21 มกราคม 2548 13:45 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
ลอยเชื่อย ล่องลอย ผิวหนาว
อีกผิวกาย เย็นจัด ลำบากหนอ
ลมหนาว พัดผ่าน ใจลออ
ละอองหมอก ละมุนละไม เหน็บหนาว
ช่างหนาวเย็นจิต ช่างหนาวเหลือใจ
ห่มปกเท่าไร ใยจิตไม่รู้อุ่น
จริงหรือ หนาวเนื้อห่มเนื้อ
จริงหรือหนาวใจห่มใจ
ความอ้างว้าง เชื่อเชิญมาหรือลมหนาว
จิตว้อนหาจิตห่ม อยู่ทางใดหนอจิต คิดถึงแท้
ยามใดจิตคิด ใยห่างไกล
ใยจิตไม่ กลับห่วนมา
หนาวนี้เพียงลำพัง จิตต้องหวัง การรอคอย
21 มกราคม 2548 13:41 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
ลอยเชื่อย ลองลอย ผิวหนาว
อีกผิวกาย เย็นจัด ลำบากหนอ
ลมหนาว พัดผ่าน ใจลออ
ละอองหมอก ละมุนละไม เหน็บหนาว
ช่างหนาวเย็นจิต ช่างหนาวเหลือใจ
ห่มปกเท่าไร ใยจิตไม่รู้อุ่น
จริงหรือ หนาวเนื้อห่มเนื้อ
จริงหรือหนาวใจห่มใจ
ความอ้างว้าง เชื่อเชิญมาหรือลมหนาว
จิตว้อนหาจิตห่ม อยู่ทางใดหนอจิต คิดถึงแท้
ยามใดจิตคิด ใยห่างไกล
ใยจิตไม่ กลับห่วนมา
หนาวนี้เพียงลำพัง จิตต้องหวัง การรอคอย
19 มกราคม 2548 16:35 น.
เจ้าหญิงหมูบิน
ตื่นนอนแต่เช้าด้วยอาการที่งุนงง
สายตาทั้งสองเปิดไม่เต็มที่
อ่อนล้าทั้งกาย ทั้งใจ
เหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่เมื่อวานที่เกิดเรื่อง
น่าสลด น่าใจหาย น่าเสียดาย
น่าโมโห ความผิดหวังกลับมาไม่รู้ตัว
บางเรื่อง ที่เลวร้ายอาจฝังอยู่ในใจไม่มีที่สิ้นสุด
บางเรื่องที่แสนดีกลับเลื่อนร้างหายไป
นานครั้ง จะวนเวียนแวะมาให้หายชื้นใจสักครั้ง
ตราบใด ที่ตื่นตอนเช้ายังเปิดตาไม่ค่อยขึ้น
อ่อนล้า ในวันนั้น ก็ยังคงต้องตกเป็น เหยื่อของความระทมอยู่ดี
หน้าส่วนตัว
1529
