16 มีนาคม 2551 02:27 น.
p.g.
เจอะเธอทุกๆครั้ง
พร้อมรอยน้ำตากับความทุกข์ที่มีมา
เพื่อมาระบาย เมื่อคนที่เธอรัก
เขาไม่เคยแคร์และเหมือนโดนเขารังแก
อยู่ร่ำ ไป
* ไม่อยากจะถามเธอ ให้เสีย บรรยากาศ
ว่ารักตัวเขา มากมาย สักเพียงไหน
มีเพียงคำถามเดียว ที่ฉันไม่เข้าใจ
สิ่งที่ฉันนั้นห่วงใยและอยากรู้
** เหนื่อย ไหม สิ่งที่เธอทำ อยู่
สิ่งที่ฉันได้คอยเฝ้าดู ยิ่งรู้ยิ่งห่วงใย
เหนื่อย ไหม กับที่ต้องร้อง ไห้
ให้กับเขาที่เธอปักใจ แต่เขาไม่เคยรับ รู้ เลย
กับคนที่เธอรัก รักด้วยน้ำตา
ช่างดูเหมือนมีคุณค่า กว่าใคร ทั้งนั้น
ส่วนคนที่รับรู้ รักเธอมากมาย
กับเหมือนเป็นที่ระบาย อย่างเพื่อนกัน
วันก่อนของวันก่อนอีกทีนึง....อยู่ๆคำถามนึงก็หลุดจากปากใครบางคนตรงหน้า คนที่รักเราเท่าดวงใจ เรารู้ว่าเค้าไม่ต้องการคาดคั้นคำตอบ เพียงแค่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ
แต่ที่แย่ ทำไมเราถึงต้องอึ้ง นิ่ง เงียบไปเลย ไม่รู้จะทำยังไง หัวสมองโหว่งเหวง แล้วก็เอนลงร้องไห้ตรงตักนุ่มๆที่เคยหนุนอยู่ประจำ
คำถามโผล่ขึ้นมาในหัววูบวาบไปหมด.....ทำไมนะ เรานึกว่าเราหลบเค้าพ้น ซ่อนเค้าได้ เค้าไม่ได้สนใจอะไรนี่ พยายามปิดบังอาการให้มากที่สุดแล้วนะ แล้วทำไมเค้าถึงลูบหัวเราพร้อมดวงตาที่อบอุ่นแบบนี้ล่ะ.....
เราดูเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือ
เราแย่มากมายขนาดนั้นจริงรึป่าว
แสดงว่าเราอยู่ในสายตาเค้ามาตลอด เพียงแต่ว่ายังไม่"สุด สุด" เค้าถึงไม่เอ่ยปากอย่างงั้นหรือ
ทุกวันนี้ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ วันนั้นที่ทำได้คือเงียบ ร้องไห้ บนตักอุ่นๆของแม่ แค่นั้นเอง
หลังจากวันนั้น แม่ไม่พูดอะไรอีกเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วก็ไม่เคยพูดถึงเลยซักนิด ทุกอย่างปรกติ แต่เรารู้สึกว่า "สบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก พลังมาจากไหนไม่รู้ แล้ววันต่อมาที่ลืมตา ก็พบว่าดวงตาอบอุ่น ก็ยังคงอบอุ่นเหมือนเมื่อคืน"
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่หนูเกิดเป็นลูกแม่
7 มีนาคม 2551 05:02 น.
p.g.
อย่างน้อย.....เธอก็เคยเอ่ยคำว่าเข้าใจ
อย่างน้อย.....เธอก็เคยทนฟังจนเข้าใจ
อย่างน้อย.....เธอก็เคยรับฟังแล้ว และพอจะเข้าใจ
อย่างน้อย.....เธอก็เคยอยากรับฟัง แต่.....สายเกินไป
และอย่างน้อย.....เธอก็ไม่ใช่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย
ต้องขอบคุณมากกว่า.......ที่พยายามเข้าใจ
ต้องขอบคุณมากกว่า.......ที่ทำให้รู้สึกว่าใส่ใจในคำพูด
ต้องขอบคุณมากกว่า.......ที่คำพูดไม่ได้ทะลุออกอีกหูเมื่อฟังเสร็จ
ต้องขอบคุณมากกว่า.......ที่ถึงแม้จะไม่เข้าใจเธอก็แกล้งเข้าใจ
และต้องขอบคุณมากกว่า.......ที่อย่างน้อยเธอก็ทำเหมือนจะเข้าใจ
และ.....ต้องขอโทษ........ที่ครั้งนี้อธิบายอะไรไม่ได้เรื่อง
ต้องขอโทษ.........ที่ครั้งนี้ทำให้เธอไม่อยากพยายามเข้าใจ
ต้องขอโทษ........ที่ครั้งนี้ทำให้เธอต้องหงุดหงิดรำคาญใจ กับการอธิบายของฉัน
ต้องขอโทษ.......ที่ใช้คำไม่สุภาพและรุนแรงกับเธอ จนเธอไม่เข้าใจ
ต้องขอโทษ......ที่ผ่านมาฉันทำให้เธอต้องพยายามในเรื่องที่ไม่อยากทำ
อยากบอกว่า......เสียใจที่เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยการไม่เข้าใจ
อยากบอกว่า......เสียใจที่ทำให้เธอเข้าใจความหมายที่อยากจะบอกไม่ได้เลยสักครั้ง
อยากบอกว่า......เสียใจที่ต่อไปเธอคงไม่เข้าใจฉันอีก และ ฉันจะไม่ได้อธิบายให้เธอพยายามอีกแล้ว
อยากบอกว่า......เสียใจที่เธออยากให้คำพูดทะลุออกหูอีกข้าง ทั้งๆที่ฉันยังพูดไม่จบ
และอยากบอกว่า......เสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น เสียใจจริงๆ
>> บางครั้งการพูดมากไป ก็ทำร้ายเราด้วยคำพูดที่พรั่งพรูมากเกินไป
>> บางครั้งการพูดน้อยเกินไป ก็ทำร้ายเราด้วยคำบางคำที่ยังไม่หลุดจากปาก
>> แต่.....การรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร คิดอะไร รู้สึกแบบไหน กำลังทำอะไร พูดอะไร ได้ยินอะไร ต้องทำอะไร นั้นดีที่สุดแล้ว.....
" ก่อนจะเข้าใจคนอื่น ต้องเข้าใจตัวเองเสียก่อน "
" ก่อนจะรับฟังคนอื่น ต้องหัดรับฟังตัวเองเสียก่อน "
" ก่อนจะพูดกับคนอื่น ต้องพูดกับตัวเองเสียก่อน "
และ "ก่อนที่จะสายเกินไป.....แบบนี้"
ขอพูดครั้งสุดท้ายว่า.....จริงใจเสมอที่ผ่านมา และ ขอบคุณอีกครั้ง
4 มีนาคม 2551 23:50 น.
p.g.
สิ่งที่เห็น อาจมิใช่ สิ่งที่คิด
สิ่งที่ผิด อาจมิใช่ สิ่งที่หมอง
สิ่งที่ถูก อาจมิใช่ สิ่งที่ปอง
สุดสิ้นหนองนที ที่น้ำคำ
บางความคิด ผิดถูก ใช่ตาเห็น
อย่าคิดเป็นอวดอ้าง ถ้อยคำแถลง
อยากให้ถาม ให้ไถ่ คำตลบแตลง
จึงจักแจ้ง หมองจิต ที่คิดไป
คนหนึ่งสร้างคนหนึ่งปลูกอีกคนกลบ
คนหนึ่งลบหนึ่งเขียน จะเสร็จไหม
คนหนึ่งถูก คนหนึ่งผิด คิดอ่านใด
สักวันไสร้ จักเหนื่อยใจทั้งสองคน
อยากประจักษ์ รู้แจ้งก็ต้องตอบ
อยากประจักษ์ รู้รอบก็ต้องถาม
อยากประจักษ์ รู้จริงทุกเรื่องความ
ก็ต้องถาม ต้องไถ่ จากเจ้าตัว
มิใช่มองแค่เผิน แล้วเมินใส่
คนอื่นเขาจริงใจ ใช่เสแสร้ง
คนอื่นรักบูชา คิดครางแครง
จริงหรือแสร้ง อ่านจากใจใช่แววตา
ค่าความจริงอยู่ที่เสี้ยวของความคิด
จงใช้จิตใช้ใจ ใช่โทสา
น้ำใจคน ก็หม่นเศร้า โศกโสกา
ด้วยภาษา น่ารังเกียจ ที่เดียจไป
ปล. ต้องขอโทษด้วยค่ะถ้ากลอนออกมาแปลกๆพิกล วกไปวนมา ตอนนี้หัวใจคนเขียนไม่ค่อยปรกติซักเท่าไหร่ อารมณ์ไม่ค่อยดี.....เฮ้อเศร้า!!!!!
4 มีนาคม 2551 03:18 น.
p.g.
ขีดๆ เขียนๆ เปลี่ยนเป็นกลอนแปด
คัดสรร จำแนก แปลกแยก ร้อยคำขาน
เร่งเร้า รีบเร่ง รวบรัด จัดนิ้วกรีดวาง
กดแป้นพิมพ์สาร สื่อเสี้ยวเกี่ยวความคิด
ก่อร่างสร้างมือ กดดีดเป็นอักษร
เรียบเรียงบทร้อยกลอง ที่สร้างสรรค์
อยากจะเร่งเรียนรู้ ตามครู ให้เร็วพลัน
จึงจัดฉากสร้างสวรรค์วาดฝันบนวิมาน
ขอกราบกรานวานครูที่เคารพ
จะขอนพนิ้วนางวางเกศา
ขอบุญคุณหนุนนำที่ผ่านมา
จงช่วยดลรักษาความมุมมาด บังอาจเทอญ
จะหมั่นเพียร เรียนรู้ วิธีเขียน
จะหมั่นเพียร ท่องบังคับ สัมผัสขาร
จะหมั่นดู ครูดี ที่ผ่านกาล
จะหมั่นอ่าน หมั่นท่อง ทำนองครู
จะมานะ ขวนขวาย วิชารัก
ให้ประจักษ์ แจ่มจริง ทุกสิ่งหน
แต่งกลอนแปดแสนอนาถ จะอดทน
ตระหนักคนจะเก่งเรียน ต้องเพียรดี
มีสิ่งใด ผิดพลาด ประกาศมั่น
ขอจงช่วย ติสรร ให้หรรษา
ขอเพียงกล่าวติชม ส่งความมา
คนด้อยปัญญาจะรับไว้ใช้ปรับปรุง
มีสิ่งใด อยากเสนอ สนองให้
ขอรับไว้ วิทยาทาน กาลภายหน้า
จะเร่งรีบ แก้ไข ข้อผิดพลาดที่กล่าวมา
สักวันหนึ่ง วันหน้า อาจมีค่ากวีกลอน
๐๔ / ๐๓ / ๒๕๕๑
3 มีนาคม 2551 02:39 น.
p.g.
นั่งมองฟ้า มองนก มองกิ่งไม้
ปล่อยอารมณ์ล่องลอยและเพ้อฝัน
อยากทำโน่นทำนี่ หลายสิ่งอัน
ทุกอย่างล้วนเป็นแค่ฝัน ฝันล่องลม
หยุดเพ้อพกอกหวั่นตามฝันใฝ่
หยุดปล่อยใจล่องลอยตามใฝ่ฝัน
หยุดเสียทีความรักที่หักพัง
หยุดความหลัง คราบน้ำตา ที่แก้มนวล
ลุกขึ้นเถิด ลุกขึ้นได้อย่ามัวท้อ
ยืนซิยืนอย่ารั้งรอ ต้องล่าฝัน
ยืนอย่างเดียวไม่พอ ต้องก้าวขา ตามล่ามัน
และเมื่อฝัน ก็ต้องใฝ่ ให้ได้ดี
หน้าส่วนตัว
1742
