ให้คะแนนกลอน

รอเสียงใสทางTel

นักจิตนาการ

+++++สักวาเสียงกริ่งโทรศัพท์
โปรดจงรับพูดกรอกเสียงตามสาย
อย่านิ่งเฉยเชิญพูดตามสบาย
จะผ่อนคลายไม่เหงาทั้งสองเรา
ถ้าเสียงดัง..กริ้งกร้าง..แล้วไม่พูด
จะหมดมูดใจเสียเป็นห่วงเค้า
จะพะวง..หน้า-หลังจากใจเรา
เพราะคอยเฝ้าเสียงใสตามสายเอย

ยามละเมอ

sonax0651

ยามค่ำคืนยืนเหม่อละเมอคิด
รู้สึกจิตติดป่วนให้ชวนฝัน
มองดาวเดือนเคลื่อนคล้อยใจลอยพลัน
ว่าสักวันฉันเธอเสมอเคียง
รักที่ล้นค้นพบประสบอยู่
ส่งไปสู่คู่ใจได้ใส่เสียง
อยากพร่ำพรอดกอดก่ายอย่าอายเอียง
ขอใกล้เพียงเคียงเจ้ามิเศร้าทรวง
แม้ห่างไกลใยภักดิ์จะรักยิ่ง
คงสุขสิ่งอิงมีที่พี่หวง
ขอนวลน้องคล้องใจไปใส่ทรวง
วิมานสรวงควงฤทัยเมื่อใกล้กัน
ยามละเมอเพ้อฝันมิกั้นคิด
อยากสนิทติดนวลให้ชวนหัน
เข้าประคองดองรักได้ภักดิ์กัน
คงสุขสันต์หมั่นพรอดเข้ากอดกาย

วันแห่งความรัก

บพิตร

ความรักอันยิ่งใหญ่ใครคนนั้น
หลงลืมกันหนุ่มสาวเจ้ารู้ไหม
ถึงเติบโตยังรักยังห่วงใย
ด้วยดวงใจแน่วแน่คือแม่เรา
     เมื่อถึงวันแห่งความรักมักหลงใหล
คิดถึงใครคนอื่นยื่นให้เขา
กุหลาบแดงแทนใจใยมัวเมา
บ้างดื่มเหล้าเลี้ยงฉลองกันสองคน
     กับคนรักคนนั้นใครกันหนอ
ที่ชอบพอรู้ใจให้เหตุผล
ว่าเขาดีเธองามยามได้ยล
ต่างเพ้อบ่นความดีมีให้กัน
      เอ่ยวาจาคำหวานซ่านดวงจิต
ได้แนบชิดอบอุ่นกรุ่นกลิ่นฝัน
วาดวิมานแสนงามพร่ำรำพัน
เธอกับฉันเหมาะสมพรหมให้มา
     เมื่อถึงวันรักร้างต่างความคิด
เรื่องน้อยนิดขัดใจไม่ปรึกษา
ต่างยึดมั่นอวดดีมีอัตตา
สุดท้ายลาเลิกร้างแยกทางเดิน
     ความรักใดเที่ยงแท้เท่าแม่รัก
แม่ฟูมฟักรักใคร่ไม่ห่างเหิน
เมื่อถึงวันแห่งความรักชักชวนเชิญ
สรรเสริญความรักแม่แผ่ไพบูลย์.

... แด่พี่ชาย ...

ดอกไม้ใบหญ้า

     ตื่นขึ้นแต่เช้า......รีบเข้าในครัว
จัดของถ้วนทั่ว..........เตรียมตัวใส่บาตร
     วันนี้วันดี............น้องมีโอกาส
เกิดความมุ่งมาด.......ใส่บาตรทำบุญ
     วันเกิดพี่ชาย.......มุ่งหมายเกื้อหนุน
หทัยละมุน................อบอุ่นไมตรี
     ไหว้องค์โสธร.........ดลพรแด่พี่
ความสุขมากมี.............สิ่งดีมากมาย
     นึกหวังสิ่งใด..........ขอได้ดังหมาย
ทุกข์โศกโชคร้าย........อย่ากรายกล้ำมา
     หน้าที่การงาน........สำราญก้าวหน้า
ร่างกายไม่ล้า..............หน้าตาสดใส
     เกษมเปรมปรีดิ์.....ทรัพย์มีเหลือใช้
อิ่มอกสุขใจ.................ชิดใกล้สิ่งดี
     ยังจดยังจำ..........ทุกคำสอนพี่
โอกาสวันนี้..............ทำดี...ขอบคุณ

..สำรวจตัวเอง.

ไหมไทย


เมือจุดเทียนส่องสว่างทางความคิด
เพ่งพินิจจิตทบทวนกับคำถาม
ใช้สติปัญญาอย่าวู่วาม
ทดสอบความทรงจำนำไปตรอง
เป็นนักเรียนใช่ไหมในวันนี้
ทำหน้าที่ผู้เรียนเพียรสอดส่อง
หมั่นฝึกฝนค้นวิชาค่าดั่งทอง
จึงต้องมองเห็นทางก้าวหน้าไป
ยังไม่สายเกินไปใคร่ศึกษา
วันเวลาพาเปลี่ยนเรียนแก้ไข
วิทยาคืออาวุธสุดเกรียงไกร
ผ่านวิกฤติพ้นได้ด้วยวิชา
เป็นคนเก่งวิชาอย่าลุ่มหลง
ความซื่อตรงคุณธรรมนั้นล้ำค่า
คุณความดีนี้เลิศสุดพรรณนา
ธรรมนำพาพบสุขสันต์นิรันดร

ลองดูซักทีดีไหม

ลูกเป็ดขี้เหร่

ตั้งแต่ที่เราคบกัน
ห้ามทำโน่นห้ามทำนั่น บังคับฉันเสมอ
ทน ทน ทน ทำได้แค่ทน เพราะรักเธอ
อยากให้รู้นะเออ  อยู่กับเธอแล้วทรมาน
เธอบอกว่าห้ามทำแบบนี้
ขืนทำดูสิ จะเลิกกับฉัน
ขู่อยู่ได้  ทุกวี่ทุกวัน
คำก็เลิกกัน สองคำก็เลิกกัน ใจเธอทำด้วยอะไร
ถ้าไม่ได้รักฉันเลยในวันนี้
ก็เลิกกันเลยซี่!! ฉันรับได้
ถ้าต้องฝืนอยู่แบบนี้  ฉันเห็นทีต้องตัดใจ
เธอจะลองดูซักทีดีไหม ถ้าไม่รักกัน
เพราะรู้นิสัยเธอดี
ที่เธอคบกันวันนี้ เพราะรักฉัน
ย้ำนะ  ถ้าไม่เลิกนิสัย ขู่เข็ญใครไปวัน-วัน
เธอเองจะได้เห็นฤทธิ์ฉันคนนี้ คนที่รักเธอ

หลงรักคนมีเจ้าของ

ฟ้าใส, ราตรีผีเสื้อ

อนิจจาเกิดมาน่าอนาถ          ไปบังอาจหลงรักคนมีเจ้าของ
มิหนำซ้ำเขายังไม่เหลียวมอง    คนมีเจ้าของอยู่แล้วยังไม่ลืม
คนเรานี้เป็นเช่นนี้ที่มีรัก              ถึงอกหักก็รัก.............
คิดว่าเอาไว้ให้คนอื่นแต่งต่อนะครับ  ช่วยๆกันนะครับ ฟ้าใสช่วงนี้ไม่ค่อยว่างสมองเลยคิดกลอนไม่ค่อยออก  เข้ามาก็เขียนสดๆเลยครับ  คงไม่ว่ากัน   ก็คิดถึงครับเลยเข้ามา

หนาวเหน็บเจ็บเลือนลาง

อัลมิตรา


.....ทวยเทพอัปสร์รับรู้..................................จิตเรา 
พรร่ายหมายบรรเทา....................................นาตรน้อง 
อาพาธปราศนงเยาว์.....................................เนาว์เนื่อง-  สุขเทอญ 
หลับตื่นชมื่นพ้อง...........................................เพรียกแก้มแซมทรวง ฯ 
.....ยุงไรหมายไต่แต้ม...................................สรรพางค์-  กายแม่ 
จงไล่ไกลอรอางค์..........................................ว่างเว้น 
หนาวเหน็บเจ็บเลือนลาง...............................หลีกบ่าย-  เบือนนา 
พลันสุขทุกข์หลีกเล้น......................................เช่นเอื้อนโอษฐ์พยางค์ ฯ 

ต่างคนต่างกิน

สืบพงษ์

ดอกโสนจิ้มน้ำพริกดอกจิกจิ้มป่น
สะเดาเผาไฟลนจิ้มป่นจิ้มน้ำพริก
น้าตารินไหลเหงื่อไหลซิกซิก
อร่อยน้ำพริกเสียงขลุกขลิกช้อนขอด(เด็กนากิน)
กระดูกไก่เเทะเศษกระดูกเป็ดเเทะหนัง
ไม่มีกะตังค์เลยมานั่งขอเศษ
เขาว่าเปรตว่าผีก้ยังดีกว่าอด
ยกชามขึ้นผามซด กินหมดไม่เหลือเศษ(เด็กนากิน)
!!!!!!ไอ้เด็กเหลือขอ !!  เหลือขอ     เหลือเศษ!!!!!!
ขอเรียนถามท่านผู้เจริญท่านกินกันเเบบไหน

พลัดพราก

ปลายตะวัน

รักนี้ใช่พลัดพราก
แต่เหมือนจากไปแสนไกล
รักเธอหมดหัวใจ
มิอาจได้อยู่เคียงครอง
ฤาว่าทั้งภพนี้
ไม่มีที่ให้เราสอง
ฤารักที่หมายปอง
จำใจต้องอยู่ตรอมตรม
ฤาที่มิสมรัก
เพราะบาปหนักจึงขื่นขม
รักจึงมิอาจภิรมย์
ต้องตรอมตรมอยู่เอกา

~ยังต้องการเธอ~

~MIZ- U - ALWAYS~

... เมื่อไหร่..จะโทร...มาหากัน
ปล่อยให้ฉัน...นั้งเพ้อฝัน....บ้าบออยู่ได้
มีคนเค้าคิดถึง...ไม่รู้บ้างเลย..หรือยังไง
แล้วทำไม...ถึงเงียบไปล่ะคนดี
...เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า
อยากให้เล่า...ให้บอกฉันคนนี้
ดูเหมือนเธอ..ห่างกันไป...ทุกที...ทุกที..
กลัวเหลือเกิน..ว่าคนดี...จะเปลี่ยนใจ
....ไม่พอใจ หรือโกรธใคร...โปรดบอกฉัน
อย่าปล่อยให้ใจสั่นและหวั่นไหว
อย่าเลยนะ...อย่าเอาใจเธอกลับไป
ทิ้งเอาไว้ให้ฉันได้ครอบครอง
....รีบคุยกัน...ก่อนจะเจอ...คำว่าสาย
ปลอบหัวใจ...ก่อนที่มันจะเศร้าหมอง
คนคนนี้..ยังต้องการให้เธอมอง
และต้องการเป็นเจ้าของหัวใจเธอ

สิ้นลมแล้วหรือ...Idaho

ชาวหาดวาดกวี

สิ้นลมแล้วหรือท้องฟ้ายามเช้า
รอให้เจ้าหายใจให้เช้าใหม่สักริน
รวยรดจรดฝั่งรอบขอบแผ่นดิน
ให้ร้อนสิ้นพ้นโศกโลกสบาย
ต่อลมหายใจให้แผ่นฟ้าและผืนดิน
อย่าเพิ่งสิ้นสุดรักผลักไสหาย
อย่าเพิ่งสิ้นน้ำใจสละกาย
ให้ลมหายห่างเหไม่เทไหล
รอลมหายใจจากฟ้ายามเช้า
กระต่ายเก่าเฝ้าบ้านนานไป
ไม่ทักทายสบายดีมีกินหรือไม่
ฉันถามไถ่ตามประสาชนคนเรือนเคียง
ฉันรอลมจากฟ้าพัดยอดต้น
เมเปิลสนบ่นตอบไม่มีเสียง
แต่ยอดอ่อนต้นเล็กระทวยเอียง
น้ำไม่เลี้ยงลมไม่ไล้อ่อนใจชม
สิ้นลมแล้วหรือฤดูร้อนอันอ่อนหวาน
สนสะท้านยังสู้ใบไม่ระทม
แดดส่องมองบ่ายคลายอารมณ์
จึงต่อลมไม่ให้หยุดฉุดกวี.

....รสธรรม (กุสุมิตลาดาเวลลิตา ฉันท์ ๑๘)

"เพชรสังคีต"

...."รสธรรม"
กุสุมิตลาดาเวลลิตา ฉันท์ ๑๘
....บรรจงยกกรสู่ศิระมนมโน              ไหว้ ณ ร่มโพธิ์
พระพุทธา
....คราคร่ำแลดื่นดาษะปทุมะผกา        คลุ้งคละกลิ่นมา-
ลินีรมย์
....อ้าใจซึ้งในธรรมบริสุทะธิสม            จิตตชื่นชม
มิวายครัน
....พาจิตใจไหลหลงทิพยสุขะสันต์        ปราศจากพลัน
กิเลสเลว ฯ

เหงา

ท้องฟ้าสีคราม


ความมืดอาจทำให้ฉันหมองเศร้า
หรืออาจทำให้หัวใจฉันเหงาก็ได้
ก็เพราะเงียบและไม่มีใคร
จึงทำให้หัวใจฉันคิดถึงเธอ

คติธรรม วิสาขบูชา

ดาวศรัทธา

สรรพสิ่งจริงในไตรลักษณ์
ประจักษ์แจ้งดังสังสาร
เกิดแก่เจ็บตายวายปราณ
วันวารผ่านผลัดอนัตตา
ก่อกายหมายรู้คุณธรรม
ก่อกรรมกษัตริย์ชาติศาสนา
กตัญญูรู้คุณมารดา
สมค่ารู้คุณแผ่นดิน
ศึกษาซึ้งคติอริยสัจจ์
ชั่วดีชี้ชัดนิจสิน
รู้ระงับดับทุกข์ยลยิน
เจตน์จินต์มุ่งนำสัมมา
ดำรงสติสัมปชัญญ์
มุ่งมั่นหมั่นฝึกศึกษา
ไม่ประมาทขาดสติปัญญา
ยังประโยชน์แก่ประชาไทยเทอญ......

สุดแคว้น ณ แดนใด

จอมปราชญ์แดนอาคเนย์


แม้นผ่านฟ้ามานานจนกาลเห็น
รอยรูปเร้นรุมเร้าเฝ้าโหยหา
ความว่างเปล่าเนาว์เนิ่นสะเทิ้นพา
อ่อนอุราครากาล..เจ้าผ่านเลย
ความร่มเย็นเช่นแดนแคว้นความหลัง
เฝ้าเหนี่ยวรั้งดวงใจให้อยากเผย
โอ้กลกาลช่างนานเนิ่นเกินกว่าเคย
เพียงภิเปรยเอ่ยถึงยังซึ้งนาน
ไม่ได้มีนัยยะประพันธ์เรื่อง
เพียงฝันเฟื่องชั่ววันบรรเทิงสาส์น
ได้ปลอบปลุกชีวาพาเบิกบาน
ก็สนานสนุกแล้วผ่องแผ้วจินต์
เพียง...อยากถลำใจไกลนุชสุดขอบฟ้า
ไกลจากหน้าห่างใกลไม่ถวิล
ไกลจากน้องล่องไกลไม่ยลยิน
คนหมอนหมิ่นอย่างเราเศร้าเดียวดาย
เพียง...เขตแดนแคว้นใดในฟ้าฟาก
แดนครุฑนาคฉิมพลีนทีสาย
หรือนภากาศเมืองแมนแดนสวรรค์ปลาย
จึงได้หมายรื่นรมย์..สมใจปอง
….แบบว่า...ไม่รู้สิ

ฝาก บอกว่าคิดถึงเธอนะ

ลูกหว้า

ฝากก้อนเมฆนุ่มๆไปบอกว่าคิดถึง
ฝากสายลมอุ่นๆไปบอกว่าห่วงหา
ฝากสายฝนเย็นๆว่าคิดถึงทุกเวลา
ฝากทุกอย่างมาด้วยจริงใจ

สายธาร..แห่งชีวิต

ปลายภู

กงเอ๋ย..กงเกวียน
ผันเปลี่ยนเคลื่อนคล้อยเวียนหมุน
กฎแห่งธรรมชาติคอยเอื้อค้ำจุน
คอยเกื้อหนุนเป็นไปในห้วงกาล
                    ๒
 กรายผ่านอุปสรรคร้อนหนาว
กี่หมื่นพันเรื่องราวที่คละเคล้า
หนึ่งตัวตนเพียงร่างกับแสงเงา
คอยขัดเกลาปัญหาพันธนาการ
                  ๓
       ผ่านมาผ่านไป..เฉกนี้
   ปะปนเปื้อนชั่ว-ดีหลากหลาย
   อุปสรรคที่ท้ายท้า..เรียงราย
คือความหมายการต่อสู้..สู่ทางเดิน
                   ๔
    สู่โลกแห่งจินตนาการกว้างใหญ่
    สู่สายธารรวมน้ำใจทางใฝ่ฝัน
    สู่มิตรภาพเพื่อนร่วมทางเดียวกัน
   สู่จุดหมายสู่ปลายฝัน..อันงดงาม.
             ******************

"ครวญ ณ คืนนั้น"

"เพชรสังคีต"

"ครวญ ณ คืนนั้น"
เมฆวิปผุชชิตา ฉันท์ ๑๙
...ระเมียรจันทราผ่องพินิศฺพฺสุซ้อง
เมฆฺลำยอง                                    พิมลไป
...ศิธรจรแจ่มรัตฺนฺจฺรุญฺใส
ดาษฺดาวไกล                                  สโมสร
...สิพาหวนไห้หวั่นกฺมฺลฺจะนิวรณ์
ด้วยบ่หลับนอน                              ณ ราตรี
...คนึงถึงนวลนางศศิวิมฺลฺศรี             
อยู่วนาลี                                        จะจรตาม
...มโหรีบรรเลงรฺสฺดุริยหวาม 
พี่และนงราม                                บ่เคยตรม
...ละอองแป้งร่ำฟุ้งทิพฺยฺรฺสฺฉม 
แสงชวาลารมย์                             สะท้อนใจ
...พระพายโชยเกสรกุสุมฺรฺติไซร้
ดุจจะทรามวัย                               สนิทครัน
...ฤทัยรำพึงถึงวฺรฺนุชฺกระสัน
ครวญ ณ คืนวัน                            นิราศนาง ฯ

๏--- ขอตั้งความหวัง ---๏

เมจิคเชี่ยน

-`๏`-  ขอตั้งความหวังไว้สักนิด
          ว่าในสักวันคงได้ชิดใกล้
          ได้บอกถึงความรู้สึกที่อยู่ข้างใน
          เล่าให้ใครคนหนึ่งได้ฟัง
          ว่านี่นะ...มีใครใกล้ ใกล้
          เขาแอบมีใจ เขาได้แต่หวัง
          เขาอยากให้เธอ ได้รับฟัง
          ถึงเรื่องราวบางอย่าง ที่อยู่ข้างใน
          มีอะไรที่อยากให้เธอเห็น
          มีอะไรที่ลึกเล้น อ่อนไหว
          ซึ่งเธออาจรู้ซึ้ง ในวันหนึ่ง วันใด
          จากปากของใคร คนหนึ่ง ที่รักเธอ -`๏`-