15 กุมภาพันธ์ 2552 21:35 น.

วาเลนไทน์แสนเศร้า

ชีวินมธุรา

เริงรื่น ชื่นชวนชิด 
แนบสนิท ในหทัย
สาวเอย เจ้าหวั่นไหว
ลิ้นลมชาย คล้ายมนตรา

พรอดพร่ำ รำพันรัก
ดุจปฎัก ฝักใฝ่หา
ติดตรึง ซึ้งอุรา
แม้นิทรา มิจางคลาย

ไม่นาน กาลผันเปลี่ยน
ฤดูเวียน เปลี่ยนแปรไป
หัวใจ กลับหมองไหม้
อกสลาย ด้วยคำคม

ชายเอย ใยเช่นนี้
มิปรานี ทำตรอมตรม
ลวงกาย พอสุขสม
สบอารมณ์ แล้วลาไกล

สาวเอย น่าสงสาร
สุดร้าวราน วาเลนไทน์
ชายเอย ห่างเหินหาย
มิคืนคลาย ใจจากจร

ชีวินมธุราf				
26 เมษายน 2551 17:40 น.

ฝากถึงหนุ่มใต้

ชีวินมธุรา

วอนดวงดาวพราวฟ้าใส
วอนเรไรหรีดหริ่งส่งเสียงถึง
วอนสายลมรำเพยพัดคำนึง
วอนคำซึ้งฝากไปกับสายธาร

คนรักพี่อยู่ไหนที่รอคอย
คนบนดอยห่างไกลเกินไขขาน
คนใดหนอหักอกพี่ร้าวราน
คนใต้นั้นช่างเสกสรรค์จำนรรจา

คิดมอบรักฝากให้สาวฝั่งโขง
คิดพะวงนงพงาตามประสา
คิดใคร่ครวญกลัวรักจะโรยรา
คิดรับมาแนบใจขอไตร่ตรอง

น่าเห็นใจหนุ่มใต้ไร้คนรัก
ยากจะหักห้ามได้ให้หม่นหมอง
ส่งน้ำมิตรมอบให้ตามครรลอง
ลอยละล่องตามนทีสู่แดนไกล

ถูกคนรักหักอกจริงหรือนั่น
ใช่แต่งปั้นคำคนน่าสงสัย
ใครกันหนอที่เลิกละกันก่อนใคร
คงพี่ชายหลายรักหักอกนวล

ลมเอ๋ยลมข้ามฟ้าบอกหนุ่มใต้
ตรวจดูใจซื่อตรงหรือผันผวน
ถ้าเป็นจริงดั่งว่าไม่เรรวน
จะทบทวนรับน้ำใจพี่ให้มา

ชีวินมธุรา				
25 เมษายน 2551 00:23 น.

นี่แหละชาย

ชีวินมธุรา

โหยไห้ ละห้อยหวล
เนื้อนางนวล ระทมใจ
ชายห่าง แรมร้างไกล
ปวดฤทัย เกินจะพอ

เห็นเป็น ขนมหวาน
หาสำราญ ทำสอพลอ
ยิ้มกริ่ม มิรีรอ
ทำท่าพ้อ ให้หลงลม

ลิ้มรส อาบอิ่มสิ้น
สะบัดลิ้น กลิ้งเป็นกลม
ทิ้งไป ปล่อยให้ขม
สุดระทม ห่มอาลัย

ชายเอย ชายหนอชาย
ช่างกระไร ไร้เมตตา
ไร้สิ้น เสน่หา
ไร้วาจา ไร้ปรานี

จดจำ จับในจิต
หักความคิด มีศักดิ์ศรี
ใช่ไร้ชาย ในโลกนี้
ยังดีดี ให้ชื่นชม

ชีวินมธุรา				
25 เมษายน 2551 00:09 น.

รักร้าวสาวฝั่งโขง ภาคสาม

ชีวินมธุรา

สายนทีใหลหลั่งริมฝั่งโขง
คันเรือโยงล่องลอยเหนือชลสินท์
เสียงแผ่วแผ่วสาดเซาะเกาะแก่งริน
เลี้ยงชีวินสองฟากฝั่งทั้งลาวไทย

ยินแต่เสียงเพรียกพร่ำทุกค่ำเช้า
นั่งคอยเฝ้าริมฝั่งสาวหน้าใส
อ้ายเคยอยู่ร่วมชมดื่มด่ำใจ
ยามฟ้าใกล้ลาลับดับตะวัน

หวลระลึกเรื่องหลังผ่านเลยแล้ว
เหลือน้องแก้วผู้เดียวเหลียวหาฝัน
จะเชยชิดเคียงคู่ทุกทุกวัน
ลับเลยพลันหันเหห่างร้างไกล

สาวฝั่งโขงเจ้าเอยมิเคยคิด
รักฝังจิตติดตรึงเกินขานไข
บ่าวลืมเลือนน้ำคำวอนว่าไป
หฤทัยแห้งโหยร้าวโรยรา

เฮามักอ่อนโดนป้อนวจีหวาน
เฮาสำราญยามบ่าวเจ้ามาหา
เฮาเจ็บช้ำทิ้งไปไม่บอกลา
เฮานี่หนาลาแล้วบ่าวคืนคำ

ชีวินมธุรา				
12 กุมภาพันธ์ 2551 15:34 น.

ชายหนอชาย

ชีวินมธุรา

ลมร้อน โบกสะบัด
ใบไม้ซัด ร่วงลงดิน
เหลืองอ่อน หอมรวยริน
กรุ่นไอกลิ่น ดอกไม้งาม

สาวสวย งามเริงร่า
สุขหรรษา มีล้นหลาม
ชายหนุ่ม เฝ้าติดตาม
ทุกโมงยาม มิหน่ายเลย

ดอกไม้ ดังสาวสวย
ทั้งรุ่มรวย เสน่ห์เผย
กลีบดอก น่าชิดเชย
แมลงเอย บินไต่ตอม

สาวน้อย แสนเพียบพร้อม
ยากจะยอม แก่ชายใด
หากว่า รักจริงไซร้
ดำเนินไป ตามทำนอง

หากแม้ ถูกเด็ดดม
คงขื่นขม ใจลอยล่อง
ว้าเหว่ดั่ง ละออง
ฝุ่นธุลี ปลิวตามลม

พี่ชายจ๊ะ อย่าริหลอก
อย่ากลับกลอก ในคารม
หมุนกลิ้ง เป็นลิงลม
ชื่นเชยชม แล้วจากไป

เห็นใจ ในหญิงบ้าง
ปล่อยอ้างว้าง สุดหม่นไหม้
ตรอมตรม บ่มฤทัย
ชายหนอชาย ร้ายจริงจริง

ชีวินมธุรา				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟชีวินมธุรา
Lovings  ชีวินมธุรา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟชีวินมธุรา
Lovings  ชีวินมธุรา เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟชีวินมธุรา
Lovings  ชีวินมธุรา เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงชีวินมธุรา
>