keekie

เรามีโลกใบเล็กๆ ร่วมกัน .. 
	คนเล่นกีต้าร์ได้เล่นไป .. ใครเป่าเม้าส์ออแกนได้ก็เป่าไป ..
	ใครร้องเพลงได้ก็ร้องไป .. อู๊ดๆ .. 
	และใครแอบนั่งทำมิวสิคซาบซึ้งกับเพลงได้ก็อินไป .. 
	โลกใบเล็กๆ ที่ทำให้เราได้ใช้เวลาร่วมกัน .. 
	จนท้องฟ้ามืดมิด .. 
	นายมานะร้องหายาพาราเซตามอล .. 
	แล้วก็แอบไปนอน .. เสียงกรนสนั่นแพ .. 
	ปล่อยให้อีกสามชีวิตนั่งซักชีวประวัติเพื่อเพิ่มความรู้จักกันมากขึ้น .. 
	' กรีกรี้เริ่มเข้ามาเขียนกลอนเมื่อไหร่ ' 
	' มิถุนายน 2547.. ท่านเดาอังคันล่ะ '	
	
	' ธันวาคม 2547 ' 
	เราคุยกันไป จิบกันไป กระดกแก้วกันไป ไม่มีใครสักคนแสดงอาการว่า ..
	จะถูกแอลกอฮอล์เข้าครอบงำ ..
	
	' เดี๋ยวมา .. '   ฉันบอกคู่สนทนา ..
	หลังจากนั้นเหมือนความทรงจำของฉันขาดหายไป ..
	ได้ยินเสียงคล้ายท่านเดาอังคันเรียกแว่วๆ ปลายหู ..
	' กรีกรี้ .. กรีกรี้ .. '  แต่ฉันก็ได้แต่ปล่อยให้มันดังแว่วอยู่ปลายหู ..
	เพราะโงหัวไม่ขึ้น .. ไม่สามารถขานตอบท่านได้ .. 
	
	รู้สึกตัวอีกที .. แสงอาทิตย์แยงตา .. 
	นกการ้อง .. 
	ภาพแรกที่ปรากฎแก่สายตา .. ทำให้ฉันต้องขยี้ตาซ้ำแล้ว ..
	ฉันฝันไปหรือป่าวนี่? ..