22 พฤศจิกายน 2547 12:04 น.
วายุ...
อยู่ตรงนี้ ที่ ๆ ฉัน เคยยืนอยู่
หลายสิ่งดู เหมือนเดิม ในวันเก่า
แต่ตอนนี้ ไม่มีเธอ แม้แต่เงา
รู้ไหมฉันเหงาที่วันนี้ไม่มีเธอ
เป็นเพียงใคร...ที่เธอไม่เคยรัก
เป็นเพียงใคร...ที่รู้จักและพบหน้า
เป็นเพียงใคร...ที่เธอเห็นเพียงผ่านตา
เป็นเพียงใคร...ที่เธอไม่เคยเห็นค่าในหัวใจ
ส่งใจผ่านฟ้าทุกคืนวัน
เผื่อว่าความรู้สึกของฉันจะผ่านถึงเธอได้
ให้หันกลับมามองเห็นค่าความในใจ
ว่า...เธอก็เป็นเพียงใคร ที่ใจดวงนี้จะมั่นคง
22 พฤศจิกายน 2547 11:54 น.
วายุ...
หากเธอเป็นเหมือนน้ำทะเล
ฉันคงเป็นปลาเกเรที่ขาดเธอไม่ได้
หากเธอเป็นแสงแดดให้อุ่นไอ
ฉันคงเป็นคนขี้หนาวที่ต้องอยู่ใกล้ ๆ ทุกเวลา
-- -- -- -- -- -- -- --
หากเธอเป็นเหมือนฟ้ากว้าง
ฉันขอเป็นปุยเมฆเบาบางอยู่บนฟ้า
คงเป็นคนขี้แยต้องให้เธอดูแลตลอดเวลา
ก็รักเธอนี่นา...เธอจึงเป็นทุกสิ่งที่มีค่าในหัวใจ..
22 พฤศจิกายน 2547 11:45 น.
วายุ...
ถ้าเธอได้มองตาฉัน
เธอจะรู้ถึงความรู้สึกเหล่านั้นจากมันได้
ว่าคน - คนหนึ่ง ที่รักเธอสุดหัวใจ
บอกเธออย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้
*** --- นอกจากสายตา
แววตา -- ของคน .. คนหนึ่ง
แววตา -- ของคนคอยซึ้ง คอยห่วงหา
แววตา -- ที่หวังว่าสักวัน เธอจะหันมองมา
สบตา แล้วบอกความรู้สึกมากค่าแทนใจ
หน้าส่วนตัว
789
