12 มีนาคม 2548 01:43 น.
ต้นรัก กลางหทัย
ณ คืนหนึ่ง ซึ่งแสนสั้น ฉันฝันว่า
ข้างกายา มีเธออยู่ คู่เคียงฉัน
ร่วมก้าวย่าง บนทางไกล ไปด้วยกัน
สาระพัน ปัญหา บุกบ่าไป
มือสองมือ จับถือกัน อย่างมั่นคง
สองใจตรง ลงกันได้ ไม่หวั่นไหว
เท้าก้าวย่าง ไปข้างหน้า ค้นหาชัย
สุขสดใส คือเป้าหมาย ขวนขวายมี
บนเส้นทาง เส้นนั้น ที่บั่นบาก
พบทั้งยาก พบทั้งเย็น เป็นเช่นนี้
ยามพบยาก เธอเอ่ยปาก ฝากวจี
ว่าขอพี่ จงอดทน จนพ้นภัย
น้องพร้อมอยู่ คู่เคียงข้าง ไม่ห่างกัน
เพื่อฝ่าฟัน ทุกปัญหา อย่าหวั่นไหว
ยามพบเย็น ก็เช่นกัน ปันน้ำใจ
เธอมอบให้ ร้อยยิ้ม อิ่มอุรา
เราทั้งสอง ครองชีวิต เป็นมิตรมั่น
อยู่ด้วยกัน อย่างพันผูก ถูกทีท่า
แม้เพียงฝัน แต่ฉันเชื่อ ว่าวันหน้า
ฝันที่ว่า จักเป็นจริง มิ่งมงคล ฯ
11 มีนาคม 2548 11:16 น.
ต้นรัก กลางหทัย
ขอ...อ้อนวอน เถิดเธอจ๋า อย่าถือโกรธ
ขอ...ได้โปรด ยกโทษให้ ไม่ถือสา
ขอ...ได้ไหม ขออภัย ในทีท่า
ขอ...เธออย่า อารมณ์บูด พูดดีดี
เพียง...แค่เอ่ย เผยความจริง อิงแอบจิต
เพียง...แค่คิด เป็นมิตรมั่น ปันสุขศรี
เพียง...แค่อยาก ฝากหัวใจ ด้วยใยดี
เพียง...แค่นี้ แค่มีใจ ใฝ่รักเธอ
รับ...ไว้เถิด รับรักนี้ ที่มอบให้
รับ...ไว้เถิด รักจริงใจ ใฝ่เสนอ
รับ...ไว้เถิด รักมุ่งมั่น ใช่ฝันเพ้อ
รับ...ไว้เถิด รักเสมอ รักยั่งยืน
รู้...ไหมว่า กว่าจะรัก ฉันหนักจิต
รู้...ว่าผิด แต่ยังหวัง ตั้งหน้าฝืน
รู้...ว่ามัน อาจผันเบน เป็นเช่นอื่น
รู้...ว่าขื่น รู้ว่าตรอม ยังยอมทน
รัก...ที่เอ่ย เผยออกไป ใสสะอาด
รัก...ที่วาด ปราศมายา พาฉงน
รัก...ที่มอบ จึงมากค่า เกินกว่าค้น
รัก...เธอล้น พ้นบรรยาย ขยายความ ฯ
11 มีนาคม 2548 02:35 น.
ต้นรัก กลางหทัย
ห่วงใย...อยู่เสมอ เธอจงรู้
ห่วงใย...ยอดพธู มิรู้หน่าย
ห่วงใย...ทุกยามวัน มิผันคลาย
ห่วงใย...ตั้งมากมาย หลายเวลา
ห่วงใย...ว่าเธอเป็น เช่นไรบ้าง
ห่วงใย...ว่าเธอว่าง หรือวุ่นหนา
ห่วงใย...ว่าเธอสุข หรือทุกข์ล้า
ห่วงใย...ว่าเธอผวา หรือกล้าแกร่ง
ห่วงใย...ว่าเธออด หรือเธออิ่ม
ห่วงใย...ว่าเธอยิ้ม หรือเธอแย้ง
ห่วงใย...ว่าเธอชอบ หรือเธอแช่ง
ห่วงใย...ว่าเธอแหนง หรือเธอหนุน
ห่วงใย...อยู่เสมอ เธอจงรู้
ห่วงใย...ยอดพธู มิรู้ขุ่น
ห่วงใย...ยามอยู่ไกล ใจวายวุ่น
ห่วงใย...ไม่หย่อนหยุ่น ครุ่นถึงเธอ ฯ
ขออวยพรให้เธอมีสุขทุกคืนวัน...ด้วยความห่วงใย....
11 มีนาคม 2548 02:17 น.
ต้นรัก กลางหทัย
รัก.......ของฉัน จักมั่นคง ดำรงอยู่
เธอ......จงรู้ ไว้เถิดหนา อย่าสงสัย
ตลอด...กาล นิตย์นิรันดร์ ฉันมั่นใจ
ไป........แดนใด แม้นไกลห่าง มิล้างลา
ตราบ....เท่าที่ ยังมีปราณ แผ่ผ่านกาย
ชีวิต......ยัง ไม่ล้มตาย ย้ายโลกหล้า
สิ้น........รักหรือ คือสิ้นฉัน วันลับลา
สลาย.....ร่าง ล้างวิญญาณ์ ลารักเอย ฯ
11 มีนาคม 2548 00:20 น.
ต้นรัก กลางหทัย
คิดถึงน่ะจะบอกให้เธอได้รู้
แม้จะอยู่ห่างไกลกันฉันห่วงหา
คิดถึงน่ะจะบอกให้ใช่มายา
แต่ด้วยว่าใจของฉันนั้นรักเธอ
เมื่อไหร่กันฉันและเธอจะเจออีก
ฉันจะปลีกเวลามาหาเสมอ
ยามอยู่ใกล้รู้สึกใจมันอิ่มเอ่อ
อาจเพราะเธอคือคนดีที่สุดเอยฯ
หน้าส่วนตัว
463
