( อิทิสังฉันท์ ๒๐ ) ๏ ทุยทะลักทะลวงทะโมนจะไป ระบัดอุบาทว์ระเบิดไผท ..................... ณ กลางเมือง ๏ เข้าเขมือบขย้ำก็ขัดและเคือง เพราะไพร่สถุนสถิตเมลือง .................. บ่เคยมี ๏ ทุกข์ระทมเทวษก็คูณทวี อบายอุบัติสถุนสตรี ............................ ริลำยอง ๏ ปล่อยกระบือตระบัดตะบันคะนอง ประชุมประทุษฐ์ฉนำสนอง ................... มหาโจร ๏ ตื่นเถอะตื่นเถอะไทยเถอะเทกระโถน ประหัตประหารประจัญกระโจน .............. ประจัญมาร ๏ หนึ่งสุมาลย์มคัลละน้อมจะกราน พระยมราชชเยศสถาน ........................ เถกิงไฟ ๏ กุดกบาลกบฏสถุลริไพร่ และชินวัตตระกูลประลัย .................... ประสิทธิ์เทอญ ! _______________ พิพัฒนชัย ๘ / เมษายน / ๒๕๕๕ Facebook http://www.facebook.com/Pipat.Thaipoet
บางครั้งเธอ ทำให้ฉัน นั้นแสนสุข บางครั้งเธอ ทำให้ทุกข์ เสียยิ่งนัก เธอรักฉัน บ้างไหม ไม่ประจักษ์ แต่ว่าฉัน นั้นทั้งรัก ทั้งเกลียดเธอ - ฉันเคย ลองตัดใจ ตัดไม่ได้ เลยสักที - สงสัย ใจดวงนี้ รักเธอมาก จึงพร่ำเพ้อ - เอ่ยคำ พร่ำออกมา ว่าทั้งรัก ทั้งเกลียดเธอ - ความจริง ก็พลั้งเผลอ หลงรักเธอ หมดทั้งใจ หลงรักเธอหมดใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
นอนนอกเรือน ไร้นาย ร่างกายผอม ก้มหน้ายอม หาสบ หลบเสมอ นอนระแวง แฝงฝา ใครหาเจอ ไร้มิตรเกลอ หิวเปลี่ยว เทียวขโมย จมูกดม เชิดรับ กับอาหาร ลมประทาน ผ่านพลิ้ว จนหิวโหย เกิดแรงขับ กลับถวิล ในกลิ่นโชย ใจโบกโบย ติดมั่น สวรรคา กินอาหาร มื้อนี้ มีเจ้าของ เลือดไหลนอง เหล็กฉาก พิพากษา ด้วย สัญชาตญาณ เป็นมารดา ซมซานมา หาลูก รักผูกพัน หัวใจน้อย ตื่นเต้น แลเห็นแม่ ปากแนบแช่ อิ่มเอม เปรมสุขสันต์ ส่วนอีกร่าง เย็นเฉียบ นิ่งเงียบงัน เพราะหัวใจ เจ้านั้น ที่พลันลา
เคยคิดว่ามือนี้ไว้ใช้ปกป้อง มองเห็นน้องสาวคนดียังนั่งเหงา ...ติ๊ก...ต๊อก...เข็มวินาทีเป็นสีเทา ยังคงเฝ้ากุมมือไว้ในอุ้งมือ น้องสาวถามว่าเธอนั้น จะหายไหม? พี่ตอบว่าจะถามไปทำไมหรือ? ตราบมือพี่ยังกุมได้...ความหมายคือ เจ้าเด็กดื้อของพี่นั้น ยังคงเดิม มือของพี่นั้นกว้างใหญ่และอบอุ่น เจ้าแมวเหมียวขนละมุนคงอุ่นเพิ่ม อย่าลืมนะเจ้าหมาใหญ่มันเหิมเกริม มือของพี่ใช้เพิ่มเติม...ภัยระวัง พี่ยังกอดเธอเอาไว้ในอ้อมกอด ยังมีเธออยู่ตลอดนะความหวัง ...ติ๊ก...ต๊อก...เข็มวินาทีคงแว่วดัง ...ฟัง...ฟัง...เสียงหัวใจของพี่ชาย อยากกู่ก้องให้สะท้านวิมานสวรรค์ มือน้อยเดียวกุมไว้นั้นยึดไม่ได้ คำสัญญาจะปกป้องจนวันตาย จะทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ทำไม? มือขยะค่าแท้แท้ก็แค่ขยะ อยากจะทุบมันทิ้งซะมองเห็นไหม? จะป้องโลกป้องโลกาห่าเหวอะไร? มือนิดเดียวที่ยึดไว้ยังหลุดมือ! ...ติ๊ก...ต๊อก...เข็มนาฬิกาคงเปลี่ยนผ่าน เสียงหัวใจเต้นกังวานกระนั้นหรือ? เตียงว่างเปล่าคล้ายเธอนั้น...ลืมตาปรือ เด็กดื้อ...หายไปแล้วหรือไงกัน? ....................................... มือของพี่ยังยิ่งใหญ่และอบอุ่น แผ่วเสียงแว่วที่เคยคุ้นเ
เคยพลาดหวังอย่างนี้แล้วกี่ครั้ง หมดพลังไร้ค่าสิ้นราศี เมื่อห่างกันด้วยกาลนานเป็นปี จะวันนี้...หรือวันไหน...ก็ไกลกัน ความทุกข์ท้อถาโถมประโคมใส่ ทุกห้องใจอ่อนเพลียและเสียขวัญ ต้องขมขื่นกลืนกล้ำร่ำจาบัลย์ มีชีวันชอกช้ำอย่างจำทน เหนื่อยเหลือเกินหัวใจยามไกลห่าง ทุกทิศทางคว้างไปในทุกหน ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเปลี่ยวกมล ไร้แม้คนคอยหวงเป็นห่วงใย ขออย่ามีรักเล่ห์เที่ยวเร่รัก แล้วจมปลักกับวันอันตรมไหม้ น้ำตาหยาดหยดลงตรงกลางใจ นานเท่าใดจะเป็นเหมือนเช่นเดิม
จากเมืองปายย้ายขึ้นดอยอ่างขาง อำเภอฝางเหนือสุดของเชียงใหม่ ชมทิวทัศน์ขอบด้งฝั่งเมืองไทย พร้อมมอบไมตรีทหารอยู่ชายแดน ทหารกล้าท้าฟ้าฝนบนยอดดอย ต้องเฝ้าคอยระวังภัยใจหวงแหน เพื่อแผ่นดินถิ่นเกิดเชิดทดแทน พระคุณแผ่นดินไทยได้พึงพิง น้อมวันทาสถูปพระนเรศวร ธผู้ควรน้อมนบเหนือเศียรยิ่ง ทรงประกาศเอกราชเข้าช่วงชิง ทำทุกสิ่งเพื่อชาติเพื่อทุกคน เข้าชมสวนโครงการหลวงของถิ่นที่ สถานีเกษตรหลวงผลิตผล พืชเมืองหนาวไม้ดอกผักมีให้ยล มูเซอคนชาวเขาเฝ้ารับทำ บ้านไม้หอมฮิโนกิไชยปราการ เป็นทางผ่านแวะชมช่วงหัวค่ำ ผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพมีแนะนำ เพียงหนึ่งคำผ่อนคลายทุกเช้า-เย็น
ตอนฉันคลอด ออกมา ยังคารก คุณหมอตก-ตะลึง อึ้งทึ่งเสียว ตั้งชื่อเล่น ให้ฉัน โดยพลันเชียว เพียงคำเดียว น้องใหญ่ มิได้โว ตอนเข้าเตรียม อนุบาล หัดอ่านเขียน พี่เลี้ยงเวียน กอดรัด ผลัดกันโอ๋ ต่างเรียกฉัน ทุกครา ว่าน้องโต มิใช่โม้ เรื่องนี้ มีพยาน ขึ้นประถม เพื่อนซูฮก ยกนิ้วให้ ตั้งชื่อใหม่ ไอ้เบิ้ม เทิ่มไพศาล" นามนี้ยัง ติดหู ครูอาจารย์ เป็นตำนาน ขานอยู่ คู่โรงเรียน อยู่มัธยม สตรี เรียกพี่ยักษ์ ชิงฝากรัก พัลวัน จนฉันเลี่ยน ต้องคอยกล่าว ตัดรอน ทอนความเอียน แสนปวดเศียร-เวียนเกล้า เกินเล่าความ เข้ามหาฯลัย ใครใคร เรียกไอ้ช้าง ก็มีบ้าง คนที่ เรียกพี่หลาม เขาอยากเรียก อะไร ฉันไม่ปราม ไม่คิดตาม ตอแย สุดแต่ใจ เพียงนึกแปลก นิดนิด คิดแล้วขัน ก็ตัวฉัน นี่สิ มิสูงใหญ่ เปรียบกับเพื่อน เหมือนเด็ก เล็กกว่าใคร เหตุไฉน เยินยอ ดุจตอร์ปิโด
ความขัดแย้งบานปลายขยายกว้าง พิจารณาหาทางกันยกใหญ่ จนปัญญาปรองดองกันยังไง ไม่มีใครพูดถึงเหตุที่แท้จริง มีอะไรท่วมปากยากเอ่ยถึง หมดที่พึ่งสิ้นไร้ไปทุกสิ่ง ใช้โอกาศขัดแย้งหมายแย่งชิง ต่างอ้างอิงเหตุผลพิกลนัก เพราะคนแก่สองคนทะเลาะกัน ทั้งประเทศป่วนปั่นอาการหนัก มีล้มตายติดคุกยุคขาดรัก ไม่ยอมพักด่าทอขอสาดโคลน เรียกร้องให้จับมือเพื่อปรองดอง คนจองหองไม่ยอมถอดหัวโขน ชาวประชาอยากบ้าร้องตะโกน ไม่อยากโดนสาปแช่งด้วยแรงริษยา
ประณิธาน ที่มั่น จะสรรสร้าง เดินบนทาง สายนั้น วรรณศิลป์ มรดกไทย ให้อยู่ คู่แผ่นดิน วาดวางจินต์ รจนา ภาษากานท์ เรียงอักษร อ่อนช้อย เป็นสร้อยสาย ร่างระบาย คำกลอน อันอ่อนหวาน ให้โลกรู้ รับรส พจมาน และลูกหลาน ของไทย ได้ยลยิน วัยหยุดเขียน คือว่า วันลาลับ วันที่หลับ ตาลง คงหมดสิ้น ถ้ายังอยู่ รู้ได้ ในใจจินต์ จะร่ายริน หลั่งคำ ลำนำกลอน
วีรบุรุษ สุดกล้า ผู้สามารถ จะประกาศ ความเกรียงไกร ให้ประจักษ์ ประชาชน ทั้งผอง ต้องพิทักษ์ ยึดถือหลัก คุณธรรม ประจำตน สมปองมุ่ง หมายใจ ไว้เช่นนั้น จึงทุกวัน ช่วยเหลือ เพื่อกุศล ด้วยความดี มีให้ ไปทุกคน จึงส่งผล คุณงาม ตามติดตัว พอวันนี้ มีเรื่อง ก็เนื่องจาก มีเด็กมาก มายนัก ชักจะมั่ว วิ่งเล่นกัน ริมท่า ดูน่ากลัว เผลอลอดรั้ว ตกน้ำ ดิ่งดำไป น้ำเชี่ยวกราก หลากไหล ว่ายไม่แกร่ง เริ่มอ่อนแรง ข้อล้า ท่าไม่ไหว ลำลักน้ำ สุดขยาด แทบขาดใจ สมปองไว โจนลง ตรงประคอง อุ้มขึ้นมา เยียวยา เหมือนว่ารู้ เพราะเคยดู เคยเรียน เพียรจนคล่อง แล้วหลายคน ชื่นชม เจ้าสมปอง อย่างนี้ต้อง ลงข่าว เล่าเรื่องมัน นักข่าวถาม เป็นอย่างไร ในวันนี้ ช่วยชีวี เด็กไว้ เหนือใฝ่ฝัน สมปองกล่าว อยากรู้ อยู่เหมือนกัน ใครถีบฉัน ลงน้ำ ....ช่วยถามที ขรัวตา
ปรองดอง หรือปรองเดือด เฉือนเชือด ไม่เกรงใจ กล่าวหา กันยกใหญ่ ต่างฝ่าย ไม่ยอมกัน หาเหตุ มาถมทบ ไม่เคารพ เสียงสวรรค์ จังก้า ท้าประจัญ พร้อมกระโจน เข้าจู่โจม ปรองดอง บอกเพื่อชาติ ป่าวประกาศ กันครึกโครม โรมรัน อย่างหักโหม ต้องเอาอย่าง ข้างข้าคิด ประเทศ ได้อะไร ตอบได้ไหม ใครถูก ผิด เบิ่งตา กันสักนิด คิดถึงสิทธิ์ ประชาชน ปัญหา เรื่องปากท้อง มันขัดข้อง ทุกแห่งหน ทุกข์ยาก ของคนจน ไม่สนใจ ไม่นำพา ปรองดอง เพื่ออะไร ใครเล่าใคร แสวงหา ชาวบ้าน ธรรมดา ไม่รู้เรื่อง ใครเคืองใคร เห็นแต่ พวกผู้แทน ที่เคืองแค้น อยู่ไหวไหว ใครอยู่ หรือใครไป ก็ฝากแค้น แน่นสภา พอเถอะ พี่น้องครับ ไม่อยากรับ เรื่องดังว่า เห็นแล้ว อุจาดตา ภูมิปัญญา ผู้แทนไทยฯ 6 เมษายน 2555
๏ โบกปูนเปียกปาดปั้น ....... เป็นปฐม หล่อรูปจานบินนิยม ........... เศกย้ำ นะแม้วอัดอาคม ................ ราคะศาสน์ เหวงเอย ธรรมกากหัวเกรียนซ้ำ ......... เศกซ้ำน๊ะจ๊ะ น๊ะจ๊ะ ๏ อาตมาบินได้จริงจริง เศกให้ทุกสิ่ง เพียงเงินถวายปัจจัย ๏ แห่โฮ่งแห่แหนกันไป จานบินจัญไร สุมหัวสุมเหาเง่าโง่ ๏ เหยื่อโล้นธรรมมะชัยโย สังคังสังโค เพ้อพร่ำด่ำดื่มสวรรค์ ๏ ขี้ฉ้อตอแหลอัศจรรย์ ดวงแก้วจักบัน - ดาลทรัพย์ด้วยทรัพย์ทวี ๏ พระธรรมคำสอนมากมี วัดปฏิบัติดี อยู่ในศีลธรรมอันควร ๏ บ่นำบ่ย้ำชักชวน พินิจใดควร ใดชั่วใดดีเดินตาม ๏ หยุดเถิดหยุดย่ำอาราม หยุดเข่นคุกคาม พระธรรมด้วยธรรมกาย ! ๏ อบายอุบาทว์เพี้ยง ......... ธรรมกาย จำหลักจานบินเรียงราย ...... เหล่านั้น ประหนึ่งเลือดศรัทธามาย .... มากประดิษฐ์ ประดุจจักรกวัดกั้น ............. กลบแก้วรัตนไตร ! ______________ พิพัฒนชัย ๖ / เมษายน / ๒๕๕๕ Facebook http://www.facebook.com/Pipat.Thaipoet
ขออนุญาตบอกบุญค่ะ ร่วมทำบุญกันไหม.... แค่มากดหรือชวนเพื่อนมากด like ใน Page นี้ http://www.facebook.com/pages/ตามติดภารกิจพิชิต-84-กิโลเมตร-Fan-Page คุณก็ทำบุญได้แล้วนะ เพราะว่าเพื่อนของคุณก็จะได้รับรู้เรื่องกิจกรรมนี้ ถ้าคุณไม่ได้ร่วมบริจาคสมทบทุน แต่อย่างน้อย คุณก็ร่วมกันเผยแพร่การทำบุญครั้งนี้ได้... มาค่ะมาช่วยกันกด Like เลย^.^ ถึงแม้ภารกิจพิชิต 84 กม.จะเสร็จสิ้นไปแล้ว ด้วยยอดเงินบริจาคเกือบ 100 ล้านบาท แต่ รพ.ผู้สูงอายุ ต้องใช้งบประมาณในการสร้างและซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ 2,200 ล้านบาท... ยังร่วมทำบุญกันได้นะคะ ... มีน้อยช่วยน้อย มีมากช่วยมาก ขอให้ได้ช่วยกัน... บาทเดียวจากน้องๆ ก็สมทบทุนกันมาได้หลายอยู่ค่ะ ... บาทเดียวก็มีคุณค่านะคะ บริจาคได้ที่ ธนาคารกรุงเทพ สาขาย่อยเซ็นทรัลพลาซ่า รัตนาธิเบศน์ ชื่อบัญชี มูลนิธิกรุงเทพมหานคร 2552 ประเภท ออมทรัพย์ เลขที่บัญชี 924-0-071119 ไม่มีวันสิ้นสุดค่ะ http://www.facebook.com/photo.php?fbid=318718928189725&set=a.318717024856582.72479.308959995832285&type=3&theater หรือ ช่วย เพิ่มยอดดูใน Youtube และกด like ตามติดภารกิจพิชิต84กม. โปรดระว
สงกรานต์จวน อำลา อีกคราหนอ น้ำตาคลอ อกสั่น ขวัญสลาย ฝันที่รอ คว้าไขว่ ใกล้มลาย สัญญาชาย ผู้นั้น ทำฉันตรม สงกรานต์ก่อน เขาเคย เอ่ยฝากรัก ย้ำแน่นหนัก ว่าจะ ประคบประหงม วาจาเคลือบ น้ำตาล ผ่านคารม สาวโง่งม จึงต้องช้ำ ร่ำโศกา ยอมมอบพรหม-จารี พลีให้หมด ความสวยสด สูญไป อย่างไร้ค่า เขาฝากเพียง โวหาร เล่ห์มารยา ลูกกำพร้า อีกคน เป็นผลงาน ฉันเฝ้ารอ สงกรานต์ ถึงป่านนี้ หวังว่าพี่ หวนกลับ ดังขับขาน สงกรานต์เจียน คลาไคล ใจร้าวราน นึกสงสาร ตนเอง คร่ำเคร่งคอย สงกรานต์เวียน เยือนมา แล้วลาจาก มอบแต่ซาก ความเศร้า เงียบเหงาหงอย กับหญิงหนึ่ง ฟั่นเฟือน จิตเลื่อนลอย อุ้มลูกน้อย ตามหา เรียกสามี
กลับไปหาพลังใจ หนอคิมหันต์วันระวีที่สายฝน หอมละมุนกรุ่นกลมมาหล่นหลง หลงฤดูกาลงานวันฝนลง ประหวัดโค้งคุ้งนาป่านาทาม มทส. ปิดเทอมเสร็จสิ้นสอน จะกลับคอนสู่เฮือนเอื้อนปากถาม "คิดฮอดข่อยบ่พ่อแม่แต่ละยาม" "ข่อยมาตามหัวใจในหมู่เจ้า" จะได้กลับสู่บ้านเฮือนซานเก่า เงาหัวเล้าส่องทางอย่างเงียบเหงา ยามลมร้อนหดหู่อยู่เคียงเรา โศกเร็งเร้าเคล้าฝนหลงฤดู ไปเติมรักฮักแพงเติมแรงใจ หาคนไกลเฮือนซานบ้านเคยอยู่ กลับไปแปงไปตำคำหมากพลู หยิบยื่นสู่ผู้เฒ่าเนาว์ดงดอน แล้วจะฟังเสียงนกผกจากรัง เลไล่หลังไก่ป่าอุษาอ่อน คงเซ็งแซ่แห่ศัพท์สดับคอน ปลุกคนนอนสู่เช้าหนาวไอเย็น จะล้างหน้าแปรงฟันด้วนน้ำฝน ทักทายคนนอกซานที่ผ่านเห็น เคาะกระดิ่งกริ่งควายไล่ลำเค็ญ กลับไปเป็นบักหล่าของตายาย ได้ตักบาตรสู่สงฆ์องค์สมภาร เหยียบดินลานเท้าเปล่าเล่าความหมาย เสียงสัพพีสวดกล่อมลอมหัวใจ ถ่มทลายใจตระหนี่หนียับเยิน แล้วเอาข้าวก้นบาตรให้หลานน้อย ที่ยืนคอยตั้งตาด้วยท่าเขิน คงหอมข้าวสุกสมลมหยอกเอิน จะเพลิดเพลินยิ่งเหลือเมื่อกลับคืน คงได้ฟังเพลงฝนหลงฤดู กล่อมเกลียวกรูสังกะสีทุกที่ผืน เมื่อเล็กอยู่เอื้อมเก็บคูนสุดยืน เราโตยืนสูงกว่าแล้วแก้วดอกคูน บ
สิ่งที่กำลังทำจะผิดเพี้ยนไป ถ้าใจลอย กำลังทำสิ่งหนึ่งแต่คิดถึงอีกสิ่งหนึ่ง คืออาการ..ใจลอย ถ้ากำลังทำในสิ่งที่เป็นอันตราย ต้องดึงใจไม่ให้ลอย เช่น ตอนกำลังขับรถ สำนวนไทย : ตกล่องปล่องชิ้น หมายถึง : ตัดสินใจร่วมมือหรือร่วมชีวิตกัน ประโยค : เขาทั้งคู่ได้ตกล่องปล่องชิ้นกันแล้ว
มหาฤกษ์.. เบิกฟ้าสง่าศรี รำลึกหล้ามหาจักรีดิถีสถาน สยามมินทร์ ถิ่นไทยในเก่ากาล ต่อสืบสาน เก้าพระองค์ทรงไผท จักรี..ศรีบรมวงศ์ทรงสร้าง รัตนโกสินทร์ ถิ่นตั้ง บัลลังก์สมัย บรรพกาล สานก่อ ต่อบรรพไทย นับเนื่องได้ สองร้อยกว่าปี ที่มีมา ทรงสร้าง กรุงเทพมหานคร ราชธานี ศรีอมรนครฟ้า สืบรัชกาลผ่านเนา เก้ากษัตรา บรมวงศา กล้าแกร่งแห่งแผ่นดิน ! รำลึกถึง หนึ่งองค์ผู้ทรงศักดิ์ ทรงฟูกฟักรักราษฎร์ป้องชาติถิ่น สมเด็จพระพุทธยอดฟ้ามหาบดินทร์ ปฐมวงค์ องค์อัมรินทร์ แผ่นดินไทย มีแผ่นผืน ยืนยง
ร้อนระอุคุกรุ่นอุ่นไอร้อน จะนั่งนอนก็ขยับกระสับกระส่าย ดูเหตุการณ์บ้านเมืองเรื่องมากมาย เศรษฐกิจวุ่นวายทั่วโลกา ดูข่าวสารผ่านพบพิบัติภัย ประเทศน้อยประเทศใหญ่โดนถ้วนหน้า อากาศร้อนหมดฤทธิ์ไปทันตา เพราะใจร้อนยิ่งกว่าอากาศใด สายฝนพร่ำพร่างพื้นผ่อนพิภพ ช่วยสยบอากาศร้อนถอนแก้ไข สายสติแผ่ซ่านซึมซับใจ คุ้มครองให้ชีวิตเย็นเช่นธารา มองย้อนกาลผ่านม่านประเพณี ความใจร้อนทำให้มีมากปัญหา บวกอากาศที่ร้อนเหลือคณา ทำให้ความบิ่นบ้ายิ่งพูนใจ ท่านผู้รู้จึงกอบกู้ความวิกฤติ ช่วงเปลี่ยนศกให้รู้คิดพร้อมแก้ไข ใช้ธาราเป็นเครื่องประสานใจ เคารพคุณผู้เป็นใหญ่และเทวา สรงน้ำพระละบาปกราบเคารพ ก้มกายลงน้อมนบไตรสิกขา ทั้งรดน้ำขอพรจากเทวา และบิดามารดาญาติสูงวัย ท่านใช้น้ำสืบความกตัญญู เปิดโอกาสแก่ผู้รู้มอบคำไข ให้ผู้น้อยมีหลักธรรมนำพ้นภัย ได้รับพรเจริญนัยเจตนา ขอโอกาสเปลี่ยนศกใหม่ในครานี้ น้อมดวงจิตส่งไมตรีทุกทิศา ขอให้หมู่มวลมิตรชื่นชีวา สุขกายใจถ้วนหน้าทุกคนเทอญ.
ยิ่งเกลียด ยิ่งใกล้ เกลียดยุคที่ผีสถุลใช้ทุนถม ทำสังคมเปื้อนคูถ ของบูดคั่ง เป็นธเนศเปรตถนัดปองยัดประนัง คนจังงังงวยงงลุ่มหลงเงิน เกลียดแฟชั่นชั้นชั่วดูมั่วฉาว บันลือข่าวคึกคักไม่ยักเขิน บ้ายั่วกามย่ามก่อหยอกล้อเกิน คนยังเยินยออยู่ ลวงผู้เยาว์ เกลียดหนังสือสื่อสารซาบหวานซ้ำ เขียนรักหนักรักหนำ เรื่องน้ำเน่า อักษรใช้ไชชอนลิดรอนเชาวน์ ทุกค่ำเช้าแพร่เชื้อแผ่เพรื่อชุม เกลียดของเทศประเภทถั่งไหลหลั่งท้น สร้างสับสนซับซ้อนสำส่อนสุม ของไทยเก่า เขากำคอยค้ำกุม มิหนำทุ่มกลบทับให้ลับทาง เกลียดสมัยใช้สมองฉวยช่องเสมอ ใครทึ่มเท่อถูกถุยกรีดกรุยถาง ใครโกงเก่งเบ่งก๋า ก้ามอ้ากาง อยู่เยี่ยงกร่างอย่างเกรียง สิทธิ์เสียงไกร ยิ่งเกลียดจริงยิ่งเจอะมันเยอะจ้าน ยังเนานานที่นี่หรือที่ไหน จ่อมทุกข์โจมโถมจับจู่ทับใจ เกลียดกลับใกล้ยลกลาด ขยาดกลัว (ร่างเดิม เขียนภายหลังกลับจากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ วันที่ ๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๕ ครับผม) หมายเหตุ: วิถีดำเนินกลอนแบบซ้ำเสียงพยัญชนะในจังหวะตกกระทบของแต่ละวรรคนี้ ผมศึกษาจากเพลง บัวไกลตา ซึ่งท่านขุนวิจิตรมาตรารจนาไว้ อีกทั้งอาศัยเรียนรู้ผ่านงานกวีนิพนธ์ของกวีร่วมสมัยหลายท่าน