ลมหายใจแผ่วๆแล้วกอดซบ เข้าประกบกายไม่ห่างตรงข้างหู ลูกอยู่นี่พ่อจ๋า ลืมตาดู แล้วกระซิบที่ข้างหู..พ่อ..นี่หนูเอง ดาเหรอ....ค่ะพ่อหนูอยู่นี่ อยู่ตรงนี้กอดพ่ออยู่หนูไม่ห่าง หยาดน้ำที่ค้าง...ค่อยๆรินร่ำไห้ไม่มีเสียง กลั้นสะอื้นกลืนน้ำตาอยู่หน้าเตียง เมื่อสิ้นเสียง...เข้ากอดซบ...ค่อยพบกัน
หมดอารมณ์ หงุดหงิดทุกอย่าง รอยยิ้มก็จางเมื่อได้ยินเรื่องเธอกับเขา ไม่ใช่ๆ..ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่น้องสาวเรา แค่ได้ยินฉันก็เศร้า..เธอจะแก้ตัวไปทำไม โกหกฉันบ้างก็ดี เวลาแบบนี้..เข้าใจบ้างได้มั้ย น้องสาวเธอ..ที่ไม่แท้..มีอยู่ทุกทีไป แล้วคนนี้..ทำไมสำคัญๆล่ะเธอ เธอไปดูหนังกับเขา เพียงเพื่อเอามาเล่าให้ฉันฟังแค่นั้นเหรอ ไม่มีคนไปดูพอเค้าชวนก็รีบออเออ เธอนะเธอ..แล้วมีฉันไว้ทัมมัย แก้ตัวว่าเมื่อวานนี้ไม่เจอกัน ..ถ้าพยายามกว่านั้น..ก็ได้คุยกันใช่ไหม ติดต่อฉันไม่ได้..ทำไมไม่ถามเบอร์จากใครต่อใคร แล้วยัยน้องคนนั้นเขาเป็นอะไร.. ที่โทรมาเธอต้องรีบไปดูด้วยกัน.. ชอบเธอมากน๊ะรู้ตัวไว้ เลิกทำได้มั้ยนิสัยเจ้าชู้แบบนั้น ถ้าเธอมีน้องทั่วราชอาณาจักร..เป็นพันๆ งั้นจบเถอะความผูกพันธ์.. เลิกเป็นเพื่อนกัน..แล้วมาเปนแฟนฉันซะดีๆ^^v *0* จะด้ายมะต้องแอบหึงแร้วมานั่งบ่นที่นี่
จะกี่วันผันผ่านนานแค่ไหน จะยาวไกลเส้นทางที่ห่างเหิน จะกี่หมื่นพันก้าวที่ก้าวเดิน จะกี่เนินขุนเขาที่เราไป ขอแค่เพียงฤดีแค่มีหวัง ขอพลังศรัทธาอย่าหวั่นไหว ขอความรักตราตรึงซึ้งหัวใจ ขออย่าได้หน่ายแหนงแกล้งเบื่อกัน รอตรงนี้รอเสมอดั่งเพ้อหา รอเวลาพบได้แค่ในฝัน รออยู่ในนิยามความผูกพัน รอคืนวันหัวใจได้พบเธอ เพียงนิทราหลับลง ณ ตรงนี้ เพียงราตรีหนึ่งนั้นฉันเสนอ เพียงหัวใจดวงน้อยคอยละเมอ เพียงปรนเปรอมอบไว้ทั้งใจกาย เธอเท่านั้นหาใครที่ไหนเทียบ เธอผู้เปรียบเกินฝันที่มั่นหมาย เธอผู้เดียวที่รักมั่นตราบวันตาย เธอคือคนสุดท้ายของหายใจ
ซุกซ่อนซนหุ้นซุก กลั่นกรอง ซ่อนซุกแยบยลตรอง ไตร่ไว้ ซุกซนซ่อนช่ำชอง ชาญเชี่ยว ซนซุกซ่อนกระทั่งได้ เรื่องร้ายกว่าเดิม ความสง่างามหมดสิ้น บ่เหลือ ความชอบธรรมจุนเจือ เหือดแห้ง ธรรมาภิบาลเถือ แถกแหลก เหลวแล ไร้จริยธรรมแจ้ง ประจักษืแล้วชัดเจน
ฉันเป็นคนรักเธอ,,,คอยเพ้อถึง ไม่ใช่คนที่เธอพึงคนึงหา ฉันจริงใจใฝ่ดีมีรักมา เธอกลับลาพารักรี้ไม่มีใจ ไปหาคนอื่นดีมีกำนัล มีของขวัญอัญมณีสีสดใส ฉันมีเพียงเสียงสะอื้นรื้นหทัย มีหัวใจที่ไหลเหลวที่เลวทราม เธอจึงเมินเหินห่างหมางใจนัก ไม่นึกรักสมัครใคร่?...ฉันไถ่ถาม เธอตอบว่าน่าเบื่อไม่เชื่อตาม ที่บอกความคำน้ำใจ คำใฝ่รอ เป็นแค่ฝันผันผ่านแล้วราญหาย หมดความหมายตายซากยากคืนขอ แสนเหี่ยวแห้งแรงโรยโหยไห้รอ ระทดท้อระย่อใจ ไม่อาจทน แม้จงรักภักดีเธอเสมอยิ่ง กลับเป็นสิ่งแสร้งร้าย...คล้ายล่องหน เธอไม่แลไม่แม้มองกรองกมล เธอไม่สนคนเช่นฉันตันติดดิน แล้วจะรั้งนั่งอยู่ไยไม่หนีหน้า ฉันตอบว่า บัญชารักช่างหนักหิน ทำให้ฉันไม่ผันจากพรากยุพิน ยังวนเวียนไม่เปลี่ยนจินต์ ยินดีรอ
ดีแล้วจบๆกันไป เบื่อที่จะต้องตามใจคนไม่มีเหตุผล หมดสิ้นแล้วความอดทน ไม่อยากอยู่กับคนไม่มีหัวใจ เหนื่อยที่จะต้องตามงอนง้อ เฝ้ารอเจอทุกครั้งที่มาสาย งี่เง่า งอแง เอาแต่ใจ เจ้าชู้หลายใจโกหกเป็นไฟ...สุดทน ดีแล้วจบๆกันไป จะกล่าวหาว่าฉันมีใครก็ไม่สน ดีกว่าอยู่กับใครที่หัวใจไม่มีสำนึกของความเป็นคน ถึงแม้น้ำตาต้องร่วงหล่นดีกว่าอับจนอยู่กับคนอย่างเธอ
ระเริงร่ายละลายคำพร่ำอักษร รักมนต์กลอนย้อนวัยเยาว์เมื่อเนาเนิ่น ด้วยใจรัก-ปักใจเลือกทางเดิน จะเชื้อเชิญอักษรสู่อยู่คู่กัน ค่ำคืนครุ่นคอยขีดเขียนคำคมขาน ก่อกลอนกานท์สานต่อเพื่อทอฝัน เมื่อฟ้าสางเริ่มร่างรูปร่ายกลอนกัน ทุกคืนวันเฝ้าสรรค์สร้างเส้นทางกลอน กานท์กวีที่ฝันใฝ่ด้วยใจรัก ปากกาปักลงกระดาษวาดอักษร ถักถ้อยคำพร่ำลำนำทุกวรรคตอน ให้โยนอ่อนด้วยบทกลอนอ้อนจิตใจ กู่ก้องบอกทั่วฟ้าข้ารักกลอน โคลงฉันท์อ้อนอักษรศิลป์ระรินไหล ภาษาล้ำกาพย์ร่ายขจายไกล สื่อด้วยใจใฝ่ด้วยรักปักกวี
ขอขอบใจที่ให้เวลารัก ให้สมัครสำราญสมานฉันท์ ให้โอกาสไกล้ชิดสนิทกัน ให้ความฝันบรรเจิดเลิศเลื่อมลาย แม้เวลาเร็วกว่าฟ้าพยับ เธอเรียกเวลากลับฉันใจหาย ได้แค่จำเวลามาแนบกาย แม้ชีพวายไม่คลายคิดถึงเธอ ......................... ที่ห่างไปใช่ห่างเพราะร้างรัก กายห่างใจยังภักดิ์รักเสมอ แต่ห่างไปจะได้ลืมละเมอ นอนพร่ำเพ้อแต่เธอไม่เว้นวาร เพียงรู้ว่าสุขีก็ดีใจ รู้ว่าสุขสบายหายฟุ้งซ่าน รู้ว่ารักไม่ยุ่งมุ่งแต่งาน พอได้กาลจะมาพบซบตักเธอ
ฝนเอยฝนพรำ เมฆลอยคล้อยต่ำด้วยฉ่ำฝน ฟ้าแลบแปลบปลาบทาบสกนธ์ รังสีสุริยนก็เขินอาย ลมเย็นพัดเย็นยะเยือกยิ่ง เมฆน้อยลอยกลิ้งเป็นสายสาย ฝนกระหน่ำระส่ำพรรณราย ดั่งจะหมายทำลายปฐพี ครั้นเมฆสลายหายวับกับลมฝน ตะวันหม่นก็เริ่มส่งสุรีย์ศรี ดั่งชีวิตของเราก็เท่านี้ มีทั้งร้ายทั้งดีทุกชีวา
หน้าส่วนตัว
นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่
เช้าแล้วไก่แก้วขันตาวันส่อง
แสงสีทองผ่องอำไพทั่วสถาน
ปลุกหัวใจคนสู้ให้รู้งาน
ยิ้มเบิกบานรับวันใหม่ให้เปรมปรีดิ์
การเดินทางยาวไกลไม่จบสิ้น
โบกโบยบินดิ้นไปทุกถิ่นที่
อุปสรรคปัญหานานามี
รอเรานี้ฟันฝ่าอย่างท้าทาย
อาจหกล้มเหนื่อยล้าแต่อย่าท้อ
ต้องเติมต่อไฟฝันให้โชนฉาย
เดินนำร่องเบิกทางสว่างพราย
เป็นประกายส่องให้ใครอีกหลายคน
มาร่วมปันแรงใจให้นักสู้
ให้กับผู้ยิ่งใหญ่ในผองชน
สู้ต่อไปเส้นชัยไม่ไกลตน
สัมฤทธิ์ผลด้วยหัวใจเลือดนักสู้
๔๔ ทานทองคำ ๔๔
ขึ้น ๖ ค่ำ เดือน ๓ ปี จอ
...มีสักกี่คน..บนโลกใบนี้
ที่ได้รู้จักคำดี-ดี..อย่าง**เพื่อนแท้**
วันมีน้ำตา--ใช้เสียงหัวเราะรักษา..ดูแล
และมั่นใจได้แน่..ว่าเพื่อนแท้อยู่เคียงข้างคุณ..
...ฉัน..โชคดีเหลือเกิน
เพราะความบังเอิญ..จากโลกว้าวุ่น
ฟากฟ้าส่งมาให้พบพวกคุณ
และแล้วฟ้าก็ส่งพวกตัวจุ้น - -มาผูกพันกัน..
...อุ่น-อุ่น..ในสายใย
เมื่อรู้มีใคร..มาร่วมทอฝัน
จับมือเดินไป -- ทางไกลช่างมัน
ไม่ไหว-ไม่หวั่น..เพราะรู้ว่า..
...เราจะมีกันและกัน..ตลอดไป..
เก็บเอาความรู้สึก....ลึกลึก ที่บางคราวก็นึก....หวั่นไหว ทั้งที่ก็มีคนของหัวใจ แต่ทำไมจึงให้เขาเดินเข้ามา เก็บเอาความรู้สึกลึกลึก จดบันทึกว่าอาทรและห่วงหา ขอโทษนะคนดีที่ผิดคำสัญญา ให้เวลาฉันสักนิดที่ผิดไป พยายามลืมเขาที่เข้ามา ทำไมหนาใจมันล้าและหวั่นไหว นั่นก็เธอนี่ก็เขา เอายังไง หรือจะปล่อยให้เป็นไปตามเวลา เขามีในสิ่งที่เธอไม่เคยมี คือห่วงใยทุกนาที ถวิลหา เฝ้าถามไถ่เป็นอย่างไร ทุกเวลา ดูฉัน มีค่า ในสายตาเขาเหลือเกิน แตกต่างจากเธอนะ คนที่ฉันรัก ที่มักจะเห็นค่า ของฉัน ตอนห่างเหิน ฉันต้องการมากกว่าคำว่ารัก คิดถึงเหลือเกิน เพราะหนทางที่เราร่วมเดินมันยาวไกล เข้าใจ ห่วงใย อยากดูแล คอยเทคแคร์สักนิดจะได้ไหม ปรารถนาเท่านี้เอง หัวใจ ให้เวลาเธอคิดใหม่อีกไม่นาน
ตอนนี้ฉันยังไม่แน่ใจ
วันเวลายังผ่านไปเหมือนวันก่อน
ชีวิตฉันมันไม่แน่นอน
เป็นชีวิตบางตอนยังไม่เต็ม
และแล้วฉันนั้นนั่งคิด
ว่าชึวิตใช่ของใครมันของฉัน
ตัวฉันเองเป็นคนกำหนดมัน
นับจากนั้นฉันตั้งมั่นฉันเอาจริง
ฉันไม่สนคนข้างๆจะว่าไง
ขอแค่ใจได้ทำตามทางที่ฝัน
ขอลองเสี่ยงกับมันดูสักตั้ง
สุดท้ายนั้นเป็นอย่างไรไม่เสียใจเลย
เอาหละ ปลอบใจตัวเองก่อน
สิ่งนี้สะท้อนอะไรในตัวฉัน
ใช้ชีวิตให้สุดๆอย่าหยุดมัน
เพื่อความฝัน เพื่อพลังก้าวต่อไป
ปล. กูขอทำตามที่ใจกูฝันไว้นะทีเนี้ย
กูขอปลดปล่อยพันธาการตัวกู
ตัวกูเป็นของกู กูรักตัวกูเอง
กูขอเลือกทางงของกูเอง
ใครคนนั้นที่ฉันเฝ้าฝันถึง ใครคนนั้นที่ฉันตะลึงเมื่ออยู่ใกล้ ใครคนนั้นโปรดเห็นใจฉันบ้างยามห่างไกล ใครคนนั้น โปรดมีใจให้กันและกัน ฉันไม่เคย คิมาก่อนความเหงาลึก เพิ่งรู้สึกว่า ที่จริงฉันเป็นแค่คนอื่นนั้น ฉันไม่อยากรู้จักคำว่าความผูกพันธ์ โอ้สามีภรรยา ก็เป็นอื่นไป มีลูกด้วยกันออกมาแล้ว ไม่ให้แคล้วลูกทุข์ปลุกใครไหว ใครคนนั้น ที่ฉันรอ ให้เอ่ยไป ว่าที่ให้เพราะรักและผูกพันธ์ เราไม่ได้เป็นชื่นชู้สู่ดวงจิต คำว่าผิดไม่มีสำหรับเราสอง มีแต่ว่าอยากให้ความปรองดอง จิตใจฉันไม่มีสองมีห้องเดียว แต่........ยามนี้มีแต่ห้องว่างเปล่า ไม่มีเล่าใครคนไหนเข้ามาเกี่ยว จิตใจฉันสะอื้นไห้อยู่คนเดียว ไม่อยากเบี้ยว ใครคนนั้น ...............เข้าใจ.....ฉันผิดไป เจ็บ เจ็บ และเสียใจ มาก ไม่อยากลำบากอีกต่อไปไหน ทำงานอย่างใช้หัว จะเป็นไรไป วิ่งไปวิ่งมาให้ ก็ เหมือน ตัดรอน ทำตัวดีแล้ว ไม่ขอก้าวก่าย หน้าที่ของฉันคือทำให้ถึงจุดหมาย อย่างที่ฉันทำมาหลายปีก็ต้องการความสบาย อย่าให้ทุกข์กายใจอีกต่อไปเลย.........
ขอบคุณสำหรับสิ่งที่เธอเคยให้มาทั้งหมด ฉันเฝ้าจำจด ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหน ขอบคุณสำหรับความรู้สึกที่ดี และความห่วงใย ต่อแต่นี้ไป ฉันขอให้มันเป็นเพียงความทรงจำที่ดี ขอให้เธอโชคดี มีความสุขกับสิ่งที่มุ่งมั่น ขอให้ทุกทุกวัน เธอสุขสันต์ไร้ทุกข์โศกในทุกทุกที่ ขอให้ความรู้สึกทั้งหมดของเธอ ยังอยู่นะคนดี มาวันนี้ ฉันขอคืนมันให้เธอ อยากให้รู้ไว้ เธอจะอยู่ในใจของฉัน แม้เหลือเพียงความทรงจำ ในวันนั้น ก็พร้อมยอมรับเสมอ ขอให้ช่วงเวลาที่ดี ที่เรานั้นได้เจอะเจอ อยู่เป็นภาพงดงามของฉันและเธอตลอดไป . .......................
