ให้คะแนนกลอน

กลับเถิดใจ...เยียวยาใจให้หายดี...

กิตติกานต์

เพลงใบไม้หวิวไหวต้องใบสน
กล่อมกมลคนเหนื่อย...อย่าเรื่อยล้า
ประกายดาวพราวกระพริบระยิบตา
ทอแสงมาทักใจ...อยู่ไหนใจ...
        ขอบฟ้ากว้างเวิ้งฟ้ามหาสมุทร
หรือสิ้นสุดแดนดิน ณ ถิ่นไหน
จักเจ็บปวดรวดร้าวสักเท่าใด
กลับเถิดใจ เยียวยาใจให้หายดี
         มาที่นี่ขอเชิญชวนสวนสงบ
หอมกลิ่นอบอวลร่ำงามดอกไม้
คีตศิลป์ธรรมชาติเพราะบาดใจ
ซึ่งจัดไว้ต้อนรับ...ใจกลับเรือน.
กลับเถิดใจ...เยียวยาใจให้หายดี...

..นักโทษใจ..

พิมญดา


นักโทษใจชอบสาบานขึ้นศาลด่วน
เธอเรรวนหลอกฉันช้ำน้ำตาไหล
ข้อหานี้ยอมความยากหากเงียบไป
จงเตรียมใจมาพบอย่าหลบนาน
ฉันเป็นโจทก์ฟ้องศาลพยานพร้อม
เธอจะยอมหรือไม่ใบสั่งศาล
จะหนักเบาอย่าโทษโจทก์ พยาน
มากหลักฐานข้อเท็จจริงสิ่งทำมา
ข้าแต่ศาล ผู้ทรงคำ สั่งศักดิ์สิทธิ์
ชายคนนี้  ริทำผิด นอกใจหนา
แอบควงหญิง ให้พยานเห็นตำตา
ทำอุราโจทก์สะอื้นขมขื่นทรวง
รับผิดเถิดนะที่รักอย่ากล่าวเท็จ
อย่าหมกเม็ดเรื่องคดีที่ใหญ่หลวง
แอบนอกใจศาลคงไต่สวนทั้งปวง
โทษคนลวงตัดสินตามห้ามอุทธรณ์
หากรับผิดศาลอภัยให้ลดโทษ
ที่เคยโกรธลืมสิ้นยอมถอดถอน
ให้สัญญาต่อศาลตามขั้นตอน
แล้วออดอ้อนให้ถอนความ...จะตามใจ.
 

หนาวไหม

ไม้หอม

หนาวแล้วหนาวนักรักร้าง
เหินนักเหินห่างมาร้างหนี
ไกลนักไกลห่างอ้างว้างสิ้นดี
หนาวเอยหนาวนี้ทรมาน
หนาวไหมที่นั่นหนาวไหม
ร้าวไหวไหวร้าวเมื่อก้าวผ่าน
เหนื่อยไหมไม่เหนื่อยหรือร้าวราน
หนาวไหวหนาวสะท้านไปทั้งใจ
หนาวแล้วหนาวนัหมันแสนหนาว
จะมีใครไหวร้าวอยู่บ้างไหม
ที่นี่พอมีบ้างนะอุ่นไอ
แต่ไม่รู้จะพอไหมเมื่อหนาวมา
ห่มผ้าไปก่อนแล้วกันนะ
เดี๋ยวคืนนี้จะก่อฟืนให้
ใส่ถุงเท้าด้วยนะผ้าพันคอก็ใส่ไว้
อ้ออย่าลืมใส่ถุงมือด้วยแล้วกัน
ห่วงนะห่วงเสมอ
แม้ว่าเธอจะไม่เคยห่วงฉัน
อยู่ตรงนี้เสมอที่เดิมยังผูกพัน
และจะเป็นอย่างนี้นิรันดร์ตลอดไป

“กลับสู่สรวงสวรรค์”

นาคะพรรณ

ยอดบนสุดเศวตฉัตรเจ็ดชั้น
รองลดหลั่นเพริศแพร้วลูกแก้วน้ำค้าง
สลับชั้นปั้นบัวกลุ่มแกะกลีบวาง
เชิงกลอนกลางห้าชั้นสวรรค์แดน
เปรียบเขาพระสุเมรุทรงปราสาท
ประดับวาดงามวิจิตรประดิษฐ์แสน
ประดุจทิพยสถานพิมานแมน
ประหนึ่งแทนทรงประทับกลับวิมาน
ชานชาลาเทพยดาอารักษ์ 
ล้อมปกปักรักษาเทวสถาน
กินรีสิงห์สัตว์ป่าหิมพานต์
น้อมสักการบันเลงเสียงเพลงพิณ
ขอพระองค์เสด็จสู่สรวงสวรรค์
สถิตชั้นสุขาวดีกวีศิลป์
พระพิรุณไพร่ฟ้าน้ำตาริน
บนแผ่นดินจอมนารีพระพี่นางฯ
ข้าพระพุทธเจ้าและครอบครัว
ขอน้อมเกล้าฯ ส่งเสด็จพระองค์สู่สวรรคาลัย
ควรมิควรแล้วแต่จะทรงโปรด
นาคะพรรณ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๑

...คนแปลกหน้า...

ฉางน้อย

เมื่อต่างคน  ต่างความคิด  ..  เธอเอ่ยออก
ยินคำบอก  สะอึกใน  ..  โอ้ใจหนอ
ความหวังดี  สะท้อนร้าย  ..  ช้ำเกินพอ
สะอื้นคลอ  หัวอกฉัน  ..  ทดท้อจินต์
 
กลายเป็นคน  แปลกหน้า  ..  ไปหรือนี่
ความหวังดี  แปรดีหมาย  ..  เป็นร้ายสิ้น
บอกเหตุผล  ก็ไร้ค่า  ..  ใครฟังยิน
ความผกผิน  แปลต่างกัน  ..  ความหมายกลาย
 
กับกลายเป็น  "คนแปลกหน้า"  ..  ในวันนี้  
ความแตกต่าง  ของวัยมี  ..  จึ่งต่าง(ความ)หมาย
ความหวังดี  ห่วงหวง  ..  สิ้นมนต์คลาย
ผลมลาย  ต่างความคิด  ..  เธอเปรยคำ
 
"คนแปลกหน้า"  คนนี้  ยังเหมือนเก่า
แม้จะไม่  มีคำ"เรา"  เคยชื่นฉ่ำ
"คนแปลกหน้า"  ยังมั่นคง  คำเอ่ยจำ
จิตเตือนย้ำ  รักห่วงหวง  ..  "คงคนเดิม"
 
     ..... หนุ่มเกาะเหลาฝั่งอันดามัน.....
            ๑๔ พ.ย. ๒๕๕๑

...คาใจ...

แจ้นเอง

อ้างว้างและว่างเปล่า
เหงาเศร้ากว่าคราไหน
ที่เธอมาร้างไป
ที่คาใจยังค้างคา
คิดถึง...และคิดถึง
ประหนึ่งหมดน้ำยา
หนาวเยือนคราฝนลา
ทอดสายตามองหาเธอ
บางใครอาจเหว่ว้า
และบางคราอาจพลั้งเผลอ
บางครั้งอาจพบเจอ
และบางเธออาจหวั่นไหว
บางทีหนอชีวิต
อาจลิขิตให้เป็นไป
บางคนไม่มีใคร
แต่บางใครอยากปลอบโยน
บางทีและบางครั้ง
เราก็ยังเฝ้าอดทน
อ้างว้างกี่ครั้งหน
ก็ยังทนกับความรัก

เงื่อนใขของเวลา

จักรพรรดิหยก

อันเงื่อนไข    เวลา   ชะตาขีด
สองชีวิต    สองใจ    ไปตามฝัน
    พบแล้วจาก    พรากแล้วเศร้า  ในคืนวัน
มิอาจฝืน   เหล่านั้น  แม้อาลัย
     ฉันทำเป็น  เข้มแข็ง   เมื่อเธอลา
เก็บน้ำตา   ฝืนยิ้ม   ทำตาใส
     จะคิดถึง    เธอเสมอ   แม้ห่างใกล
มิตรภาพ  ความห่วงใย  ยังคงเดิม

...ฝากสายลมหนาว จูบ ...จาก ทำเนียบ

หนุ่มน้อย.

 
 
ไปร่วมงานขบวนการพันธมิตร
ปลดแอกสิทธิเสรีที่หาญสู้
งานมวลชนท้องถนนคนมากรู    
ก้าวกอบกู้อำนาจของชาติคืน
เคยขับไล่ไทยรักไทยจนวิ่นขาด
น่าอนาถปลุกขึ้นใหม่เป็นลูกคลื่น
ชื่อ"พลังประชาชน"ฟื้นกลับคืน
ไทยสะอื้นคนในชาติเป็นทาสมัน
ลงเลือกตั้งกี่ครั้งมันก็ได้
เพราะมันใช้เงินซื้อเสียงขายฝัน
เข้ามาโกงกินชาติจนเมามัน
ซื้อพรรคกันมาผนวกเป็นพวกโจร
มันชอบอ้างว่ามาจากเลือกตั้ง
เลือกกี่ครั้งก็โกงหลงหัวโขน
กรรมการประจำหน่วยก็ช่วยโจร
กกต.ก็โหนห้อยขายตัว
พวก สส. พวกเก่าเขาฉลาด
ด้วยผูกขาดคุมเสียงแท้แม้ว่าชั่ว
พรรคไหนให้เงินมากเขาขายตัว
ไปสุมหัวกับโจรกันมันก็เอา
นับวันยิ่งกำเริบยิ่งเสิบสาน
มันคิดการจาบจ้วงล่วงถึงเจ้า
นปก. นปช. ก็ซื้อเอา
ล้วนพวกเขาไม่เอาเจ้าให้เข้าใจ
ไปเปิดดูเวบไซต์ให้มากมาย
มันขยายสาขาจนมาใกล้
แสนสงสารรากหญ้าประชาไท
มันหลอกใช้ให้ไปร่วมชุมนุม
พันมิตรเขารู้ออก “กู้ชาติ”
ป่าวประกาศถึงภัยใกล้มาสุม
พวกเสื้อแดงแผลงฤทธิ์คิดมารุม
อีกทั้งกลุ่มตำรวจชั่วมั่วเหลือทน
มันสั่งฆ่าประชาชนด้วยอาวุธ
ในเมืองพุทธเลือดนองท้องถนน
เสียชีวิตขาแขนขาด  “สัตว์” หรือ “คน”
จะให้ทนอีกเท่าไรเขาจึงไป 
ต่างขานรับการขับไล่ทร

ลุเวลา

ลมแปรแขมร์เลอ

เวลามิอาจกั้น                 จะมิหวั่นมิวางวาย
ผูกพันธ์มิเสื่อมคลาย       จะมิหน่ายลุเวลา
กาพย์ยานี 11

ท่องแดนสุขาวดี

ลมแปรแขมร์เลอ

ทุ่งกุลาแลยศยิ่ง               เมืองสรวง
เหลืองอร่ามแลงามพวง    รวงข้าว
พริบพราวราวดั่งดวง        ประทีป  ทินกร
สมถิ่นพระอินทร์เนาว์      เจ้าผู้  จำเริญ

จะตามหาสิ่งใด

ก้าวที่...กล้า


จะตามหาสิ่งใด
เมื่อตะวันเปื้อนไล้ทั่วใบหน้า
สลับช่วงกล่อมเห่เป็นเวลา
ด้วยจันทราฉายแสงสำแดงตน
ณ สัมผัสกาล
ให้ดวงมานเชยชิดสัมฤทธิ์ผล
เชยช่วงบ่วงบาศประหลาดค้น
ปรายปนปะแปลกในแรกช้อน
กล่อมเกลี้ยงประเดียงเฝ้า
เป็นสำเนาแทรกสุ่มของกลุ่มก้อน
เกาะกอดปล่อยปักประจักษ์ย้อน
เว้าวอนหนักหน่วงก่อนล่วงเลย
จะถามหาสิ่งใด
ตะวันไกลคล้อยเคลื่อนหรือเอื้อนเอ่ย??
จันทราคงบอบบางอยู่อย่างเคย
แล้วใจเอยคิดตามหาไม่ล้าฤๅ??

+++++ แปลบ ปร่า ++++++++

tiki

เสมือนว่า กลั้นสะอื้น ฝืนในอก
เพียงหยิบยก  ความว่าง ห่างช่วงฝัน
เคยสุข- ทุกข์ ร่วมมา สารพัน
บัดนี้ กลับ  ไกลกัน  ผันจากจร
      เหลือแต่รอย จางแสง แห่งรำลึก
เหลือแต่ความรู้สึก..เสียง ...อักษร
เคยได้ยิน น้ำเสียง เอื้ออาทร
เคยรับรู้ บทจร แห่งเพื่อนยา
     บัดนี้ ความเก่า ก็ลาจาก
ฝันฝากเพียงแสงแห่งสีหน้า
ฝันฝากเพียงถ้อยร้อยมาลา
กาลกลืนกิน..แปลบปร่า..และ เปล่าดาย...

ฉันจะมีสิทธิ์ไหมใคร่ขอถาม

พรรณ


ฉันจะมีสิทธิ์ไหมใคร่ขอถาม
ทุกทุกยามหัวใจอยากไปเห็น
ได้รู้จักยิ้มให้คลายลำเค็ญ
อยู่ที่เต้นท์พันธมิตร..คิดทุกที
ลมหนาวกราวกรูมาคราสัมผัส
วัยกำดัดเยี่ยงสาวคราหนาวนี้
ส่งสายตาไหวหวานซ่านฤดี
มอบรักนี้ผ่านตาเอื้ออาทร
ถึงวัยต่างห่างกันนั้นไม่หวั่น
คนรักกันชอบกันใช่ใครสอน
คนมาทีหลังไม่อนาทร
มาและจรทุกเย็นย่ำถึงค่ำคืน
แววตาเธอเหมือนมีใครในใจนั้น
บอกกับฉันสักหนอย่าทนฝืน
ฉันจะขอรอฟังคำหยัดยืน
หวานหรือขื่นทรวงในอยากให้เปรย
ขอให้ตัดสินใจหญิงในฝัน
ระหว่างฉันหรือกานดาอย่านิ่งเฉย
สำหรับฉันบอกว่าเธอใช่เลย
อยากให้เผย...บอกหัวใจมอบให้พรรณ

หนาวแล้วนะ (ไร่ผาสุก กาญจนบุรี)

ไร่ผาสุก กาญจนบุรี

สายลมพริ้ว..ปลิวพัด..สบัดไหว
สี่ห้องใจ..พี่ว่าง..ช่างเหน็บหนาว
ขาดไออุ่น..จากน้องยา..มาบรรเทา
ลบความเหงา..หนาวเหน็บ..ที่เจ็บทรวง
โบราณว่า..หนาวลม..ให้ห่มผ้า
หากหนาวฟ้า..ผิงไฟ..ให้คลายหนาว
อยากมีแฟน..เคียงคู่..อยู่กับเรา
สาวใดเล่า..หนาวเหมือนพี่..ที่รำพัน
แม้นรูปร่าง..หน้าตา..ไม่สะสวย
ถึงไม่รวย..ในรูป..จูบไม่หอม
ร่างเล็กใหญ่..ไม่สำคัญ..ฉันนั้นมอง
ขอเพียงน้อง..ไม่กลอกกลิ้ง..รักจริงใจ
พี่จะให้..นวลปรางค์..ช้างเท้าหน้า
ดั่งพญา..ยิ่งใหญ่..ในไพรสนฑ์
บริวาร..มากมาย..อีกหลายคน
ขอหน้ามล..เนื้อเย็น..โปรดเห็นใจ
ส่วนตัวพี่..ขอเป็น..เช่นควาญช้าง
คอยบอกทาง..นิดหน่อย..กลอยใจจ๋า
เราทั้งสอง..จะเคียงคู่..อยู่พนา
สุขอุรา..ตามประสา..คนป่าดอย

....สดุดีพระเชษฐภคินีเธอ

"เพชรสังคีต"


เมฆวิปผุชชิตา ๑๙
มโนน้อมบังคมองค์ศรีพชรกลยาซึ่งเสด็จมา
ณ กรุงไกร
ละแมนสรวงอันสมบูรณนครไท้สู่นครไทย
สถิตองค์
ธ ทรงจากแดนฟ้ามาจุติหฤทยประสงค์เป็นพระพี่ยง
ยศาเกรียง
ณ เพลานี้จำกลับสู่รตนสุรเวียงส่งพระเพียงเสียง
ประชาครวญ
ฉบัง ๑๖
ยอกรกึ่งเกล้ารัญจวนเพียงดวงใจหวน
อารมณ์อาลัยพี่นาง
อุตส่าห์ทิ้งภพสุรางค์มาทรงสำอางค์
อยู่ในสยามธานี
จุติเป็นปิ่นเกศีปกเกล้าเมาลี
ประชาทั่วทุกตัวคน
พี่นางองค์ภูมิพลอานันทมหิดล
ทั้งสองศรีอนุชา
ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาสารพันนานา
ล้นเหลือจะกล่าวรำพัน
แบ่งเบาชนกชนนีอันงานหนักทั้งนั้น
ไม่เผยโอษฐ์บ่นลำเค็ญ
ตามเสด็จหนทางยากเย็นทุกข์ท้นแสนเข็ญ
ลืมเหนื่อยเพราะช่วยประชา
รับช่วงราชกิจแม่มาคือแพทย์อาสา
เยี่ยมเยือนทุกดินถิ่นฐาน
โอ้เจ้าหญิงเมืองไหนปานด้าวไทยสำราญ
ชื่นด้วยเสโทนางเธอ
เกิดในวังฉ่ำบำเรอควรได้ปรนเปรอ
เป็นเอกนางจอมคน
หาใช่ทรงงานหนักล้นแต่ทรงยอมทน
ทุกข์เข็ญแลกสุขประชา
สุรางคนางค์ ๒๘
ราชวงศ์จักรี
เกิดนางแก้วศรีวิไลโสภา
ซึ่งจำจรจากภพสวรรค์มา
เปลื้องทุกข์ประชานคราแดนไทย
ลำบากตรากตรำ
ไม่สมขมคำดินดำย่ำไป
ให้รู้ว่าแห่งที่แหล่งถิ่นใด
แสนลำบากไซร้ยาตรไปทันที
กระนี้หรือควร
ดวงใจศ

....นิราศเดือนสิบสอง

"เพชรสังคีต"

....นิราศเดือนสิบสอง
๏ นิราศร้อยถ้อยคำทำอักษร
พอเล่าเรื่องตามใจให้เป็นกลอน
ไม่สุนทรวอนว่าอย่ารำคาญ
เดือนสิบสองปีชวดแสนปวดร้าว
จึงขอกล่าวกลอนมาพอว่าขาน
สุดอัดอั้นตันใจเจียนวายปราณ
ต้องพบพานเคราะห์กรรมช้ำชีวา
สงสารนุชสุดสวาทเพียงขาดจิต
เข้าใจผิดไม่ฟังเจ้ากังขา
จนกระทั่งนงเยาว์เจ้าจากลา
เพราะพี่ยาห่างเหินเมินอารมณ์
จะงอนง้อเท่าไรไม่หวนคิด
เหมือนดวงจิตเจ็บฝืนไม่คืนสม
ยิ่งเหน็บคำค่อนว่ามาคมคม
ต้องชวดชมพิศวาสอนาถครัน
จะกล่าวไขข้อข้องที่หมองหมาง
ที่ระคางเคืองจิตไม่คิดฝัน
พี่ห่างเหินเมินมิใช่ไม่สำคัญ
ด้วยงานหนักหักรันประจัญตัว
งานดนตรีพี่ทำแสนลำบาก
ก็เพราะอยากเกื้อกูลแม่ทูนหัว
ห่างทางนี้ดูจะผิดก็คิดกลัว
ด้วยเป็นหัวหน้าเขาเราต้องพร้อม
ทั้งผู้ใหญ่ไม่สบอารมณ์พี่
ทุกวันนี้กินไม่ได้จนผ่ายผอม
ดีที่ลูกน้องว่าอย่าไปยอม
ถึงอับจนทนกรอมคงมีชัย
เขาว่าพี่ตั้งตัวเป็นหัวหน้า
ไปมองข้ามเกศาพวกผู้ใหญ่
ใช้อารมณ์ข่มเหงไม่เกรงใคร
ดูเถิดนะทรามวัยเขาใส่ความ
อันลูกน้องแสนรักประจักษ์แจ้ง
ไม่กินแหนงข้าเอ็งต่างเกรงขาม
ไปหนใดมวลมิตรก็ติดตาม
หรือผู้ใหญ่ครั่นคร้ามขามวิญญาห์
เกรงจะสูญเสียอำนาจชาติมนุษย์
มันไม่สุดโลภมากไม่อย

....ลอยกระทง ๕๑

"เพชรสังคีต"


ลอยกระทงปีชวด
พระจันทรจรแจ่มกระจ่างเนตร
เหมือนมีเวทย์มนต์ชวนจิตหวนหา
เดือนสิบสองต้องใจให้ไคลคลา
ชมกระทงในธาราน่ารื่นรมย์
จะพาน้องประคองแนบแอบเย้าหยอก
สัพยอกยียวนพอสรวลสม
พระจันทรร่อนไกลไม่บรรทม
จรัสแสงแสร้งนิยมท่านชมเรา
ขอษมาพระแม่คงคาทิพย์
ที่ยื่นหยิบมอบชีวามาแต่เก่า
คุณานนท์ล้นใจไม่ดูเบา
อย่าถือโทษโกรธเราผู้เขลานัก
โปรดจงช่วยอำนวยพรสุนทรศรี
ทั้งปัญญาพาทีให้แหลมหลัก
ไปที่ใดคนชมนิยมรัก
ให้ประจักษ์เร็วไวในวจี
ขอความรักรุ่งเรืองเหมือนเฟื่องฟ้า
สดใสดั่งสุริยาสง่าศรี
ให้เราสองรักกันกว่าวันนี้
เสร็จขอพรแม่นทีเท่านี้แล้ว
เหลือบมาเห็นพักตร์น้องละอองเปล่ง
รับบุหลันวันเพ็งจริงน้องแก้ว
แสงประทีบฉายกลอกระลอกแนว
สะท้อนรับจับแววนัยนา
งามดวงเนตรเหนือเนตรมฤคิน
งามลำแขนเหนือกินรินบินถลา
งามปากอิ่มจิ้มลิ้มกว่าชาดทา
งามทั่วทั้งกายาสารพางค์
จะหางามสามโลกบ่งามสม
แม้ชวดชิดจิตตรมระทมหมาง
สิบสีดาไม่เท่าใจอาลัยนาง
ร้อยบุษบาลาร้างไม่ห่างนวล
ศกุนตลายาใจไม่เทียมทัด
รจนานางกษัตริย์ไม่ปั่นป่วน
จันท์สุดานารีไม่มีครวญ
สุวิญชาไม่หวนมาเหลียวเลย
ไม่อยากให้นวลใยไปไกลพี่
นี่จะคิดไฉนดีนะอกเอ๋ย
แม้สายลมพรมพักตร์เจ้ารำเพย

พยับหมอก...ดวงดอกไม้ฟ้าประดับทรวงพระมิ่งแก้วกัลยา..สู่วิมาน.....!.

พุด


พยับหมอกดวงดอกไม้แห่งดวงจิต
ดอกไม้ทิพย์ส่งเสด็จสู่แดนสรวง
ดอกไม้ฟ้างามเลอค่าไทยทั้งปวง
ประดับทรวงพระมิ่งขวัญแก้วกัลยา....สู่วิมาน...!
พระพี่นาง
ไม่เพียงแต่ทรงโปรดดอกไม้สีฟ้าเท่านั้น
ยังทรงลงมือปลูกดอกไม้ด้วยพระองค์เองด้วย 
โดยดอกไม้ที่ปลูกคือต้น
"พยับหมอก"
ทรงปลูกไว้ด้านหน้าทางเข้าพระตำหนัก
ในส่วนของพระองค์ ที่พระตำหนักดอยตุง
 
ดอกพยับหมอก
 เป็นที่รับรู้กันในหมู่ข้าราชบริพารว่า
สมเด็จพระนางเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา
กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
ทรงโปรดดอกไม้สีฟ้า และดอก"พยับหมอก"
จะทรงชื่นชอบเป็นพิเศษ
และ"ดอกไม้โทนฟ้า" จากพระตำหนักดอยตุง 
ได้นำมาประดับรอบพระเมรุ
ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีดอก"พยับหมอก"ด้วย
 
 เรื่องเล่าของดอกไม้ชนิดนี้ 
ว่ากันว่าเป็นดอกไม้เจ้าเสน่ห์แสนโรแมนติค 
ประจำวันเกิดของคนที่เกิดวันศุกร์
ซึ่งไม่เกี่ยวกับพระองค์ท่านเ
พราะทรงเกิดวันอาทิตย์ 
ทรงชื่นชอบสีของดอกไม้มากกว่า
 
 "พยับหมอก"
ในวงศ์  Plumbaginaceae ดอกเป็นช่อสีฟ้าอ่อน
มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Plumbago auriculata Lam. 
ส่วนชื่อสามัญฝรั่ง
เรียก "Cape leadwort" หรือ "White plumbago"
เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ดอกไม่มีกลิ่น

หนทางระหว่างรัก

สายลมเดือนตุลา


แรกรัก  เขาว่าน้ำต้มผักหวาน
โลกเบิกบานสีชมพูดูสดใส
พะเน้าพะนอคลอเคลียไม่ห่างไกล
ประสงค์ใดก็จัดสรรบันดาลดล
ระหว่างรัก  อบอุ่นนักเอาใจใส่
จะไปไหนตามใจทุแห่งหน
ให้เกียรติกันดูแลกันประมาณตน
ไม่พร่ำบ่นเหตุผลยังต่างมี
เริ่มหน่ายรัก  เริ่มชักไม่เข้าท่า
ปลีกเวลาเหมือนว่าอยากถอยหนี
ทั้งข้ออ้างต่าง ๆ ประดามี
หากไมตรียังยื่นคืนต่อกัน
เบื่อรัก  เอะชักทนไม่ไหว
ทำอะไรก็ขัดใจไปทั้งนั้น
หันหลังปึงปังดังไม่ผูกพัน
แต่ละวันก็คุยกันน้อยลง
หมดรัก  เหลือสิ่งใดชักดึงไว้
เมื่อเยื่อใยแห้งกรังไปเป็นผุยผง
อยู่กันไปก็รู้ใจอย่างปลง ๆ
เพราะมันคงจบลงแค่เลิกลา

สู่วิมานทอง

ดอกบัว

     
ทวยราษฎร์น้อมนบสู่สวรรค์คาลัยลา
ลับองค์มิลับลาไทยทั้งผอง
สถิตรอยจารึกนวลละออง
ไทยทั้งผองกล่าวร่ำคำอาลัย
ทิพย์สถานพิมานสรวงสวรรค์
สู่สถานชั้นทวยเทพพราวไสว
ทิพย์แดนทองรอรับกลับเทวาลัย
แสงดาวพรายทอกระจ่างทั้งนภา
ธ. ลาจากแดนดินถิ่นสยาม
สถิตสู่เทวสถานวิมานชั้นฟ้า
ทิพย์สถานเมืองแมนทิพย์ธารา
แก้วกัลยาเสด็จสู่วิมานทอง
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ