keekie

ความจริงมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่คนสองคนจะช่วยกันทำอะไรสักอย่าง ..
แต่สำหรับฉัน .. 
ภาพนั้นทำให้ฉันเดินเข้าไปร่วมวงอยู่ห่างๆ อย่างไม่รู้ตัว 
ไม่กล้ายื่นมือแตะต้องช่วยเหลือหรือเอ่ยคำใดๆ ทั้งสิ้นได้แต่นั่งฟังเงียบๆ 
สองคนคุยกันเป็นภาษาใต้ ฉันฟังรู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง .. 
จับความได้ว่า .. วางซี่ลูกกรงตรงหรือยัง? .. ต้องเอียงซ้ายหน่อย ขวานิด .. 
พอตอกซี่ลูกกรงได้ครบ ปู่ก็คว้าราวบันได ฆ้อน ตะปู เดินก้าวสั้นๆ จากแคร่ไปที่เรือนหลังเล็ก 
เหลือแต่ย่าที่นั่งมองตามปู่ ..
ฉันนั่งอมยิ้มมองย่า ..
ทำตั้งแต่หนุ่มจนแก่ ..  ย่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม .. 
แววตาฉายประกายแห่งความรัก .. ความคุ้นเคย .. ความผูกพัน ..
เมื่อก่อนปู่กับย่าอยู่บนสวนมะพร้าว .. เรือนบนสวนปู่เป็นคนสร้างเองกับมือ .. นั่นเป็นเรือนหลังแรก 
ย่าเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ .. สายตายังคงมองปู่ที่กำลังตอกตะปูราวบันไดส่งเสียงโป๊กๆ เป็นระยะ .. 
พอมีลุงโกมินทร์ ก็ลงมาอยู่ที่เรือนหลังนี้แหละ .. ปู่ก็สร้างเองกับมือเหมือนกัน ..  ย่าเล่าต่อพร้อมรอยยิ้ม .. 
ย่าแต่งงานตอนอายุเท่าไหร่คะ? ..  ฉันอดถามไม่ได้ 
สิบแปด ..  ย่าตอบ 
ฉันทำตาโต   66 ปี??  
ย่ายิ้ม .. ยังไม่ละสายตาจากปู่  ตอนหนุ่มทำงานยังไง แก่แล้วก็ยังทำยังงั้น ..  
พูดจบย่าก็เดินไปสมทบกับปู่ .. 
ฉันนั่งมองสองคนที่กำลังช่วยกันสร้าง ..
ช่วยกันวัด .. ช่วยกันดู .. ช่วยกันมอง .. ปรึกษาหารือ .. 
ในอดีตจนถึงปัจจุบันทั้งสองคนคงเป็นคู่รัก .. คู่สามีภรรยา .. และบัดนี้พูดได้เต็มปากว่า .. คู่ชีวิต .. 
ร่วมกันสร้างครอบครัว .. จนมาถึงรุ่นเจ้านี่ ..