19 มิถุนายน 2548 14:29 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
เมื่อจะรักกลัวด้วยเหรอ การที่คนเราอกหัก
เมื่อคนเราเลือกที่จะรัก อย่ากลัวเลยที่จะเกิดขึ้น
จงตตะหนักไว้เสมอว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมีเกิดก็ต้องมีดับไป
ความรู้สึกที่เหลือ คงไม่แปลกอะไรถ้าจะบอกว่าอดทน
การเป็นนักรักที่แท้จริง จะไปกลัวอะไรใช่ไหม
มีพบ ก็พรากก็ต้องมีน้ำตา ยอมรับไว้และเตรียมพร้อมกับความรัก
20 เมษายน 2548 13:58 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
อีกครั้งของชีวิตที่ก้าวเดิน
ครั้งหนึ่งเคยถึงที่ปองหมาย
แต่อีกครั้งที่ต้องเดินอย่างเดียวดาย
ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิด
คิดถึงอะไรก็ไม่รู้ จึงได้มุ่งหน้าสู่ เรืองเมือง
บางครั้งมันก็ดี บางครั้งมันก็ตกต่ำ เหลือจะรับได้
คิดนะว่าทำไมเราถึงได้ก้าวมาอยู่ในจุดนี้
ทั้งๆที่ไม่เคยมีอะไรให้ยึดเหนี่ยว
ไม่มีแม้กระทั้งกำลังใจ และโอกาส
ฉันมุ่งมาเพื่อหวังความสุขแค่ได้คิด
ได้ต่อสู้กับความจริงที่ฉันจะต้องเจอ
ท่อแท้ไหมถามตัวเอง เพื่อหาคำตอบ
ท้อซิแต่ฉันจะต้องทำให้ได้
ทั้งๆที่ฉันยังหาที่ยึดมั่นของตัวเองไม่ได้
21 มกราคม 2548 13:45 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
ลอยเชื่อย ล่องลอย ผิวหนาว
อีกผิวกาย เย็นจัด ลำบากหนอ
ลมหนาว พัดผ่าน ใจลออ
ละอองหมอก ละมุนละไม เหน็บหนาว
ช่างหนาวเย็นจิต ช่างหนาวเหลือใจ
ห่มปกเท่าไร ใยจิตไม่รู้อุ่น
จริงหรือ หนาวเนื้อห่มเนื้อ
จริงหรือหนาวใจห่มใจ
ความอ้างว้าง เชื่อเชิญมาหรือลมหนาว
จิตว้อนหาจิตห่ม อยู่ทางใดหนอจิต คิดถึงแท้
ยามใดจิตคิด ใยห่างไกล
ใยจิตไม่ กลับห่วนมา
หนาวนี้เพียงลำพัง จิตต้องหวัง การรอคอย
21 มกราคม 2548 13:41 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
ลอยเชื่อย ลองลอย ผิวหนาว
อีกผิวกาย เย็นจัด ลำบากหนอ
ลมหนาว พัดผ่าน ใจลออ
ละอองหมอก ละมุนละไม เหน็บหนาว
ช่างหนาวเย็นจิต ช่างหนาวเหลือใจ
ห่มปกเท่าไร ใยจิตไม่รู้อุ่น
จริงหรือ หนาวเนื้อห่มเนื้อ
จริงหรือหนาวใจห่มใจ
ความอ้างว้าง เชื่อเชิญมาหรือลมหนาว
จิตว้อนหาจิตห่ม อยู่ทางใดหนอจิต คิดถึงแท้
ยามใดจิตคิด ใยห่างไกล
ใยจิตไม่ กลับห่วนมา
หนาวนี้เพียงลำพัง จิตต้องหวัง การรอคอย
19 มกราคม 2548 16:35 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
ตื่นนอนแต่เช้าด้วยอาการที่งุนงง
สายตาทั้งสองเปิดไม่เต็มที่
อ่อนล้าทั้งกาย ทั้งใจ
เหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่เมื่อวานที่เกิดเรื่อง
น่าสลด น่าใจหาย น่าเสียดาย
น่าโมโห ความผิดหวังกลับมาไม่รู้ตัว
บางเรื่อง ที่เลวร้ายอาจฝังอยู่ในใจไม่มีที่สิ้นสุด
บางเรื่องที่แสนดีกลับเลื่อนร้างหายไป
นานครั้ง จะวนเวียนแวะมาให้หายชื้นใจสักครั้ง
ตราบใด ที่ตื่นตอนเช้ายังเปิดตาไม่ค่อยขึ้น
อ่อนล้า ในวันนั้น ก็ยังคงต้องตกเป็น เหยื่อของความระทมอยู่ดี
หน้าส่วนตัว
924
