26 พฤศจิกายน 2548 18:30 น.
[ไร้ตัวตน]
จับคอมาผูกด้วยผ้ากรีดด้วยมีด
เหยื่อร้องกรี๊ดฟังแล้วเพราะสเนาะเสียง
เอามาหั่นสับให้ขาดไว้ข้างเตียง
ควรคู่เคียงกับสิ่งนี้ที่เธอเป็น
หลอกว่ารักแล้วหนีหน้าควงคนใหม่
คนหลายใจหลายรักอย่าให้เห็น
ถ้าเจอหน้าเอาให้ตายอย่างเลือดเย็น
แล้วจะเห็นว่านรกนั้นของจริง
ไม่ได้โหดแต่เอาจริงฉันไม่ขู่
อยากให้รู้ว่าฉันร้ายยิ่งกว่าสิงห์
จะลองได้เพราะที่เห็นคือของจริง
เสือสมิงสิงดุร้ายยังน้อยไป
..........................................
ใครเจ้าชู้ระวัง!!!
เมียดุเอิ๊กๆ
แต่ดีแล้วที่แฟนผมไม่ดุ
กลอนนี้ได้แรงบันดาลใจจากแฟน555+
26 พฤศจิกายน 2548 11:38 น.
[ไร้ตัวตน]
ฉันจะเดินต่อไปไม่หยุดแพ้
ใจแน่วแน่เดินมุ่งไปยังจุดหมาย
อาจต้องเจอสิ่งเลวร้ายแม้ความตาย
ใจไม่วายจะยอมแพ้มันกลางคัน
คิดจะไปทางสายนี้แล้วต้องแกร่ง
จะกัดแย่งชิงเด่นไม่เหลียวหลัง
จะฮึดสู้แม้ตัวตายไม่สำคัญ
ฉันจะทำความฝันให้เป็นจริง
24 พฤศจิกายน 2548 21:25 น.
[ไร้ตัวตน]
ฉันจะยิ้มแม้โลกนี้จะมอดไหม้
ฉันจะยิ้มแม้ว่าใครหาว่าบ้า
ฉันจะยิ้มแม้โลกนี้น่าเอื่อมระอา
ฉันจะยิ้มแม้บาทาจะเปื่อนหน้าก็ตาม
ฉันจะยิ้มแม้ความเศร้าจะท่วมปอด
ฉันจะยิ้มแม้ว่าเลขที่ออกจะถูกหยาม
ฉันจะยิ้มแม้ทักษิณเป็นนายกก็ตาม
ฉันจะยิ้มแม้ถูกประนามว่าหล่อจังว้า
ฉันจะยิ้มแม้อาจารย์จะหาว่าโง่
ฉันจะยิ้มแม้โมโหอาจารย์ว่า
ฉันจะยิ้มแม้ตาบัวจะเอาเด็กซุกไว้ที่วัดตา
ฉันจะยิ้มแม้สนธิจะอยู่ในวัดหลวงตาบัว
.................................................
(เด็กหลวงตาคือสนธิ)
เอิ๊กๆๆๆๆอย่าคิดมากครับ ฉันแค่เพียงจะยิ้มเท่านั้นเอง
24 พฤศจิกายน 2548 16:52 น.
[ไร้ตัวตน]
อยากหายใจให้เต็มปอดขอชักเฮือก
แค่ขอเลือกสูดอากาศที่สดใส
ทางโน้นฝุ่นทางนี้ฝุ่นแล้วจะอยู่อย่างไง
ทนอยู่ไปกับไซนัสมา4ปี
ใครเป็นไซนัสบ้างครับ มันทรมานมากๆเลย รักษามันก็ไม่หายโรคนี้
ผมเป็นมาสี่ปีแล้ว ทุกๆวันอยากหายใจให้เต็มปอดแต่ไม่เคยเลยชักนิดเป้นเวลา4ปีแล้ว เหนื่อยครับ เหนื่อยใจสุดๆ เอาเงินแสนแลกให้หายใจแบบเดิมก็จะแลก
โรคนี้มันทรมานสุดๆขนาดไปเที่ยวในป่าเขา มันก็ยังไม่โล่งเลย
ฮือๆๆๆๆ
3 พฤศจิกายน 2548 16:01 น.
[ไร้ตัวตน]
เบื่อโคมไฟแลดอกไม้บนกระถาง
เบื่อภาพลางที่คอยหลอนตอนหลับฝัน
เบื่อทุกอย่างที่มีอยู่แต่ละวัน
เบื่อความฝันที่ลอยลมไม่หวนคืน
เบื่อทีวีข่าวทุกช่องมีแต่ร้าย
เบื่อใจกายแม้ทนเศร้าต้องทนฝืน
เบื่อพรุ่งนี้ที่ต้องเจอจนค่ำคืน
เบื่อหลับตื่นที่ทนเห็นความเดียวดาย
เบื่อถนนที่มีคนเดินพุกพล่าน
เบื่อวันวานที่คอยย้ำว่าเราเขลา
เบื่อท้องฟ้าที่ไร้ฝนคนไร้เงา
เบื่อตัวเราที่ไม่ทนความวุ่นวาย
เบื่อกับข้าวที่มีเกลือและพริกป่น
เบื่อความจนที่คอยเฝ้าไม่เคยสาย
เบื่อใจคนที่สับสนอยู่มิวาย
เบื่อความตายที่คอยพรากคนรักของเรา...