30 พฤศจิกายน 2547 11:39 น.

..เหน็บเนื้อ..

keekie



เหน็บเนื้อ เหลือหนาว ร้าวจิต

	ชีวิต ดำเนิน เดินเปลี่ยว

	ค้นหา จุดหมาย ดายเดียว

	โดดเดี่ยว บนทาง ร้างรก


	แลไหน มืดมิด ไปทั่ว

	หวาดกลัว เกรงภัย ให้ตระหนก

	เหน็บหนาว ร้าวไหว ใจสะทก

	ในอก นิจจา อาดูร


เคว้งคว้าง ว่างเปล่า เหงานัก

	ร้าวรัก ปักอก หมดสูญ

	โศกศัลย์ จาบัลย์ ทวีคูณ

	เกื้อกูล ฉันเถิด เปิดทาง


	รานรอน ฟอนไฟ แผดเผา

	ควันเฝ้า รุมเร้า รอบข้าง

	เดินไป ทางใด อ้างว้าง

	เพียงร่าง ร้างใจ ไร้เธอ...				
29 พฤศจิกายน 2547 17:01 น.

ไฟสุมขอน

keekie



ไฟฟอนคุสุมขอน
	แอบเก็บซ่อนซุกควันไว้
	เผากร่อนจากข้างใน
	ให้มอดไหม้ไม่รู้ตัว

	ไร้กลิ่นให้รู้สึก
	มิทันนึกปล่อยลามทั่ว
	ไม่รู้ก็ไม่กลัว
	กว่ารู้ตัวก็สายเกิน

	สงสารเจ้าขอนไม้
	ไฟชอนไชให้คนเมิน
	มองดูเพียงผิวเผิน
	เจ้าคงเพลินรื่นเริงใจ

	สุดท้ายเมื่อไฟมอด
	มิอาจรอดเงื้อมมือได้
	โดนเผาหมดด้วยไฟ
	มอดหมกไหม้ไร้ชีวา				
22 พฤศจิกายน 2547 00:30 น.

...ครอสติชรัก...

keekie



มิตรภาพ อาบไออุ่น กรุ่นความรัก
บรรจงปัก ถักทอ ต่อเกลียวไหม
ผ้าผืนน้อย ระลึกซึ้ง ถึงคนไกล
ด้วยดวงใจ คอยเก้อ เพ้อทุกครา

หยิบสายใย เส้นบาง เกือบจางหาย
มาแทนด้าย หลากสี ที่ห่วงหา
เอามาย้อม ด้วยอารมณ์ ข่มน้ำตา
แค่หวังว่า เป็นของฝาก จากหัวใจ

พื้นสีขาว แพรวพราว บริสุทธิ์
ปักด้วยหมุด สีสวย ด้วยเส้นไหม
เส้นฟ้าคราม แทนถ้อย รอยอาลัย
ในหทัย ยังสมัคร สานถักทอ

เส้นสีแดง แฝงห้วง ความห่วงหา
บนผืนผ้า เป็นลวดลาย คล้ายร้องขอ
เส้นความหมาย ปักลง ตรงเฝ้ารอ
แล้วค่อยต่อ สีเพิ่ม เติมเต็มใจ

ไหมหลากสี หลายเส้น เน้นคิดถึง
ลายรำพึง หมายวัน ฝันสดใส
สอดด้วยหมุด ตัวน้อย ร้อยเกี่ยวใจ
ยึดเหนี่ยวไว้ ทหัยถาม ตามความรัก

หยิบความฝัน ผืนนั้น ฉันใส่กรอบ
หวังจะมอบ นอบน้อม ให้พร้อมภักดิ์
ให้คนดี อยู่ไกล ได้ประจักษ์
คงตระหนัก ลึกซึ้ง ถึงห่วงใย


				
20 พฤศจิกายน 2547 08:19 น.

ไฟในทรวง

keekie



เหตุอันใด ไยวันนี้ ช่างช้ำชอก
อยากจะบอก ถ้อยคำ หมื่นล้านหน
ตะโกนก้อง ร้องป่าว แด่ผู้คน
ว่ากังวล ปนกังขา และอาลัย

โอ๊ย...อึดอัด รัดรึง พรั่นพรึงนัก
ดังถูกหัก ปักอก ให้หมกไหม้
อัคคีร้อน รุมเร้า เผาภายใน
ดังหัวใจ ต้องคำสาป อาบความช้ำ

ให้ว้าวุ่น งุนงง ปนสับสน
มาก วกวน ให้ค้นหา พาล่วงล้ำ
หมดความเชื่อ ศรัทธา ในน้ำคำ
ต้องเพลี่ยงพล้ำ ย้ำไว้ ให้ไตร่ตรอง


หมดพลัง สิ้นแรง แฝงความเจ็บ
ใจหนาวเหน็บ ปวดร้าว แตกเป็นสอง
ความเป็นตัว ของตัวเอง ถูกจำจอง
วันนี้ต้อง กู่ร้อง นอนคร่ำครวญ

				
17 พฤศจิกายน 2547 10:08 น.

รอยอารมณ์

keekie



อารมณ์เอยอารมณ์ช่างข่มยาก
ทั้งที่อยากคิดข่มอารมณ์หลอน
ภายในใจให้อารมณ์รุมร้าวรอน
หมดอาวรณ์หมดหวังพังทลาย

รู้สึกเอยความรู้สึกแสนเจ็บปวด
ร้าวรานรวดปวดแสบแปลบไม่หาย
รู้สึกล้าเหนื่อยหน่ายใช่แค่กาย
รู้สึกหมายทำร้ายทำลายใจ

หัวใจเอยหัวใจไยร้อนรุ่ม
ให้กลัดกลุ้มรุมเร้าราวเผาไหม้
ไฟสุมขอนร้าวรอนเข้าชอนไช
ดวงหทัยแทบแตกแหลกยับเยิน

อารมณ์ความรู้สึกลึกถึงใจ
คงหวั่นไหวปรวนแปรแค่ขวยเขิน
อารมณ์ร้าวตกผลึกลงลึกเกิน
จิตหมางเมินเหินห่างค่อยจางลง				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟkeekie
Lovings  keekie เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟkeekie
Lovings  keekie เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟkeekie
Lovings  keekie เลิฟ 0 คน
  keekie
ไม่มีข้อความส่งถึงkeekie
>