29 มีนาคม 2548 02:22 น.
ต้นรัก กลางหทัย
น้ำตาหยดรดพื้นสะอื้นอก
ดุจดังตกจากหุบผาแทบอาสัญ
เจ็บแสนเจ็บเหน็บหนาวรวดร้าวครัน
ฤาจะลบจบสัมพันธ์ผูกพันมา
เหตุเพราะเจอคำเธอค้านต้านใยรัก
พร้อมไสผลักรักที่ให้ไร้คุณค่า
นับเนิ่นนานเฝ้าสานต่อทอถักมา
แม้อุราระทมตรอมเคยยอมทน
แต่ครานี้ท่าทีที่เธอทำ
ได้ตอกย้ำให้ช้ำทุกข์กว่าทุกหน
คงยากแล้วแนวทางรักปักกมล
ยอมจำนนเถิดหนาชะตาเรา
พินิจนัยในเหตุผลเธอบ่นอ้าง
มันผิดทางอย่างเธอเอ่ยเฉลยเล่า
ควรยอมรับกับความจริงทิ้งความเศร้า
อย่าร้อนเร่าจงเข้าใจ...ใจปล่อยวาง...ฯ
27 มีนาคม 2548 23:14 น.
ต้นรัก กลางหทัย
รักเอ๋ยรัก รักใดเล่าเท่าแม่รัก
ไม่เคยผละไม่เคยผลักแม่รักหวง
รักของแม่รักแท้ยิ่งสิ่งทั้งปวง
เพราะในทรวงแม่ห่วงลูกผูกใจมั่น
ยามลูกท้อต่อความหวังที่ตั้งจิต
ให้หวนคิดคะนึงถึงซึ่งรักนั้น
ยามลูกทุกข์เพราะถูกผลักรักล่มพลัน
ให้หวนหันหารักแท้แม่มากมี
เอารักแท้ของแม่มาเป็นยาใจ
รักษาให้ใจเข้มแข็งไม่แหนงหนี
แม่หวังให้ลูกก้าวไกลไร้ราคี
สร้างชีวีที่ดีล้ำไม่ต่ำทราม
ยามผิดหวังกับความรักที่ถักทอ
แม้จักท้อเพียงใดไม่ผลีผลาม
ผิดหวังบ้างช่างเถิดหนาอย่าวู่วาม
ยังมีความหวังอันล้ำแม่พร่ำรอ
หยุดเถิดน่ะหยุดใจอย่าได้โศก
ความวิโยคยิ่งโยกใจให้ทุกข์หนอ
คิดถึงแม่เข้าไว้ใจอย่าท้อ
หน้าที่รออีกมากมายให้ได้ทำ ฯ
อย่าให้ความผิดหวังเรื่องความรัก...
มาผลักความหวังอื่นๆ ให้ตกไป...
จงเข้มแข็งและตั้งใจ...
เพื่อก้าวต่อไป..ในทางชีวิตที่ดำเนิน...
ใครจะรักหรือไม่...ช่างเขาเถิด
รักที่ประเสริฐ...เรามีอยู่อย่ามองเมิน
รักของแม่นั่นไง...มีค่าเกิน
ควรสรรเสริญและใส่ใจ...ไล่ทุกข์เอยฯฯฯ
26 มีนาคม 2548 17:31 น.
ต้นรัก กลางหทัย
เลิกซะเถอะ คำเธอกล่าว แสนร้าวจิต
ทำให้คิด ทบทวน ชวนหวั่นไหว
ทางใคร ทางมัน คำนั้นไซร้
ยิ่งทำให้ เยื่อใยล่ม จมวางวาย
ได้ยินคำ เธอพร่ำกล่าว แสนหนาวเหน็บ
อุราเจ็บ เกินเก็บกด ให้ลดหาย
ทำอย่างไร ในท่าที ที่เบี่ยงบ่าย
ถูกทำลาย สายธารใจ ในฉับพลัน
หรือจะหยุด ฉุดรั้งไว้ ในเพียงนี้
พอกันที กับรัก ที่ถักฝัน
เพื่อให้สม อารมณ์ปอง ของเธอนั้น
มีใครกัน ช่วยฉันได้ ไหนบอกที
สับสน โศกเศร้า เช้ายันค่ำ
ทุกข์กระหน่ำ หน่วงหนัก แทบจักหนี
หรือจะไป ให้สุดฟ้า สุดธานี
ปลีกชีวี ลี้หลบ จบสัมพันธ์
คิดคิดไป ใจยิ่งวุ่น สุขพรุนพร่าง
แสนอ้างว้าง บนทางรัก ที่ถักฝัน
เลิกเสียเถอะ คำเธอกล่าว ทำหนาวสั่น
อีกกี่วัน จะผันผ่าน สะท้านใจ ฯ
22 มีนาคม 2548 23:23 น.
ต้นรัก กลางหทัย
ณ วันนี้เมื่อปีก่อนย้อนคะนึง
เป็นวันซึ่งยังตรึงตราพาใจหมาย
แม้นผ่านกาลนานนับปีที่ท้าทาย
มิวางวายบ่ายเบี่ยงเลี่ยงลืมลา
คำว่า รัก ถูกถักถ้อยร้อยเรียงความ
มีนิยามตามใจจินต์ถวิลหา
เขียนเป็นเล่มเล่าเรื่องราวคราวก่อนหน้า
เพื่อบอกว่า รักเธอมากจากใจจริง
ส่งเป็นสารขานกล่าวราวเรื่องลับ
ด้วยใจคับอยากขับไขในทุกสิ่ง
แต่ก็กลัวตัวเธอจะผละผลักทิ้ง
ความรักจริงที่อิงแนบแอบมานาน
ณ วันนี้เมื่อปีก่อนในตอนนั้น
ดวงใจฉันจึงปั่นป่วนชวนสะท้าน
หากดับดิ้นสิ้นหวังดังต้องการ
ใจคิดอ่านขอหลบหลีกปลีกให้ไกล
แต่ด้วยรักที่ปักมั่นยากบั่นทอน
จึงอาวรณ์ไม่ถอนทิ้งสิ่งฝันใฝ่
แม้เธอจักไร้รักตอบมอบจากใจ
ฉันก็ไม่ไร้พลังมุ่งหวังต่อ
จนวันนี้วี่แววรักยังยักย้าย
ยากทำนายทายทักความตามใจขอ
จึงจำทนทุกข์รันทดอดใจรอ
เฝ้าถักทอรักต่อไป...ด้วยใจจริง ฯฯฯ
22 มีนาคม 2548 10:05 น.
ต้นรัก กลางหทัย
ยามราตรีที่ผันผ่าน ณ วานนี้
ใจของพี่เพ้อรำพันฝันถึงเจ้า
ภาพในฝันพาตื้นตันไม่ผันเพลา
ฝันเห็นเราเอาดอกไม้มอบให้กัน
ปากเจ้ายิ้มอิ่มอุ่นละมุนจิต
ตาเจ้าพิศพินิจมองจ้องเป็นมั่น
สื่อความในใจตระหนักว่ารักกัน
ยากทอนบั่นผูกพันแน่นแสนมั่นคง
แต่สักครู่อู่ใจนั้นพลันต้องอึ้ง
เพราะรู้ซึ้งถึงความจริงสิ่งไหลหลง
ตื่นจากหลับสุดคับจิตคิดปลดปลง
ดุจตกลงจากสวรรค์เพียงฝันไป
หากความจริงเป็นจริงได้ดังในฝัน
คงสุขสันต์สมมั่นมาดเฝ้าคาดใฝ่
น้องเอ๋ยน้องขอร้องร่ำพร่ำถามไถ่
เป็นได้ไหมในสักวัน...ฝันเป็นจริง ฯ
หน้าส่วนตัว
1256
