่าตนรู้สารพัน
เขาว่ากันว่าเปี่ยมจิตอวิชชา
คำจริงนั้นอาจฟังดูไม่ไพเราะ
คำเสนาะเพราะชวนฟังช่างสรรหา
ล้วนไม่มีคำจริงตามกล่าวมา
ตรองดูว่าคำเช่นไรใคร่ควรฟัง
*************************************
23 ธันวาคม 2553 22:12 น.
"เมธาวี"
บรรจงเรียงร้อยถ้อยคำตามแต่จิต
กระหวัดคิดคำนึงถึงวันหวาน
ด้วยเวลาล่วงผ่านนานแสนนาน
แต่ใช่ผ่านเลยไปจากใจเรา
หวนคิดถึงใครคนหนึ่งเคยซึ้งนัก
กล้าเอ่ยคำรักสลักใจไม่ขลาดเขลา
เข้ามาอยู่เคียงคู่คล้ายดั่งเงา
ความโศกเศร้าสูญมลายหายไปพลัน
มีแต่วันหวานชื่นคืนหวานสุข
ไม่ว่าลุกนั่งนอนยืนยังวาบหวาน
แต่ด้วยกรรมจำพรากจากด้วยกาล
เธอจึงผ่านไปไกลลับไม่กลับคืน
มีชีวิตอยู่เดียวดายไร้ใครห่วง
ใจทั้งดวงถ่วงด้วยรักยากจักฝืน
ไม่รู้ว่าเวลาใดใจพังครืน
คงยากยืนอยู่อย่างไร้ใจพยุง
*******************************************
22 ธันวาคม 2553 17:14 น.
"เมธาวี"
มีเรื่องเล่า สืบสาน นานมาแล้ว
สองเกลอแก้ว บากบั่น พากันเที่ยว
ทะเลทราย แหล่งแห้ง-แล้งจริงเชียว
ระหว่างเที่ยว เกิดโมโห โต้เถียงกัน
เพื่อนคนหนึ่ง พูดจบ ตบหน้าเพื่อน
เพื่อนหันเบือน เจ็บเพียงไหน ไม่หวาดหวั่น
เขียนระบาย บนผืนทราย ถ้อยจำนรรจ์
เพื่อนฉันนั้น ตบหน้ามา พาเสียใจ
ทั้งสองยัง เดินมุ่งหน้า หาแหล่งน้ำ
ชะตาซ้ำ คนถูกตบ พบจุดหมาย
เกิดจมน้ำ ชีวิตแทบ ม้วยมลาย
กลับรอดตาย เพราะเพื่อนช่วย-เหลือไว้ทัน
ผู้รอดตาย มิเอื้อนเอ่ย เผยวาจา
กลับสลัก ลงหินผา ตรงหน้านั่น
ว่าวันนี้ เพื่อนนั้นช่วย ชีวิตฉัน
จารึกมั่น ในเหตุการณ์ ที่ผ่านเลย
เพื่อนอีกคน ไม่เข้าใจ จึ่งถามว่า
ฉันตบหน้า เขียนบนทราย ไม่เอื้อนเอ่ย
มาคราวนี้ ช่วยชีวิต ผิดกันเลย
เธอไม่เอ่ย สลักลง ตรงศิลา
อีกคนยิ้ม เริงเย้า แล้วกล่าวเล่า
คนที่รัก ทำร้ายเรา เขาแนะว่า
เขียนบนทราย เพื่อให้ สายลมพา
เปรียบดั่งว่า "ให้อภัย" ไม่จดจำ
แต่ถ้าหาก สิ่งแสนดี มีบังเกิด
ล้ำเลอเลิศ จารึกแน่น แผ่นหินย้ำ
เก็บภาพสวย ทุกโมงยาม เตือนความจำ
ให้ลึกล้ำ ในหัวใจ ไม่ลืมเลือน
*********************************************
21 ธันวาคม 2553 22:15 น.
"เมธาวี"
ลบภาพฝัน ที่ฉันเคย เอ่ยคำรัก
มัวจมปัก อยู่กับน้ำ คำแสนหวาน
ทุกสิ่งอย่าง แค่ลมปาก พลิ้วพัดผ่าน
หลงซาบซ่าน ซึ้งคำรัก สลักทรวง
แท้ที่จริง เธอนั้นมาก มายหลายรัก
ผูกสมัคร รักมากยิ่ง หญิงติดบ่วง
แสร้งสรรค์พูด จนได้ใจ มาหลายดวง
มากกลลวง ร้อยพันเล่ห์ เพทุบาย
เหมือนจะดี มีธรรมสอด แทรกเสมอ
สุดท้ายเธอ แค่พร่ำเพ้อ เผลออิงใส่
หลักธรรมหรู ให้หญิงคิด สนิทใจ
ว่าเชื่อได้ มิเคลือบแฝง แสงธรรมเรือง
การกระทำ สวนกระแส แปรเปลี่ยนจิต
เธอเพียงคิด- พูดเท่านั้น เหมือนฝันเฟื่อง
ใจของเธอ ไร้สิ้นธรรม นำแสงเรือง
หลากหลายเรื่อง เธอสร้างภาพ บาปสิ้นดี
ขอความรัก ที่ฉันเผย เอ่ยบอกไป
คืนสู่ใจ ฉันเถิดหนอ ขอเริ่มใหม่
กับคนที่ รู้คุณค่า ของหัวใจ
เธอนั้นไม่ ควรค่ากับ คำว่ารัก
+++++++++++++++++++++++++++
15 ธันวาคม 2553 23:55 น.
"เมธาวี"
ไกลแสนไกล มีใจหนึ่ง คิดถึงนัก
คิดถึงรัก ที่จากไกล ให้ห่วงหา
ใจดวงน้อย คอยนับ วันเวลา
เธอหวนมา ณ ที่สอง ใจครองกัน
เธออยู่ไหน รู้บ้างไหม ใครคิดถึง
เฝ้าคนึง ถึงเสมอ ละเมอฝัน
ครั้งคลอคู่ เคลียเคล้า ทุกคืนวัน
ต่างสุขสันต์ สรวลเส ร่วมเฮฮา
มาบัดนี้ ไม่มีแล้ว พี่แก้วเอ๋ย
คนที่เคย ปลุกปลอบให้ ใจหรรษา
คนที่เคย คลายทุกข์ ทุกเวลา
คนที่กล้า อยู่หน้าเรา เฝ้าป้องภัย
ใครคนนั้น จากฉันไป ไกลลิบลับ
ไม่หวนกลับ คืนมา หาไฉน
ฤาไม่รับ รู้ว่า มีผู้ใด
เฝ้าเก็บใจ ไว้รอ คอยคืนมา
**************************************
หน้าส่วนตัว
2017
