14 มีนาคม 2548 13:12 น.
ต้นรัก กลางหทัย
สับสน...กับความคิด จิตมุ่งมาด
สับสน...กับความคาด จิตมาดหวัง
สับสน...กับความค้น จิตข้นคั่ง
สับสน...กับความคลั่ง จิตคลั่งเธอ
สับสน...เมื่อเธอไม่ ใส่ใจรัก
สับสน...เมื่อเธอผลัก สิ่งเสนอ
สับสน...เมื่อเธอไกล ไม่เจอะเจอ
สับสน...เมื่อเธอเก้อ เธอกลัวเกรง
สับสน...ยามไม่มี วจีเอ่ย
สับสน...ยามล่วงเลย วันฝันเคว้ง
สับสน...ยามมีทุกข์ บุกบดเบ่ง
สับสน...ยามบรรเลง เพลงโศกา
สับสน...เพราะฉันเป็น เช่นเดี๋ยวนี้
สับสน...เพราะศักดิ์ศรี อันมีค่า
สับสน...เพราะมีกรอบ ครอบกายา
สับสน...เพราะเวลา ใช่คราควร
สับสน...กับความคิด จิตมุ่งมั่น
สับสน...กับวานวัน อันผันผวน
สับสน...กับสิ่งพบ ต้องทบทวน
สับสน...กับใจครวญ ใคร่รักเอยฯ
14 มีนาคม 2548 02:37 น.
ต้นรัก กลางหทัย
สองวัน ที่ผัน ผ่านมา
คิดว่า เธอรู้ จักฉัน
ดีใจ ในคำ คำนั้น
สองวัน สุขสันต์ เหลือเกิน
แต่มา คราวัน วันนี้
สุขหนี ดุจร้าง ห่างเหิน
ใจฉัน พลันวับ ยับเยิน
เผชิญ วิโยค โศกตรม
เธอถาม ความว่า คือใคร
ทำให้ กล้ำกลืน ขื่นขม
สะอึก กระอัก รักล่ม
ระทม ต่อไป ใจเอย
แต่ว่า ฉันคือ ใครกัน
คำนั้น ฉันขอ งดเผย
เมื่อเธอ ไม่ล่วง รู้เลย
ขอเฉย ไม่เอ่ย แล้วกัน
ขอเป็น เพื่อนใหม่ ได้ไม่?
เพื่อนใจ ผู้ให้ สุขสันต์
รักใคร่ ห่วงใย ผูกพัน
ทุกวัน ทุกคืน ไม่จาง
เพื่อฉัน ได้ทำ หน้าที่
ตามมี ตามฝัน สรรค์สร้าง
ได้ปัน สิ่งสุข ทุกอย่าง
เป็นราง วัลใจ ให้เธอ
เป็นเพื่อน คอยเตือน สติ
เป็นเพื่อน คอยริ เสนอ
เป็นเพื่อน คอยปลอบ ใจเธอ
เป็นเพื่อน คอยเหม่อ เมียงมอง
เป็นเพื่อน คอยรัก ห่วงใย
เป็นเพื่อน คอยไล่ ภัยผอง
เป็นเพื่อน คอยยิ้ม ยกย่อง
เป็นเพื่อน คอยส่อง สิ่งดี
เป็นได้ หรือไม่ โปรดเอ่ย
เฉลย เอ่ยความ ตามนี้
ฉันนั้น พร้อมจินต์ ยินดี
พร้อมมี เธอเป็น เพื่อนใจ ฯฯฯ
14 มีนาคม 2548 02:20 น.
ต้นรัก กลางหทัย
ต้น....รัก กลางหทัยในชื่อนี้
รัก.....มากมี มีล้น พ้นขับขาน
กลาง..ดวงจิต จิตใสใส ไร้พิษพาล
หทัย...ซ่าน ด้วยธารธรรม ล้ำน้ำใจ
คือ......นามนัย ที่ใจจินต์ ถวิลมา
นาม....นี้หนา นามปากกา พาเขียนไข
ของ.....ฉันผู้ อยู่ในโลก อันแสนไกล
ฉัน.....ชอบใช้ ใส่เป็นนาม ยามเขียนกลอน ฯ
ต้นรักต้นนี้....
ถูกแอบปลูกไว้...ณ กลางหทัย
ยากที่ใครจะประสบพบเห็นได้
เพราะถูกปลูกไว้อย่างลึกเร้น
อาจจะผิดแผกแปลกธรรมชาติ
แต่ก็ไม่อาจปลูกให้ใครเห็น
เพราะมันเป็น...ต้นรัก...จำเป็น
จำเป็นต้องเติบโตภายใน
แต่สักวันหนึ่ง...ซึ่งคงไม่นาน
เมื่อกาลเวลาคอย ๆ เลื่อนไหล
เมื่อมัน..เติบโตจนน่าพอใจ
คงต้องถูกย้ายไปปลูกตามธรรมดา
และด้วยการที่ถูกปลูกเพาะ
ในกระเปาะภายในนั้นหนา
ต้นรัก...ต้นนี้จึงน่าจะแกร่งกล้า
พร้อมที่จะฝ่าอุปสรรคในการดำรงอยู่...
ตราบนานเท่านาน
13 มีนาคม 2548 10:20 น.
ต้นรัก กลางหทัย
คิดถึง...คิดถึงเธอ เพ้อรำพัน
คิดถึง...ทุกทุกวัน ไม่ผันหาย
คิดถึง...อยู่อย่างนี้ ไม่มีคลาย
คิดถึง...ตั้งมากมาย หลายเวลา
คิดถึง...เพราะไม่เห็น เป็นเช่นไร
คิดถึง...เพราะอยู่ไกล ใจห่วงหา
คิดถึง...เพราะรักล้น พ้นคณา
คิดถึง...เพราะอุรา สุดอาทร
คิดถึง...ใช่ยามเช้า เพียงเท่านั้น
คิดถึง...ทั้งกลางวัน ไม่ผันผ่อน
คิดถึง...ยามบ่ายเย็น เป็นอาวรณ์
คิดถึง...แม้ก่อนนอน ตอนราตรี
คิดถึง...คิดถึงเธอ เธอจงรู้
คิดถึง...ยอดพธู อยู่อย่างนี้
คิดถึง...มากมายจริง ยิ่งทวี
คิดถึง...เธอคนดี ที่สุดเอย ฯฯฯ
13 มีนาคม 2548 02:26 น.
ต้นรัก กลางหทัย
สิบสี่... กุมภาพันธ์ วันความรัก
โลกรู้จัก... ตระหนักซึ้ง ถึงคุณค่า
ประเพณี... มีนิยม สร้างสมมา
เนิ่นนานช้า... สืบสานกัน ปันไมตรี
ทว่า.. สำหรับฉัน วันความรัก
ฉันตระหนัก...ในทุกวัน ปันสุขี
ทุกค่ำเช้า... เฝ้าห่วงใย ใจหวังดี
แผ่ไมตรี... ไม่มีเว้น เป็นประจำ
ยามตื่น... เฝ้าห่วงหา ใจอาวรณ์
ยามก่อนนอน...อ้อนวอนพระ ช่วยคุ้มค้ำ
ยามอื่นอีก... ไม่ปลีกใจ ใฝ่น้อมนำ
ทุกสิ่งส่ำ... ที่ดีแท้ มอบแด่เธอ
ทุกวัน... สำหรับฉัน จึงมีค่า
เพราะเหตุว่า...ฉันตระหนัก รักเสมอ
ที่สำคัญ... ฉันอยากบอก ว่า รักเธอ
รักเลิศเลอ ... ไม่เลือนลาง จืดจางเอย ฯฯฯ
หน้าส่วนตัว
551
