8 สิงหาคม 2548 09:01 น.
วายุ...
ตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่ว่า เธออยู่ไหน
กำลังทำอะไร ห่วงใย อยู่เสมอ
เธออยู่ไหน อยู่ไหน นะเธอ
คิดถึงเสมอตลอดเวลาที่หายใจ
ทำอะไรอยู่นะ คิดถึงฉันหรือเปล่า
วันที่ฉันเหงา เธออยู่ไหน เธออยู่ไหน
เวลาของคนรอมันช้ามากรู้ไหม
แต่เวลาที่เธออยู่กลับใคร ๆ มันคงจะผ่านไปเร็ว
นาทีของฉันมันผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ที่ไม่เคยรู้ว่า จะสิ้นสุดลงเมื่อใด
ทุกนาทีที่เธอไกล แสนไกล
จะรู้มั้ย ใครคนหนึ่งคิดถึงเธอ
2 สิงหาคม 2548 12:36 น.
วายุ...
บางเวลาที่เธอไม่มีใคร
ในหัวใจเธอคงจะอ้างว้าง
คงจะเหงา มากน้อยถึงปานกลาง
อาจมีบ้างที่ขี้แยเอาแต่ใจ
ถึงแม้ฉันอยู่ห่าง เธออย่างนี้
เพื่อนดี ๆ อย่างฉันยังมีให้
จะคอยส่งความรักความห่วงใย
อาจห่างไกลส่งให้คนสำคัญ
เมื่อรักใครคนหนึ่งต้องผิดหวัง
ในบางครั้งอาจท้อ และไหว - หวั่น
แต่ขอให้เธอรู้ ยังมีฉัน
อาจห่างกันแต่ฉันยังรักเธอ
แทนทุกสิ่งทุกอย่าง ที่มีให้
แทนหัวใจทุกห้องที่พร่ำเพ้อ
แทนความรักมากมายอยู่เสมอ
ฉันรักเธอคือสิ่งแทนใจ
2 สิงหาคม 2548 12:28 น.
วายุ...
เราอาจดีไม่พอ สำหรับเธอ
อาจจะเซ่อ จะซ่า อยู่อย่างนี้
แต่รู้ไหม ว่ารักที่เรามี
ยังคงที่เพียงเธอเสมอมา
ก็รักนะ ฉันรักอยู่ในใจ
อาจหวั่นไหวในบางครั้ง ที่อ่อนล้า
แต่ก็อยากให้เธอรู้เธอมีค่า
และเหนือกว่าสิ่งอื่นใดที่ฉันมี
ฉันอาจเป็นเพียงคนที่ไร้ค่า
แต่ก็รักเธอนะ คนแสนดี
ทำอย่างไรก็ไม่รู้ใจดวงนี้
ถึงได้มีแต่เธอมากกว่าใคร
หน้าส่วนตัว
800
