.. เรื่องนี้ไม่มีชื่อ ..

keekie

"กี้ .. นี่นุ้ย .."  เจ้าเอ็มแนะนำเพื่อนใหม่ให้ฉันรู้จัก
	"สวัสดีครับ .. "  เขาส่งเสียงทักทายพร้อมรอยยิ้ม .. 
	ฉันมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ไร้เส้นผมบนศีรษะ .. ร่างกายกำยำกล้ามเป็นมัดๆ
	เขานุ่งกางเกงขาสั้นตัวเดียวไม่สวมเสื้อ .. เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกร 
	บนต้นแขนทั้งซ้ายขวา .. ก็มันบ้านเขานี่ถึงเขาจะไม่นุ่งอะไรเลยก็คงว่าเขาไม่ได้ .. 
	
	"น่ากลัวชะมัด .."   ฉันคิดในใจยามมองเขาหันหลังให้เพื่อเอื้อมมือไปเปิดซีดีเพลง ..
	ทำให้มองเห็นมังกรตัวโตที่กำลังม้วนตวัดหางวาดลวดลายเต็มแผ่นหลังเขา ..
	ฉันนึกถึงยากูซ่าในหนังญี่ปุ่น หรือไม่ก็วายร้ายในหนังไทยสมัยก่อน .. 
	ที่มีสรพงษ์หรือสมบัติเป็นพระเอกนั่นแหละ ..
	"นุ้ยมันจบถาปัดฯ .. "  ป๋วยที่เป็นพี่ชายเขาประกาศสรรพคุณ
	โห!!!  จบถาปัดฯ ซะด้วย .. ไม่ธรรมดา .. ฉันได้แต่นึกในใจมิกล้าปริปากเอ่ยคำใด
	กลัวไม่ถูกหูเขาแล้วจะพาลพาให้ปากฉันเป็นแผล .. 
	"ตอนเรียนมันชอบมาเกาะรั้วทำตาปริบๆ ชวนป๋วยไปกินเหล้าเหล่สาวบ่อยๆ .. 
	เกือบเสียคนเพราะมัน .. "  นายป๋วยเผาพี่ชายตัวเองต่อ .. 
	นุ้ยได้แต่ยิ้มๆ กระดกแก้วเหล้าเข้าปาก .. 
	"อยากฟังเพลงมาช่า .. "   เขาบอก .. 
	"หา!! มึงเนี่ยนะ .. จะฟังเพลงมาช่า .. "  ป๋วยส่งเสียงดัง 
	"แค่มึงฟังโปเตโต้กูก็ตกใจแล้ว .. นี่มึงจะฟังมาช่า"  .. รายการพี่เผาน้อง 
	
	ฉันและเจ้าเอ็มนั่งหัวเราะ .. 
	"แหม ก็รู้ว่าหน้าตากูโหด .. เลยต้องหาอะไรหวานๆ มาย้อมเสียมั่ง"  
	นุ้ยตอบอารมณ์ดี พลางกดซีดีค้นหาเพลงที่ต้องการ
	ฉันนั่งมองรอยสักมังกรบนต้นแขนด้านขวาของเขา .. 
	"สักมานานหรือยังคะ? .. "  ฉันถาม
	"ก็เกือบสิบปีแล้ว .."  นุ้ยตอบ
	"ไปสักกะไอ้ป๋วยน่ะแหละ"  
	"ของป๋วยลายไก่แซ่บ"  บอกพลางถลกแขนเสื้อซ้ายให้ดู 
	"ลายไก่แซ่บ .."  ฉันทวนคำ .. "มันชื่อแบบนี้จริงหรอ?"  
	ถามพลางมองลายสักตัวอะไรซักตัวที่หน้าตาคล้ายๆ ยมฑูตมือถือไม้สามง่าม
	"จริงๆ มันชื่อ  Hot  Devil  ตอนป๋วยไปสักน่ะฮิตมากนะ .. 
	สักเสร็จกลับมาบ้านนั่งดูทีวี เคเอฟซีมันออกไก่มาใหม่ ..
	ไก่แซ่บ .. ตัวการ์ตูนมันหน้าตาแบบนี้เลย .. เซ็งเลย .. "  
	นายป๋วยอธิบายความเป็นมา
	ฉันกะเจ้าเอ็มนั่งหัวเราะกันท้องแข็ง 
	"ใช้เวลาสักนานไหม? .. ตัวนี้น่ะ .."  ฉันชี้ไปที่มังกรตัวโตบนแผ่นหลังนุ้ย
	
	"ก็เกือบเดือน .. กว่าจะลงลาย .. สัก .. ลงสีเสร็จก็ใช้เวลาประมาณนั้น.." นุ้ยตอบ
	"โห เดือนนึงเชียวหรอ? .. เจ็บตาย"  เอ็มอุทาน
	"คนสักให้เขาเคยอยู่ในคุก ทำเครื่องสักกันเอง .. เอาก้านเหล็กเสียบกับมอเตอร์
	พอเสียบปลั๊กปุ๊บมันก็จิ้มจึ๊กๆ เหมือนจักรเย็บผ้าเลย .."  นุ้ยอธิบายต่อ ..
	
	"จักรเย็บผ้าสมัยนี้มันเหมือนคอมพิวเตอร์ป้อนโปรแกรมได้ .. 
	แค่ใส่รูปที่ต้องการลงไปเข็มมันก็จะเดินเองออกมาเป็นรูปนั้นเป๊ะ ..
	อีกหน่อยคงมีเครื่องสักแบบนั้น"  ฉันโม้ต่อ .. 
	คราวนี้ทุกคนทำหน้าหวาดเสียวแล้วก็เลิกคุยเรื่องนี้กันไปโดยปริยาย
	
	เรานั่งคุยกันไป กระดกแก้วกันไป ฉันกะเอ็มก็จิบๆ พอร่วมวงสนทนาได้ 
	เพราะขืนกระดกแก้วอย่างป๋วยกะนุ้ย .. คงหมอบราบกันเสียก่อน ..
	
	เหล้าขวดที่หนึ่งหมดไป ..
	ป๋วยลงทุนเปิดคอนยัค ..  "นี่ถ้าไม่ใช่กี้ .. ป๋วยไม่เปิดหรอกนะ .. โอ๋ลูกรักของพ่อ" 
	แล้วเขาก็ทำท่าโอบกอดเจ้าขวดคอนยัคนั้นไว้ .. 
	"นี่ทำยังงี้ .. รินใส่แก้ว .. แล้ววางแก้วนอนลง .. เหล้าต้องไม่หกออกนอกแก้ว
	แล้วก็ต้องไม่น้อยเกินไป .. ต้องพอดีๆ ขอบแก้วแบบนี้ .. "  
	ฉันมองป๋วยกลิ้งแก้วใบเล็กที่ถูกจับวางนอนมีน้ำสีอำพันกลิ้งขลุกขลักอยู่ด้านใน .. 
	โดยไม่หกออกนอกแก้ว ..
	"แล้วก็ยกดื่มแบบนี้ .. อื้มม .. รสมันนุ่ม"  เขาทำหน้าซึมซาบรสชาติคอนยัค .. 
	"นี่ถ้ามีน้ำมะพร้าวผสมคอนยัคนะ .. อร่อยเหาะ .. "  นุ้ยบอก
	หลังจากนั้นเราก็รอรอบ .. ผลัดกันกลิ้งผลัดกันกระดก .. 
	จนฉันเงยหน้าขึ้นมาอีกที .. เจ้าเอ็มเพื่อนรักนอนหลับหมดสติอยู่บนโซฟา .. 
	ส่วนคุณป๋วยก็แผ่สองสลึงอยู่บนเตียง .. เพราะฤทธิ์รสนุ่มๆ แห่งคอนยัค ..
	ส่วนฉันกับนุ้ยยังคงนั่งสนทนากันต่อ .. 
	"กี้ทำงานอะไร? .. "  นุ้ยถาม ..
	"แล้วนุ้ยล่ะ? .. "  ฉันยังไม่ตอบแต่ย้อนถามกลับไป
	"ลาออกจากงานมาได้เจ็ดวันละ"  เขาตอบพลางพยายามกลบรอยบางอย่างในดวงตา ..
	อ่ะนะ .. ฉันยังอุตส่าห์สังเกตุเห็น .. 
	"อื้ออ .. กี้จำได้แล้ว เราเคยเจอกันตอนนั้นไง .. ที่บ้านตอไม้ .. " อยู่ดีๆ ฉันก็นึกออก
	เลยรื้อฟื้นความทรงจำ .. "รู้สึกว่าจะเป็นวันปีใหม่ปีก่อนโน้น .. "  
	นุ้ยทำหน้าเหมือนพยายามทบทวน .. 
	"จำได้ว่าตอนนั้นสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลังนุ้ยน่ะ .. "  ฉันแซว
	จริงๆ นะ จำได้ว่าวันนั้นมีสองสาวนั่งประกบข้างๆ เขา .. 
	"อ้อ .. ใช่จำได้แล้ว .. "  แววตาวาวส่องประกายว่าจำได้จริงๆ .. 
	"แล้วก็แฟนนุ้ยที่ตัวเล็กๆ .. ใช่ป่ะ .. "  ฉันถาม .. 
	"อื้อ .. แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว .. เลิกกันไปซักหกเดือนนี่ล่ะ.."  เขาบอก .. 
	ฉันนึกเสียใจที่ดันรื้อฟื้นความหลัง .. 
	"ตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนกันว่าอยากคุยกับใครสักคน .. "  เขาพูด
	พลางปล่อยแววตาเลื่อนลอยไปสู่ดาวบนฟากฟ้า ..	
	ท่าทางเขาเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ..
	สิ่งที่อยากได้ .. สิ่งที่ต้องการ .. 
	แต่ .. เขายังไม่พบ .. หนำซ้ำสิ่งที่มีอยู่ก็พลัดพรายหายไปเสียอีก .. 
	"ก็คุยกะป๋วยไง.."  ฉันบอก 
	นุ้ยหันไปมองพี่ชายที่หลับพับอยู่บนเตียง ..
	"มันไม่ใช่ .. คุยกับป๋วยก็คุยได้บางเรื่อง .. แต่บางเรื่องก็คุยไม่ได้ .."	
	เขายกแก้วคอนยัคดื่มรวดเดียว .. 
	"แต่อย่างว่า .. อย่างนุ้ยจะไปทำอะไรได้ .. ตัวเองยังเอาไม่รอด ..
	อายุก็ขนาดนี้แล้ว .. ใครเขาจะยอมมาลำบากด้วย .. ตอนนี้ยอมรับว่าท้อเหลือเกิน
	ตื่นมาวันๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไร .. ไม่รู้จะอยู่เพื่ออะไร?"  ดูท่าทางเขาจะเลื่อนลอย
	"แล้วนุ้ยอยากทำอะไรล่ะตอนนี้ .."  ฉันถามต่อ 
	"ก็อยากได้งานทำ .. จะได้เริ่มอะไรจริงๆ จังๆ ซะที.. "  เขาตอบ 
	"แล้วสมัครไปกี่ที่แล้ว .."  ฉันถามอีก
	"ยังเลย .. "  เขาตอบ
	"แล้วรออะไรอยู่ล่ะ? .."  ฉันซักไปอีก ..
	
	เขาเงียบ .. 
	"ในบ้านน่ะไม่มีงานหรอกนะ .. เราอยากได้อะไรก็ต้องออกเดินทางหามัน .." 
	ฉันพูด .. เขาหันมามองฉัน ..
	"ก็รู้ .. แต่ .. .. .. "  เขาหยุดชั่วครู่ .. 
	ฉันนิ่ง รอเขารวบรวมความรู้สึกในจิตใจ .. ถ้าเขาอยากพูดเขาก็คงพูด ..
	"แต่ .. .. "  ดูเหมือนเขาลังเลที่จะพูดต่อ .. 
	"แต่นุ้ยกลัว .. "  ผู้ชายตัวโต กล้ามเป็นมัด รอยสักรูปมังกรเต็มตัว .. 
	เขาบอกว่าเขากลัว ..  
	"กลัวอะไร?  .."  ฉันถามเสียงเบา .. กลัวเสียงจะทำความรู้สึกเขากระจัดกระจาย ..
	"กลัวพรุ่งนี้ .. "  เขาตอบพลางรินคอนยัคใส่แก้ว .. 
	' นี่คือสิ่งสำคัญ ที่เรายังอยู่ด้วยกัน สิ่งอื่นใดนั้นมันยังไม่มาถึง .. ' 
	คงเพราะเราต่างเงียบล่ะมั้ง ทำให้ได้ยินเสียงเพลงจากแผ่นซีดีที่เล่นไปเรื่อยๆ .. 
	' บอกได้แค่นี้จะรักหมดทั้งใจที่มี .. ให้มันตราตรึงอยู่ในใจเมื่อไปถึงวันลาจาก .. ' 
	"นุ้ยว่าเพลงนี้จะบอกเราว่ายังไง .. "  ฉันตั้งคำถาม 
	เขาทำท่าคิด .. "ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักล่ะ .. "  
	เขาตอบพลางกระดกแก้วคอนยัคลงคอ 
	ฉันยิ้ม .. 
	"เขาจะบอกเราว่า .. ให้ทำวันนี้ให้ดีที่สุดพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ .."  ฉันบอก
	เขาหันมามองฉัน .. "มันเป็นเพลงเกี่ยวกับความรักนะ .. "  เขาแย้ง ..
	"ก็ใช่ .. แต่เราก็สามารถเอามันมาปรับใช้สอนใจเราได้นี่ .. "  ฉันบอก 
	นุ้ยหันมามองฉัน .. "ยอมรับนะว่าใจเรามันสอนกันยาก .. บังคับกันยาก ..
	ยิ่งบังคับให้ลืมยิ่งยาก .. "  เขารินคอนยัคใส่แก้ว .. ฉันนับ .. สามแก้วติดกันแล้ว ..
	"นุ้ยอยากหาใครสักคนมาช่วยทำให้ลืม .. "  แล้วเขาก็กระดกแก้วที่สี่ตามเข้าไป
	' เคยมีใครสักคนได้บอกฉันมา .. ว่าเวลาใครทำกับเราให้เจ็บช้ำใจ .. 
	ลองไปเก็บก้อนหินขึ้นมาสักอัน ถือมันอยู่อย่างนั้นและบีบมันไว้ .. '
	เพลงใหม่ดังขึ้น .. "แล้วเพลงนี้ล่ะ บอกเราว่ายังไง?"  ฉันตั้งคำถามอีกแล้ว ..
	นุ้ยหันหน้ามามองฉัน .. 
	' บีบให้แรงจนสุดแรง ให้มือทั้งมือมันเริ่มสั่น ใครคนนั้นยิ้มให้ฉัน ถามว่าเจ็บมือใช่ไหม? ..' 
	ฉันคลอเสียงตามเพลง .. 
	' ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง ให้เธอคิดเอาเอง 
	ว่าชีวิตของเธอเป็นของใคร .. ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ ..
	ถูกเขาทำร้าย .. เพราะใจเธอรับไว้เอง .. ' 
	ฉันสบตาเขา .. พบแววแห่งสงสัยในดวงตาคู่นั้น .. 
	"เพลงนี้บอกเราว่า .. ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน .. "  ฉันเฉลย 
	ความจริงมันก็เป็นเพียงแค่มุมมองของฉันเท่านั้น ..
	เขาอาจจะไม่เห็นด้วยก็เป็นได้ .. 
	เขารินคอนยัคอีกแล้ว .. 	
	"นุ้ยทำไม่ได้หรอก .. "  แล้วเขาก็กระดกแก้วเข้าปากอีก .. แก้วที่ห้า
	ฉันคว้าแก้วเหล้าเปล่าจากมือเขา .. ยกขวดรินคอนยัคใส่แก้วจนเกือบเต็ม ..
	แล้วก็ยกแก้วขึ้น .. ไฟจากหลอดนีออนในห้องส่องกระทบน้ำสีอำพันเป็นประกาย
	"นุ้ยว่า กี้กระดกเหล้าแก้วนี้เข้าปากรวดเดียวไหวมะ? .."  ฉันตั้งคำถาม 
	พลางสบดวงตาท้อแท้คู่นั้น
	
	"เดี๋ยวก็พับหรอก .. "  เขาบอก 
	"อื้อ .. กี้ก็ว่างั้น .. "  ฉันตอบแล้วกลั้นใจยกแก้วเทเหล้าเข้าปากรวดเดียว ..
	
	"แต่กี้ก็ทำ .. "  ฉันบอกเขา พลางใช้มือเช็ดรสขมนุ่มๆ ที่ติดริมฝีปาก
	เขาสบตาฉัน .. คงรอดูฉันพับไปล่ะมั้ง 
	เหอะ .. ขืนพับตอนนี้คงหมดฟอร์มกันพอดี .. เรื่องอะไร ..
	
	"นุ้ยรู้หรือป่าว? ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่ทนเจ็บปวดกับการสักรอยบนร่างได้น่ะ ..
	ดูป๋วยดิ่ .. ทนได้แค่รอยสักไก่แซ่บตัวซักกะจิ๊ด .. แต่นุ้ยน่ะ .. มังกรตัวบะเริ่มเลยนะ ..
	นุ้ยทนเจ็บปวดได้ในสิ่งที่หลายคนไม่กล้าแม้แต่จะลองทน .. แล้วจะกลัวอะไร" 
	ฉันพล่ามไม่หยุด .. สติยังคงอยู่ครบ .. ไม่ใช่เพราะฤทธิ์คอนยัคแก้วตะกี้หรอกน่า
	แม้มันจะทำให้ฉันรู้สึกตื้อๆ ไปบ้างก็ตาม ..  
	
	เขารินเหล้าใส่แก้วอีก .. แล้วยกให้ฉัน ..
	
	"ตานี้ตานุ้ยนะ .. กี้กินไปแล้วตะกี้ไง .."  ฉันรีบโบ้ย .. 
		
	"พูดยังงี้กี้ต้องกินแหละ .. นุ้ยไม่เคยนั่งกินเหล้ากับใครแบบนี้ .. โดยเฉพาะผู้หญิง .." 
	เขาทำหน้าตาจริงจัง .. สบตาฉัน .. ฉันมองไม่ออกเหมือนกัน
	แววตาแบบนั้นมันคืออะไร? .. รู้แต่เขาทำท่าจริงจังจนฉันต้องรับแก้วจากมือเขา
	เอาก็เอา (ฟะ) เสียฟอร์มหมด อุตส่าห์กลั้นใจกินมาขนาดนี้
	
	ฉันรับแก้วจากมือเขา .. คงเพราะสายตาแบบนั้นล่ะมั้ง
	มันบอกฉันว่าเขารินเหล้าแก้วนี้จากใจ .. จากความรู้สึก .. 
	อยากให้เราร่วมดื่มด้วย .. เลยจำใจกระดกแก้วเข้าปากอีก .. 
	เขารับแก้วเปล่าจากมือฉัน ..
	แล้วรินเหล้าอีก .. 
	"เพื่อลืมเมื่อวาน .. "  นุ้ยประกาศแล้วกระดกแก้วเข้าปากอีก .. 
	
	ฉันยิ้ม .. 
	แล้วรีบคว้าแก้วจากมือเขา .. รินเหล้าใส่แก้วแล้วส่งต่อให้เขา .. 
	"ลืมเมื่อวานได้แล้ว .. แก้วนี้สำหรับวันพรุ่งนี้ .. "  ฉันประกาศมั่ง ..
	เขาสบตาฉัน .. ไม่ยอมรับแก้วเหล้าจากมือฉัน .. ท่าทางลังเล
	"หรือว่านุ้ยกล้าไม่พอสำหรับวันพรุ่งนี้ ..? "  ฉันถาม
	"ผู้ชายอกสามศอก สักมังกรทั้งตัว .. ไม่กล้าพอจะเผชิญวันพรุ่งนี้? "  
	ฉันท้าทายซ้ำเข้าไปอีก .. 
	
	แววบางอย่างวาวโรจน์ในดวงตาคู่นั้น ..
	ฉับพลันเขาคว้าแก้วจากมือฉันกระดกเข้าปาก .. 
	"พรุ่งนี้นุ้ยเริ่มเลย .. "  แล้วเขาก็ประกาศ 
	ฉันดูนาฬิกา .. "อีกสองนาทีหมดเวลาของกี้แล้ว .. ต้องกลับบ้านเสียที .." 
	
	"ขับรถไหวหรือป่าว? .."  เขาถามไถ่ คงเห็นฉันซัดไปไม่ใช่น้อย ..
	"ไม่ไหวได้ด้วยหรือ? .."  ฉันย้อนถามกลับไป พลางกลอกรอยยิ้มใส่ดวงตาคู่นั้น ..
	เขายิ้มตอบ .. 
	
	"เฮ้ย .. ไอ้แก่ .. "  นุ้ยหันไปเรียกพี่ชายที่นอนแผ่สองสลึงบนเตียง 
	พลางเขย่าตัวป๋วย .. แต่เขาแน่นิ่งไม่ไหวติง .. ยังกะตายไปแล้วเลย .. 
	"ปล่อยเขาเถอะ .. เดี๋ยวตื่นเขาคงขับรถไปส่งเอ็มเองล่ะ.."  ฉันบอก 
	"กี้ขับไหวแน่นะ? .. "  แววตาห่วงใยเพื่อนร่วมก๊งฉายชัด ..
	ฉันยิ้ม .. พลางชูสองนิ้วแทนคำตอบ .. 
	นุ้ยเดินลงมาส่งฉันที่รถ .. 
	เปิดประตูให้ฉันก้าวขึ้นรถ .. 
	"ขอบคุณนะ .. "  เขาบอก .. แววตาส่งประกายขอบคุณจริงใจ .. 
	"อื้อ .. เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมานุ้ยก็ลืมหมดว่าวันนี้นุ้ยดื่มเหล้าสองแก้วนั้นเพื่ออะไร .. "
	ฉันทบทวนความทรงจำก่อนจาก .. เพราะฉันไม่มีวันรู้ได้เลยว่า .. 
	พรุ่งนี้เขาจะจำ หรือ ลืม .. 
	"แก้วหนึ่งเพื่อลืมเมื่อวาน .. และอีกแก้วสำหรับพรุ่งนี้ .. "  เขาทำหน้าตาจริงจัง 
	ฉันยิ้ม .. "ไปละ .. "  ฉันบอกเขาก่อนจะเข้าเกียร์พารถทะยานพุ่งไปข้างหน้า .. 
	มองกระจกมองหลัง .. เห็นเขายังยืนมองตามรถฉันอยู่หน้าบ้าน ..
	' ทำวันนี้ให้ดีที่สุด .. พรุ่งนี้จะเป็นไงค่อยว่ากัน .. '
	' ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน .. ' 
	
	ฉันยิ้มให้กับคำพูดของตัวเอง .. 
	ไม่รู้หรอกว่าที่คิดออกมาได้แบบนั้นเพราะฤทธิ์รสนุ่มแห่งคอนยัคหรือป่าว? 
	แต่ที่รู้อยู่แก่ใจก็คือ .. ฉันไม่ได้บอกนุ้ยหรอก ..
	ฉันบอกตัวเองต่างหาก .. 
	และฉันดีใจที่เมื่อตื่นมาตอนเช้าวันรุ่งขึ้น ..
	ฉัน จำ มันได้ .. และถึงแม้ว่านุ้ยจะ ลืม .. แต่แค่ฉัน จำ มันได้
	แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ..				
comments powered by Disqus
  • แทนคุณแทนไท

    10 มกราคม 2549 16:41 น. - comment id 88948

    เขียนเยอะๆนะ คุณทำได้ดี...
    
    เยี่ยมครับ
  • กีกี้

    11 มกราคม 2549 00:12 น. - comment id 88951

    คุณแทนคุณแทนไท .. 
    
    
    .. 1.gif .. ขอบคุณค่ะ .. 
    สำหรับทุกคำ .. จำได้เสมอ ..
  • ร้อยฝัน

    11 มกราคม 2549 09:03 น. - comment id 88954

    เยี่ยมอ้ะ กี้  ชอบจัง

thaipoem ที่สุดกลอนดีๆ

thaipoem บ้านกลอนไทยที่ที่สร้างแรงบันดาลใจของทุกๆคน เป็นเพื่อนเมื่อยามเหงา คอยปลอบใจเมื่อยามร้องไห้ ที่ที่อยากให้ทุกๆคนรู้ว่าสิ่งดีๆเกิดขึ้นได้ทุกวัน

>