22 มีนาคม 2550 00:23 น.

รักใช่ครอบครอง

ตาทึบ

ใช่รักใช่ครอบครอง
ความรักเป็นสิ่งสวยงาม .............แต่ไม่ใช่สิ่งโหดร้าย
เพียงได้รักได้มอง .........ได้ส่งกำลังใจ ..........หรือประคองยามเขาล้ม				
20 มีนาคม 2550 15:02 น.

เลื่อมราตรีไม่มี (เจ้านาง)

ตาทึบ

ยามตะวันร่อนอ่อนแรงแสงเริ่มหม่น
ลำนำชลพลิ้วบรรเลงเพลงส่งท้าย
วิหกโบกปีกร่ำลาฟ้าริ้วลาย
เมฆากลายร่างเริ่มลับกลับถิ่นเนาร์

จันทร์เจ้าแย้มแก้มเจ้าพริ้มจับริมฟ้า
ลิ่วชายตาหากระต่ายเพียงคลายเหงา
เพียรคิดคำเสริมสำเนียงเรียงภาพเงา
เพื่อคนเฝ้าเคล้าแสงนางไม่ห่างกัน

แววแก้วอับจับตาหมองที่มองฟ้า
ถ้อยวาจาซึมผ่านเนตรไร้เขตกั้น
ดุจเสียงโหยจากกระต่ายเป้าหมายจันทร์
มือแต่งฝันเริ่มสงบนิ่งนั่งพิงกาย

ใจเหงายังรั้งอยู่รอไม่ท้อถอย
แหงนเฝ้าคอยเลื่อมราตรีไม่หนีหาย
คราบที่เคยอยู่โดดเดี่ยวยามเดียวดาย
เริ่มซึมกายประทับเข้าแล้วเจ้านาง..

เจ้านาง (ยายเพิ้ง)    น่ะ น่ะ นา น่ะ    ตาทึบ				
19 มีนาคม 2550 14:04 น.

เจ้านางขอพักผ่อน

ตาทึบ

สายลมเหงาเริ่มเป่าหนาวมาราวซบ
มาอิงอบรบเร้าใจให้โหยหงอย
เพียงแค่นางบอกให้เจ้าอย่าเฝ้าคอย
ราตรีลอยไร้ร้างนางไม่มา

หวังแค่เป็นบัวกลีบล้าลาชลโศก
โดนชลโยกเย้าหยอกจนดอกล้า
แค่ปริ่มตัวหลบพับหลับดวงตา
ยามจันทร์ลามาคลี่ดอกให้หยอกชม

เมื่อกายว่างร้างไหล่ใครอิงแนบ
ใจคิดแอบร่างภาพฝันวันสุขสม
จะเติมปีกก้านเรียวอ่อนไว้ร่อนลม
แต่ใจตรมไม่อาจวาดดังคาดไป

ใจข้าคิดคิดถึงเจ้าเจ้ารู้เปล่า
กายข้าเหงาเหงาเหลือเกินเกินห้ามไหว
กว่าจะผ่านคืนที่ร้างทางช่างไกล
กลับมาใกล้...............................................


เจ้านาง ข้าขอต่อรอง น่ะ น่ะ  ตาทึบ				
17 มีนาคม 2550 09:50 น.

ค่ำคืนที่คิดถึงเจ้านาง

ตาทึบ

ริ้วลมเอื่อยเหนื่อยล้าคราวันพลบ
คล้ายอยากหลบซบกายให้หายโหย
เหลือแต่ผิวริ้วร่ายคล้ายมือโปรย
สายเหงาโชยโลมเล้าเคล้าค่ำคืน

จันทร์สีผ่องส่องหล้าคราฟ้าหลับ
ดาวระยับรับแก้มอิ่มยิ้มระรื่น
ทอสายสวยช่วยแต้มทาฟ้ากลางคืน
ตาพี่ชื้นแล้วเจ้านางที่ห่างไกล

ออกมายิ้มรับกับฟ้าเมื่อลาเจ้า
ริ้วแพรเหงาเริ่มสาดพรมห่มคนใกล้
สัญญาเราเจ้าให้ไว้ช่างแสนไกล
น้ำตาไหลซบแก้มแล้วเจ้านาง

รุ้งสีหม่นอ้อมล้อมจันทร์เมื่อหันชม
ฝ้าที่ห่มดวงตาเริ่มลาร้าง
. แต่งไม่ไหวแล้วเจ้านาง
ตีสามแล้วนอนยายเพิ้ง 				
15 มีนาคม 2550 15:06 น.

รอเจ้านาง

ตาทึบ

ระลองนาบอาบโศก
หมุนโลกซีกอับมาผิวผ่าน
ร่วมเหงาร่วมหลับอยู่นับนาน
จนหนาวธารที่ปริ่มริมราวตา

ดั่งดอกหญ้าคราร่ายสายลมโหม
หนาวประโคมโถมใส่จนใจล้า
ดอกสีหม่นแนบเนาดินสิ้นราคา
สิ้นคุณค่าลาภพซบราวทาง

คราที่โลกหมุนมุมอับให้ลับหาย
เหลือแต่กายรวยรินริมทางร้าง
เศษสายฝันฝืนพลิ้วริ้วรางราง
แสงจางจางลำสุดท้ายเริ่มร่ายโชว์

 แด่ยายเพิ้ง  จากตาทึบ				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟตาทึบ
Lovings  ตาทึบ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟตาทึบ
Lovings  ตาทึบ เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟตาทึบ
Lovings  ตาทึบ เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงตาทึบ