21 กันยายน 2550 15:08 น.
วายุ...
ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต
คือการได้เกิดมาเจอเขาและเรารักกัน
ตลอดเวลาที่คบกันฉันคิดอย่างนั้นมาตลอด
รักเค้าและวางใจเขาอย่างเต็มร้อย
คนรอบข้างหลายคนกระซิบเตือน
ว่าฉันกำลังจะกลายเป็นคนตาบอด
ด้วยรัก บังตา บังใจ
แต่ฉันไม่เคยเชื่อใคร
และไม่เคยฟังเสียงของคนอื่น
เพราะมั่นใจในเขาและมั่นใจในตัวเอง
ฉันจึงไม่ใส่ใจความเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา
ทั้งๆที่ทุดอย่างแทบจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม
ก็ด้วยรักเพียงคำเดียว
ทำให้ฉันพยายามหลอกตัวเอง
แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนฉลาดนัก
แต่ว่าฉันก็ไม่โง่จนปิดตาปิดใจตัวเองทั้งหมด
แม้ในยามที่รักบังตาจนตามืดบอด
ฉันก็มองหาความจริงได้..
แต่ที่ฉันเชื่อเพราะเขาทำให้เชื่อ
ไม่ต่างไปจากคนอื่นที่เชื่อใจคนรัก
แล้วถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น
ก้เพราะคนรักทำให้วางใจได้เต็มร้อย
"คนร้ายในร่างคนรักในหลายๆคน
ก้คงต้องพยายามทำให้อีกฝ่ายหนึ่งเชื่อว่า
ตัวเองมีรักแท้มาให้
อาจจะเพื่อเอาชนะใจอีกฝ่าย
เป็นความท้าทายหนึ่งของวีวิต"
สิ่งหนึ่งที่เรายังติดค้างกัน
และคำสำคัญที่ฉันยังอยากได้ยิน
คือคำว่า"ขอโทษ"
เพราะคำขอโทษจากปากเขา
จะทำให้ฉันให้อภัยตัวเอง
21 กันยายน 2550 14:48 น.
วายุ...
คนส่วนมาก
จะเดินออกไปจากคนรักเก่าแบบเงียบๆ
เมื่อเลือกแล้วที่จะเร่มต้นกับคนใหม่
โดยไม่มีคำรำลา
เพราะคิดว่าคนฟังจะเจ็บจนขาดใจตายไปต่อหน้า
ให้ตัวเองต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
หรือไม่มีข้ออ้างอื่นใดที่จะไปจากคนเก่า
จึงเดินจากไปแบบเงียบๆ
ไม่มีคำตอบไม่มีเหตุผล
ระหว่างแนกับเขา
เราก็ไม่ต่างจากคนอื่นนัก
วันสุดท้ายที่เราเจอกัน
เขายังบอกรักแนจนถึงนาทีสุดท้าย
ไม่มีวี่เเววของคนจะไปเลยซักนิด
นี่คือสิ่งที่ฉันจำไว้จนวันตาย
ว่านี่คือความโหดร้ายที่สุด
ในความทรงจำของวีวิตที่เขาทิ้งไว้
ถ้าวันไหนที่ฉันรักใครบางคนอีกต่อไปไม่ได้
และถ้าต้องกลายร่างเป็นคนใจร้าย
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
ฉันจะรวบรวมความกล้า
และบอกเขาคนเก่าว่า"ลาก่อน"
พรุ่งนี้วันต่อไปเราจะไม่มีกันและกันคำรำลาจะทำให้คนฟังเจ็บเจียนตาย
แต่มันก็ยังมีจุดจบและมีจุดเริ่มต้นไปพร้อมๆกัน
"นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดครั้งสุดท้าย
ที่เราจะทำได้เพื่อคนเคยรัก
21 กันยายน 2550 14:26 น.
วายุ...
คำถามแรก............
ที่คนประเภทเดียวกันกับที่ฉันอยากรู้ก็คือ
"คนใหม่ดีกว่าเราตรงไหน"
แม้กระทั้งที่เธอเดินไปกับใครคนใหม่แล้ว
ฉันก็ยังคงอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอยังรักฉันอยู่หรือเปล่า
แถมยังอดเข้าข้างตัวเองไม่ได้
ว่าอย่างน้อยถ้าไม่รักแล้ว
ก็น่าจะยังเหลือความผูกพันธ์อยู่บ้าง
แม้บางคำถามตัวเราเองจะรู้คำตอบได้ดีที่สุด
ไม่ต้องรอคำพูดจากปากเธอ
เพราะคำตอบจากการกระทำนั้น
มันฟ้องอย่างชัดเจนอยู่แล้วว่ารักไม่มีเหลืออยู่
เมื่อหมดรักความผูกพันธ์ก็หมดลมหายใจไปด้วย
ก็ถ้าจะเค้นออกจากปากเธออีก เราเองมีแต่เจ็บมากขึ้น
เพราะเธอก็บอกให้รู้อยู่แล้วว่าใครดีกว่าเรา
ด้วยการเดินไปกับคนอีกคน
สำหรับตัวฉันเอง
แม้การกระทำของเธอมันจะฟ้องชัด
แต่ฉันก็ยังอยากจะได้ยินจากปากเธออยู่ดี
ไม่ใช่เพราะว่าอยากเจ็บใจมากกว่าที่เป็นอยู่
"แม้ความจริงจะไม่น่าฟังนัก
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเหตุผลหนึ่ง
ที่จะช่วยให้ฉันหมดรักเธอได้เร็วขึ้น
ก็เท่านั้นเอง"
หน้าส่วนตัว
1530
